Quotes About Classroom Novels & Stories

Those were the days when time seemed infinite, and the world was a vast playground awaiting exploration. As we journey through the corridors of our past, the hallways of school resound with the rhythmic shuffle of feet and the symphony of youthful chatter. The thrill of discovery in a dusty library book, the anxiety of a pop quiz, and the triumph of receiving a well-earned grade – each memory etched in the hallowed halls of academia. Teachers become the architects of our intellect, imparting knowledge and wisdom that transcends textbooks.

Sambit ko kay Ran ng seryoso. "Wala iyon." Rinig kong sagot ko. Ngayon ay naglalakad na kami pabalik sa classroom ko. Wala nang estudyante ang nasa labas marahil ay nagsisimula na ang mga klase. Sana lang talaga wala na si Anus sa classroom ko. Tiyaka nakakapagtkha ang lalaking iyon nalaman ang classroom ko? "Uminom ka na." Rinig kong sambit ni Ran.

Hindi siya sigurado kung siya ang pinaparinggan, pero ramdam niyang siya ang sentro ng usapan. Pinilit niyang huwag pansinin, at tuloy-tuloy siyang pumasok sa classroom. Umupo siya sa pinakalikod, umiiwas sa tingin ng lahat. Ngunit habang nagle-lecture ang professor, parang hindi niya marinig ang kahit isang salita. Ang isip niya, gulong-gulo. At sa gilid ng tenga, maririnig niya muli ang mga pabulong ng mga kaklase.

Inikot ko ang paningin sa buong classroom para siguruhin kung may nakarinig ba sa sinabi niya. “Hindi ko naman gagawin ‘yon kung hindi kita gusto.” Mabuti na lang ay naging abala na ang mga kaklase namin sa kaniya-kaniyang ginagawa kaya nakahinga ako nang maluwa—Ano?! Tama ba ang pagkakarinig ko?! May sinabi pa siya habang abala ako sa paglinga-linga sa paligid pero hindi ko sigurado kung tama ba ang pagkakarinig ko!

"Hindi ka kasi nakikinig." "Nakikinig ako, Fiona. I was just thinking of something," I replied in monotone. God, how I much I miss having small trashtalks with her. "And what kind of something?" taas kilay nitong tanong na ikinangisi ko. "Something that doesn't involves you and it's none of your business," I replied with a sweet smile on my lips, not minding the stares coming from my classmates. Tumikhim ang isang pannel na si Professor De Luna. "Cut the childish acts, Miss Martinez and Miss Esteban. You are not high schoold kids anymore."

nataranta si Laura nang makita niya ang mga ekspresyon sa mukha ng kanyang mga lecturer at iba pang kaklase. Napuno ng awkward atmosphere ang classroom, hanggang sa tuluyang tumango ang lecturer. "Mukhang pupunta ka sa administration room. Kanina, hindi mo na daw itutuloy ang pag-aaral mo dito," sabi niya, "kung may hindi pagkakaunawaan, dapat mong ayusin agad." Nang marinig iyon, tumango si Laura. Nahihiyang pumunta siya sa administration room.

Tumungin ito ng malalim sa estudyanteng maghampas sana sa kaniya ng niya. Muli pang nagsalita si Zhaine. " Ito pagkakatandaan ninyo. Mga duwag lang ang may hawak ng ganito. Bakit, para ipanakot sa akin o sinusubukan ninyo ako. P'wede naman, kung gusto n'yo magkasubukan tayo. Handa ako. Hindi ako easy na teacher para mapasunod ninyo't mapaalis sa classroom na ito. So, Shall we start our lessons?" –sabi nito, bumalik na sa blackboard para umpisahan ang lesson nila.

dagdag ko pa, sabay taas ng kilay. Pagka-alis ng prof, automatic na nag-transform ang buong classroom: from “quiet academic zone” into “marketplace level of noise.” May nagtatakbuhan, nag-aayos ng papel, may tumatawa na parang may comedy show sa harapan, at may ilang nagkukulitan sa likod. Usual.

Hindi nakikinig eh. Makalipas ang isang oras na pakikinig sa discussion ni miss ay narinig ko na din ang tunog ng bell hudyat na tapos na ang klase. "Class dismiss, prepare a quiz for the next meeting," sabi ni miss na nagpa-atungal sa mga kaklase ko. Jusko! Para silang mga high school na hindi pa sanay na ganitong bagay. Being a college student you need to be serious in all things. Study hard, work hard to be successful.

Hindi ko naman sila pinansin at nauna na akong maglakad patungong room namin. Nakapangalumbaba akong nakatingin sa harap sa prof naming nagpapaliwanag. Nakakaantok ang pamamaraan niya ng pagtuturo, napakahinhin magsalita. Sinabayan ko na lang ng bilang ang wall clock naming nakasabit sa mismong harapan hanggang sa matapos ang klase. Peste napakatagal. “Jusko sakit sa ulo ng subjects natin.” Uminat inat pang anas ni Jamin.