Novel & Cerita Quotes About Dignity

Kuyom na kasi nito ang kamao kaya bahagyang kinabahan siya. "Are you giving that vibe as a joke? Lalaki ako. Wala ka na bang dignidad sa sarili mo?" "May dignidad naman ako. Pwera na lang pagdating sa'yo. Ora-oratang umaandar ang kalandian ko." "Look Cognac's cousin—"

inis kong lintaya. Nakakawalang gana. Hindi porke't mababang- uri kami ng tao, tatapaktapakan na nila kami. May moral at dignidad kami. Hindi kami mga basahan na pwede nilang tapakan nalang ng basta-basta. I may not be an educated person, but I know how to respect the others.

“Hindi na.” “Hindi ka na lumuluhod.” “Hindi na.” Lumapit siya nang isang hakbang. “Anong natitira sa’yo?” Hindi ako nagdalawang isip. “Dignidad.” Tahimik. Mas mabigat. Mas malalim. Hindi siya gumalaw agad. Parang tinimbang niya ang salitang iyon. At hindi niya nagustuhan ang bigat nito.

Hudson cut in, “She’s efficient. She’s honest. She has dignity. Something that can’t be bought. None in this world know such kind.” “Don’t be naive,” Maagap na sagot ni Valerio, “People like her—” “People like her,” Hudson interrupted, “don’t sell themselves for status. They don’t change depending on who they’re speaking to. They don’t pretend, unlike most of the people we surround ourselves with.”

Diretso kong tinignan ang matanda. "Kulang po." "What?" She exclaimed, looking at me in disbelief. I can sense Viel looking at me. "Hindi ko inaakalang mas mukha ka pang pera kaysa sa inaakala ko." That's a little bit offensive, but well, that's my nature. Sino bang hindi mukhang pera? Everything nowadays can be bought with money. Pati dignidad kaya nang bilhin ng pera, kung manghihingi rin naman ako galing sa mayamang katulad niya, bakit hindi ko na lubusin? Minsan lang ako makahawak ng milyon.

Tumingin sa kanya si Louisa nang may pag-iingat at mariing sinabi sa susunod na segundo, “Hindi ko isusuko ang aking dignidad para sa pera!” “Okay, hindi kita hahayaang gumawa ng mga bagay na nakakasira ng dignidad mo. Pumunta ka sa bahay ko at kumain ng isang buwan araw at gabi.” "Hindi ako makakapunta sa bahay mo araw-araw!"

Tumayo ako at humarap kay Eleanor nanlilisik ang matang nakatingin sa akin. "Alam mo, kung hindi ka gusto ng isang lalaki, hayaan mo na. Huwag kang gagawa ng isang negatibong bagay na magbibigay-dumi sa iyong pagkatao. Hindi mo kailangang insultuhin ang babaeng kasama ng nagugustuhan mo. Huwag mong ibaba ang iyong dignidad, mas lalo ka niyang ayawan" kalma lang ang pagkakasabi ko. "Huwag mo akong pangaralan!"

“Promise, kahit papaano ay magbabayad kami. Hindi man lahat, hayaan mo man lang kaming makapagbalik sa’yo.” Nauunawaan ko kung bakit mahalaga iyon para sa kanya. Hindi iyon simpleng usapin ng pera. Para sa ilang tao, ang kakayahang makapagbigay ng kahit kaunting kapalit ay paraan upang mapanatili nila ang kanilang dignidad at sariling pagtingin sa sarili. “Pumayag naman na ako diyan, hindi ba?” sagot ko. “Walang kaso sa akin.”

Isa pa, deserve naman nito na bara barahin na gaya ng ginagawa niya, upang magtanda ito, na hindi lahat maaari nitong pagsalitaan ng hindi maganda. Hindi naman siya literal na ganito. Siya ang tipo ng tao na mahaba ang pasensiya. Pero masyado ng inaapakan ni Jethro ang kanyang dignidad kaya kailangan niya ng tumayo, at ipagtanggool ang kanyang sarili.