Puke Ni Mama Novels & Stories

Walang tigil sa pagtakbo nag isip ko kaya hindi ko narinig ang sinabi niya. “Ha? Ano ‘yon?” Nagkatinginan sila ni Mama bago sumagot. “Mantika yang laman ng basong iniinom mo!” Kaagad kong nailayo ang baso sa bibig ko dahil sa sinabi ni Mama, “Hahahaha! Sabi sa ‘yo maniniwala siya eh!” “Mama naman eh! Pinagkakaisahan niyo na naman ako eh!” Inirapan ko silang dalawa, “Nakakainis naman eh!”

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

“Kulang pa nga raw ‘yan sabi ni mama.” “Ang dami-dami na nito,” gulat kong saad. “Mama, bakit naman ang dami mong niluto? Kami lang ‘to.” Tumikhim si mama saka s’ya naupo. “H-Hindi ko naman kasi alam ang gusto ng asawa mo kaya naman niluto ko na ang alam kong mga putahe. Mag-uwi kayo mamaya kapag hindi naubos,” seryosong pahayag ni mama.

"Ito na ba ang pamangkin kong umubos ng lakas niyo?" Natigilan ako hindi pa man ako nakakabuo ng salita agad na niya akong pinagsalitaan ng hindi maganda sa tainga. "Soya, ngayon mo na lang nakita ang pamangkin mo, wag kang ganiyan," saway ng Mama niya sa kanya pero umarko lang ang isang kulay sa akin.

*** "Aba'y, linsiyak pala 'yang Maui na 'yan. Hindi pa nga napapatunayan na ikaw ang may sala, bumitaw na agad. Walang bayag am'puta." Mas malala pala ang bibig ni Mama kapag naka-inom. Iyon ang reaksiyon niya matapos kong maikuwento ang mga nangyari sa buhay ko nitong mga nakalipas na araw, sa pagitan ng pagtungga ng alak na may yelo at pamumulutan ng kikiam, squid balls, at fried siomai.

tanong ni Mama, pero ramdam ko ang lungkot sa kanyang mga mata. Napabuntong hininga na lang ako. "Hayy, Mama." Sabay hawak ko sa kamay niya. "Hindi naman po porket natagpuan na ako ni Kuya, ibig sabihin ay sasama na ako sa kanya. Ma, hinding-hindi ko po kayo ipagpapalit. Tsaka diba? Hindi naman ako pwedeng umuwi kasi baka mapatay lang ako ni Mommy pag nagkataon. Gusto mo ba yun?" sabay biro ko.

puri niya. Napanguso ako. "Kanina ka pa, Pa. Nahihiya na ako sa sinasabi niyo." Natawa siya. "Bakit? Nakita ko ang video at mukhang namana mo ang talento ng ina mo." "Talaga, Pa?" Ngumisi ako. "Magaling kumanta si Mama?" "Magsitigil nga kayong dalawa! Nasa harap tayo ng pagkain," saway ni Mama.

Dali-daling kinuha ni Papa ang kamay ni Mama at marahang pinisil iyon. "...nagising kami ng Papa mo na walang maalala. Kilala namin ang isa't-isa, subalit ikaw...h-hindi ka namin maalala. W-wala ka sa alaala namin." Isa-isang pumatak ang mga luha sa mata ni mama. Tila napakasakit ng tagpong iyon para sa kanya. Kahit sino naman siguro. Namalayan ko nalang ang sarili ko na umiiyak na rin pala.

Bumalik lang ako sa aking pag iisip nang magsalita ang akin ina. "Anak, umiinom ka na naman ba?" malungkot na tanong ni Mama sa akin. Hindi ko namalayan ang paglapit nito. "Pangpatulog lang po ito, Ma.l," maikling sagot ko sabay inom ng alak sa hawak kong baso.

Umupo ito kahit hindi ko naman pinapa-upo. “Inform him that I am unavailable.”masungit na wika ko. Malaki ang sama ng loob ko sa aking ama. Hindi siya naging mabuti kay Mama. Iniwan niya kami at sumama sa kabit niyang walang kuwenta. Ngayon na malalagutan na siya ng hininga, tsaka naman gusto niyang magkaayos kami. Huli na ang lahat para maayos pa ang pamilya namin na sinira niya.