Puke Ni Mama Novels & Stories

pakiusap ko. Matagal akong tinitigan ni Mama. Hanggang siya ay lumuha na rin. “Hindi mo dapat ito nararanasan, anak. Diyos ko… Hindi kita pinalaki para pahirapan ng taong ‘yon!” Umiling ako. “Please, ma. Umalis ka na. Hindi ko kakayanin, ma. Hindi ko kaya kung pati kayo. Please!”

sabi ni mama sa pintuan Yumakap ako kay mama at ngumiti. "Kamusta?" sabi ni mama "Okay lang ma." sabi ko at ngumiti "Bat andito kayo sa labas ma pasok tayo." sabi ko at pumasok kaming tatlo "Ate." sigaw ng bunsong kapatid ko, agad siyang yumakap sakin "Miss moko?" sabi ko at tumango siya "Tara meryenda muna tayo." sabi ni mama Agad kaming umupo sa may hapag kainan at sabay sabay kami nag meryenda.

"Mama-" "Oh, bakit? Bakit hindi ba? Ex mo na siya di ba, unless kung nagkabalikan na kayo diyan palang sa Cebu at baka pag-uwi niyo dito, mabalitaan na lang namin na may bagong apo na kami." "Mama! Hindi po mama, never na po yan mangyari." Halos pamulahan na ako ng mukha dahil sa sinabi ni mama. "Wee…"

sagot ko nalang kay mama. "If there is someone na nagpapangiti na sayong lalaki. Pwede mo naman siyang ipakilala samin." wika ni mama "Ma..." "Wala ang ngiti na 'to. There is no meaning sa ngiti na ito. I'm just thankful ma may pagkain tayo sa lamesa at kumpleto tayo kahit wala si papa."palusot ko nalang. I don't know how long will I keep this..

"Arte mo naman. Medyo totoo nga kasi." She put some foods to my plate. "Moma, inaasar mo na naman si Papa. Mamaya mag uwu 'yan." "Weh? Tingin mo mag u-uwu ang Papa mo? Baby, hindi niya magagawa iyon. Si Papa? Naku!" Now she's teasing me again. "Papa oh! Hinahamon ka ni Moma. Isang uwu nga riyan." Napa face palm na lang ako. "Papa sabay tayo. Ganito lang iyon oh."

sagot ko. "Ha? Anong hindi makakauwi? Bakit? Uy, wag mo nga akong tawaging mama. OA na yan!" "Kasama ko si Zach, ma." "Ano?! Nasaan ka? May ginawa ba yang kupal na si Zach? Pupuntahan kita!" "Hindi ako makakauwi..." Hindi na ako nakasagot. Nagsisimula na namang mamuo ang luha sa mga mata ko.

Ngumiti ako ng peke kay Mama. "Really Mama!" Kunwari excited na sagot ko at tumango ng ulo si Mama sa akin. Si Mama talaga ang nagpapagaan ng loob ko every time na nakikita niya na malungkot ako or naiinis ako sa mga tumutukso sa akin na hindi daw ako maganda.

Umiiyak itong nagmakaawa na hayaan na muna nila ako. Galit na lumabas ng kuwarto si Papa. I can still hear him cursing but it didn't bother me. Nakatulala pa rin ako sa kawalan. Nilapitan ako ni Mama at pinahid ang mga luha sa pisngi ko. Ni hindi ko napansin na lumuluha na naman pala ako. "Baby, mag-iisang linggo na. You need to eat, please. Ang laki na ng ibinaba ng timbang mo. Payat na payat ka na at hindi ito nakakabuti sa iyo."

Tapos matanda ? Hell no !!! Ayoko ! No way !!!! Mamatay na lang akong mag isa !! "Anak ,you spaced out " Yugyog sakin ni mom ,bago tinap ang pisngi ko .She's so gentle na parang masasaktan Nya ako ,oh my mom

napaismid ako. "Malay mo, biglang sumulpot 'yon at suyuin ka. Alam ko namang ang lambot mo pagdating sa kanya. Siguradong hindi ka na magpapakipot pa at agad ka nang pupulupot sa kanya," ngiting sabi niya. " 'Di pakipot. Hindi po ako ahas na pupulupot kaagad sa kanya, Ma." Tawa at ismid na lang ang tugon ni Mama