Puke Ni Mama Novels & Stories

dagdag ko. Iyon naman ang mahalaga. Kahit may puwang, kahit may kulang, ang mahalaga ay masaya at panatag na si Mama. Dapat ayos na ako roon. “What do you think about Kazuki, Jas?” Natigil ako sa pagkukulot sa buhok ni Mama sa sinabi niya.

umiiyak kong sang-ayon habang lumuluhod at niyayakap ang kaniyang kandungan. “Huwag mo namang isipin na karma 'to. Naging mabuting ina ka sa akin, Ma. Pinalaki mo ako nang maayos, mag-isa ka lang... at hindi mo ginusto ang nangyari.” Umiling si Mama at dahan-dahang itinaas ang kaniyang kamay para punasan ang mga luha ko.

Yung lalaki naman ay mukhang isang Afam, unang kita ko pa lang alam ko nanf ibang lahi 'to. "Maupo ka, 'nak." Puwersahan pa ng ako ni mama na pinaupo. At nang muli kong balingan ng tingin ang babaeng kaharap ko na ay umiiyak na ito. "B-bakit po? Ma? Sino ba sila? At saka, nasaan po si papa?" Tatayo pa sana ako pero nagsalita na ulit si mama.

Mas gusto kong mawala na rin para makasama ko na si Mama. “Bumangon ka na diyan at kumain. Kahapon pa walang laman ang sikmura mo. Nagluto na ako ng almusal ninyo. Tumayo ka na diyan para makapaglaba ka. Hindi pwedeng tatamad-tamad ka na lang, ha?” Hindi ako kumilos. Nanatili akong nakahiga sa papag yakap ang unan na gamit ni Mama. “Wala po akong ganang kumain, Tita,” walang buhay na tugon ko sa kaniya.

Hindi ko siya nakitang ganun dati. Napatingin naman ako kay Papa. Ganun din siya. Tahimik lang siya pero tuloy tuloy ang kain niya. Parang ayaw niyang tumigil. Napangiti ako nang bahagya. “Ang sarap ng luto,” sabi ni Mama habang napapailing. “Matagal na akong hindi nakatikim ng ganito.” “Oo nga,” sabi ni Papa. “Simple lang pero ang sarap.”

Nang matapos ang lahat, parang nawalan ako ng silbi at wala akong ideya kung ano ang gagawin. Bumalik ako sa villa, kung saan nakaalis na si Queenie matapos itaboy ng pamilya ko sa panig ng nanay ko. Wala siyang nadala kahit isang sentimo. Humiga ako sa kama ko, pakiramdam ko ay gumagaan na ang kaluluwa ko. Biglang parang may sumulpot sa tabi ko. Iniangat ko ang ulo ko para makita si mama. Binuksan niya ang kanyang mga braso sa akin, at tumalon ako para yakapin siya.

"Siguraduhin mo lang na magpapakita ka sa mommy mo bago ka na naman umalis ng bansa. I will call your mom tomorrow." "Si Papa talaga grumpy na agad kadarating mo lang eh." Sabat ni Sari. "Didn't you miss us?" "Ofcourse I do. Naninigurado lang akong naging maayos kayo at hindi kayo naging pasaway sa Mama niyo ng wala ako." "Sabi ko naman sa'yo, Pa. I got you covered." Mayabang na sabat ni Ukiyo. I suppressed my giggle kasi everyone was trying so hard not to cringe.

Parang bigla siyang nawalan ng direksyon. Paglingon niya kay Zuri, may bahid ng pagmamakaawa sa kanyang tinig. “May sakit si Mama… Dati, napakabuti niya sa’yo. Puwede mo ba siyang puntahan? Naaalala ko, paborito niya ang fish soup mo. Baka—baka puwede kang—” “Hindi.” Isang salita lang, ngunit parang pinto na isinara nang mariin.

Pinag bentahan ko iyon ng Pancake at Banana Cue. "Anak, matulog ka ng maaga. Para hindi ka masyadong puyat at pagod sa trabaho. Alagaan mo ang iyong sarili. Mahirap magka-sakit sa panahon ngayon." seryosong sabi ni Mama. Ngumiti ako. "Opo, mama.. Maraming salamat sa paalala." sabi ko saka nag tungo sa kwarto para mag half bath.

sagot ni Mama sa aming dalawa at hindi kami sumagot. "May problema ulit ba kayo?" banggit ko sa Mama ko nang balingan ko sila ng tingin. "Wala naman kaming problema, anak tanungin mo pa ang ama mo wala naman iba ang midset mo kapag umiinom ako ng wine." pahayag ni Mama sa akin inagaw ko kaagad ang hawak niyang wine glass. "Zhe dui wo lai shuo bing bu xinxian, ni zai hejiu de shihou zai xiang shenme?" puna ko naman sa Mama ko at nilayo ko ang wine glass sa tapat ni Mama.