Quotes About Dignity Novels & Stories

Blangko siyang tumingin kay Jayden at malamig na ngumiti. “Dignity? Reputation? Lahat na lang sinasabi ninyo tungkol sa dignidad. Pero dahil sa tinatawag ninyong dignidad na 'yan, do you even know kung gaano karaming paghihirap ang pinagdaanan ko? Five years ago, dignidad ang ipinangatuwiran ninyo. Now, five years later, gano'n pa rin ang sinasabi ninyo. I only wanted to fight for my own happiness. Is that really so difficult?” Nanatiling madilim ang ekspresyon sa matigas na mukha ni Jayden.

" I said formally trying to keep my best to show him the respect as my employer. "Dignity? What your dignity can do for you?" he raised his brows at me, looking at me in a provocative manner. "I work here for your family Mr. Belanger but it doesn't mean you have the right to insult me." "Playing hard to get huh? You can't eat your dignity, woman." He scoffed and laugh a little with sarcasm. "You can't feed your family with your ego. Tell me how much do you want and I will pay you."

“Eh bakit ka pa naguguluhan ngayon?” Mapait ang ngiti ni Arniya. “Kasi kapag desperado ka, wala ka nang pakialam sa kahit ano. Reputasyon? Pinakamurang bagay ‘yon. Pero pag nagkaroon ka na ng konting pag-asa, doon na lumalabas lahat ng iniisip mo. Gusto mo na ng dignidad, respeto ng ibang tao.” At doon lang tuluyang naintindihan ni Sarah.

Dahil laking probinsya ito sanay ito ng nagi-igib at ngayon lamang ito nakakita ng mga ganitong bagay. “Itay, diba sabi ko po sa inyo wag na kayo mag isip? Ako na ang bahala... Wala po ba kayong tiwala sa akin?” Pag babalik pansin ko sa sinabi nito at nakangiting biro ko dito na hindi ipinahahalata ang pagka ilang. “Basta anak, tandaan mo, kahit mahirap tayo, importante may dignidad tayo ah?” May laman na sabi sa akin ni Itay.

Tiningnan ako ng mga ito na parang nagtataka kaya si Ana naman ang nagsalita. "Remember? We're not fighting because of dignity, but because we want to be free." Binigyan ko lamang nang matamis na ngiti si Ana dahil sinagot nito ang mga tanong sa mukha ng mga kasama namin sa table. Tama, kailangan namin ng freedom. Kung dignidad lang ang usapan ay halos wala na kami non dahil sa dami naming maling nagawa. Marami na rin kaming misyon na ang iba ay tunay na nakakikilabot dahil sa hawak kami sa leeg ng DQM, wala kaming magawa simula pa man sa mga parents namin pero hindi ko muna sasabihin 'yan dahil sobrang haba. Next time.

“Sige, basta magkapantay ang kakayahan natin.” “Kahit hindi tayo magkapantay, mayroon pa rin dapat humanity. Pinagluluto kita araw-araw at sinusunod ka na parang si Toto. Isa akong buhay at humihingang tao, at dapat lang na itrato ako nang may dignidad!” “Anong mali na maging katulad ni Toto?” Bahagyang tinaas ni Joseph ang baba. “Alam mo bang maraming tao sa mundo ang naiinggit sa buhay ni Toto?”

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

sabi ko rito. “Dignity? Wow!” Para akong naiinsulto sa himig nito. Kaya sinamaan ko ito ng tingin. “I’m not asking for your respect, Dave. Pero huwag mo sanang kalimutan na kahit nagtatrabaho lang ako sa bar ay nabili mo naman ang pagkatao ko nang malinis at buo. Your millions are much more worth it! At huwag mo sanang kalimutan na hindi ko sinabi sa ’yo na bilhin mo ako para lang serbisyohan kita nang higit isang buwan sa kama mo!”

Ramdam na ramdam ko ang titig na nagmumula sa mga taong nakapalibot. “And who are you?” baling sa akin ng mayamang babae. “Hindi naman po yata makatarungan ang ginagawa niyo,” I said. “Alam ko naman pong mayaman kayo pero h’wag niyo po ‘yang gamitin para apakan ang dignidad ng ibang tao.” “Ano bang ginagawa mo?” mahinang bulong ng babaeng tinulungan ko. “Sana hindi ka na nakisali.”

"Mr. Lewis, trabaho ang ipinunta ko rito, hindi maging kaladkarin ng mapaglarong katulad mo." Nabuhay si Tatiana ng matagal na panahon na may dignidad at prinsipyo. Na kahit anong trabaho ang pasukin niya, magpakahirap o mapagod man siya, hindi papasok sa utak niya ang prinsipyong kailangan niyang ipagpalit ang dignidad para mabuhay. Siya ang tipo ng isang babae na kahit hindi siya kumain sa mamahaling restaurant, magkaroon ng damit na mamahalin basta hindi lang matapakan ang dignidad niya.