Novel & Cerita Quotes About Classroom

“Ito naman, hindi mabiro.” Huminto na ang instructor niya at tinulak ang pinto ng classroom. Naging classroom niya rin ito noon. Marami nga siyang alaala sa classroom na ‘to. Halos wala ring nagbago, maliban sa naging color green na ang pintura. Pumasok na rin siya sa classroom at hinanda ang puso niyang huwag kabahan.

Tito niyang hindi man lang kayang tumagal ng ten minutes sa kama! Isang block kami at lahat ng klase ng ugali ng estudyante ay nasa section namin, at hindi ko inaasahan na kakaibang klase ang mayroon ako, kaya siguro ay ayaw nila sa akin. "Talaga pre? Baka naman Sandra, ako naman, hindi ko pa kasi na-eexperience eh." ani naman ni Leonard. Hindi ko sila pinansin at nag-focus na lamang sa pagmumuni-muni ng paligid mula sa bintana ng classroom namin.

Lumapit ako sa kung saan nakalagay ang speaker at biglang pinindot ang power off, kaya natigilan ang lahat at tumingin sa akin. "What the he—" narinig ko ang boses ni Sabrina. "Makinig kayong lahat dahil minsan ko lang itong sasabihin sa inyo! I am your teacher and you are my students. Hindi ako makakapayag na bastusin niyo lang ako ng ganito, di porke't mga mayayaman kayo. Those who don't want to stay inside the class, the door is available for your exit! Kung nandito kayo para mag-aral so, it means gusto niyong matuto. Pero kung ginawa niyo lang scapegoat ang classroom na ito dahil sa kung ano man ang pinagdaanan ninyo sa inyong bahay, well, mas mabuti pang h'wag na kayong pumasok," mariin

Hindi pa rin makapaniwala na nakaranas na ng halik. Ngiting-ngiti ako habang nasa lobby na patungo sa silid kung saan kami magka-klase ni Javier. Students are everywhere. May mga nagbabatian, nag-uusap at ang ilan ay tila hinahabol ang oras sa pagmamadali hindi lang mahuli sa pupuntahang klase.

"Attorney, minsan mas maraming sinasabi ang isang paaralan kaysa sa isang case folder." Hindi ko napigilang mapaisip sa sinabi niya, mukhang may kutob na siya sa totoong nangyari, pero ayaw niya muna itong sabihin dahil mukhang hindi pa siya sugurado. "Tingnan mo ang paligid. Obserbahan mo ang mga estudyante. At makinig ka sa mga guro." "Huwag kang magtanong agad. Mag-obserba ka muna." Hindi ko namalayang napangiti ako dshil sa mga sinabi niya..

Pautal utal niyang tanong na ikinagulat din ng buong klase. "Sir, hindi po kasi tayo dapat nanghuhusga agad ng tao. We might already know that person and their capabilities, but that does not give us the right to judge their personal life," sabi ko at agad na kinuha ang bag ni Kent at pumunta sa harap malapit sa pinto. "And if you'll allow me sir, I need to go to the restroom," sabi ko at lumabas na sa classroom.

Sobra na syang naiinis sa ingay, sabayan pa na halos hindi na nagma-mop nang maayos ang tatlo. "HOY, HOY, HOY. PUMASOK NGA KAYO SA CLASSROOMS NYO! WALA KAYONG CHANCE SA TATLONG 'TO KAYA AWAT NA!" Nilakasan niya talaga para marinig ng ibang studyante na nasa dulong classroom. "Nakakabadtrip ka naman. Wala pa nga kaming prof oh," reklamo ng isang babae na nasa gilid niya lang at nakadungaw sa bintana.

wika niya’t hindi ‘man lang pinagsalita si Teng at agad na siyang pumasok sakanilang classroom. “Shit, I can’t talk to her,” Teng uttered as he walked away. Sa classroom nang makapasok si Kane, “Good morning, today's quiz put your bags down. I don't want to see anything on your table,” saad ng guro nila. Gumawa ng ingay ang pagkilos ng mga estudyante nnag kumuha sila ng ballpen bago ibaba ang kanilang mga bag. Ganoon din nang nagbigay ang kanilang guro ng sagutang papel.

Halos walang tinira sa kaniya bukod sa gwapo niyang mukha. "Nakakahiya ka naman, Mr. Sotto. Pumapasok ka lang ba para magpapogi sa klase ko? Wala ka man lang nasagot sa sampung tanong na ibinigay ko sa 'yo. Sayang ang pagpapaaral sa 'yo ng bayan kung hindi mo naman pinahahalagahan," mahabang litanya nito.

"Filmore, go back to your seat, and don't just sit here inside my class and act like a dumb student who can't even focus on my discussion." The last sentence was almost like a whisper, pero narinig ko pa rin. Parang gusto kong umiyak dahil sa sinabi niya. Aaminin ko naman na naging tanga at lutang ako, saka attentive and productive naman ako lagi sa klase niya, this is the first time and yet makasabi siyang dumb at hindi magawang mag focus sa klase niya, parang gawain ko na talaga. Hindi ko naman din yun sinasadya. Bago paman ako tuluyang makabalik sa upuan ko ay humarap akong muli. Huminga ako ng malalim para pigilan ang sarili ko na huwag umiyak.