Quotes About Old Pictures Novels & Stories

"Wala na, palabas na ako." "Ok." Lumapit ako sa kama at tiningnan ang mga gamit nya. Mga lumang notebook nya noong nag aaral pa sya. Kinuha ko ang isa at binulatlat. Pati sulat nya parang sya. Maganda. Ang kinuha ko naman ay ang high school graduation picture nya. Napangiti ako habang pinagmamasdan ito. Sa tantya ko ay nasa edad desi sais ito sa larawan. Pero hindi pa rin naitago ang angking nyang ganda. Hmm mas maganda kung ipapapicture frame ito at isabit sa labas katabi ng mga picture kong nakasabit.

Ang kanyang pagkatao ay muling binuo mula sa mga pira-pirasong bahagi ng nakaraan, at ngayon, handa na siyang iwanan ang lahat ng iyon. Habang nakatingin sa mga lumang larawan nila ni Albert, isang mapait na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Sa mga litrato, makikita ang magkasunod nilang masayang araw, puno ng pag-ibig, pangako, at mga pangarap na tila ba hindi na matutupad. Ngunit sa ngayon, ang mga larawan na iyon ay parang mga anino na nagpapaalala sa kanya ng isang nakaraan na hindi na niya kayang balikan. Isang nakaraan na siya mismo ay kusang isinusumpa upang iwanan.

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

Kahit medyo kupas na ang ilan, nagliliwanag pa rin sila tuwing pinapatay ang ilaw, tulad ng dati noong nakahiga ako gabi-gabi habang nangangarap tungkol sa magiging buhay ko paglaki. Sa gilid ng kama ay ang maliit na lamesang puno ng alaala. Nakapatong doon ang mga lumang family pictures na bahagyang naninilaw na dahil sa paglipas ng panahon. Sa bawat litrato ay may kwentong nakatago—mga ngiti, pagdiriwang, at mga panahong hindi ko namalayang mabilis palang lilipas. Katabi nito ang paborito kong teddy bear na hanggang ngayon ay maingat pa ring nakaupo sa sulok, tila naghihintay lamang na yakapin ko muli tulad noong bata pa ako.

sagot niya. Habang nag-aalmusal, pinagmamasdan ko ang aming mga magulang na masayang nag-uusap. Ang kanilang ngiti at tawanan ay nagbibigay ng init sa aking puso. “Gusto ko sanang ilabas ang mga lumang litrato natin mamaya, para balikan ang mga alaala,” mungkahi ko. “Magandang ideya yan! Masaya siguro ‘yun,” tugon ni Mom, sabik na naghahanap ng mga album.

Patuloy siyang naghalungkat. Kalaunan, nakakita siya ng ilang lumang photo album sa loob ng isa sa mga kabinet. Maingat niya itong binuksan. Marahang kumaluskos ang mga pahina sa ilalim ng kanyang mga daliri. Karamihan sa mga larawan ay karaniwang alaala ng pamilya. Ngunit may napansin siya. Habang tumatanda ang kambal, mas kumakaunti ang mga larawang nakangiti si Aldous.

I whispered. This wasn’t protection. This was obsession. My legs moved before I could stop them. Closer. Closer to the wall. My fingers brushed one photo— And froze. It wasn’t recent. It was old. Very old. A girl. Younger. Different. But— It was me. My breath hitched. “No…” But it was. I knew it. Even if I didn’t remember it. Even if my mind refused to accept it. And beside it— Another photo.

Kundi dahil sa alaala. Ang frame ng larawan ay may lamat na sa gilid—tulad ng relasyon namin. Baka nga mas buo pa 'tong lumang litrato kaysa sa kung anong meron kami noon. Mas totoo pa 'tong sandaling na-capture ng camera kaysa sa mga pangakong binigo niya. Ilang taon na rin ang lumipas, pero bakit parang kahapon lang?

pagtutuloy kong argumento sa kaniya tungkol sa litrato ko. "Can't you feel it?" aniya at umiling-iling na lamang ako habang nililipat ang pahina ng portfolio niya. "Sabi ko sa'yo 'di ba, picture speaks for itself." aniya. "Tapos?" "In my point of view, that picture of your speaks pain. 'yong pagdungaw mo sa labas can mean that you're thinking of freedom. You want freedom. While your eyes is telling that there's pain inside of you. You want freedom from your pain. So, wala siyang pinagkaiba sa mga ibang litrato d'yan. They all have feelings and they all have stories to interpret. They are all valid as a person who hides their true emotions well. And if I'm gonna make a caption for it, it woul

malakas niyang reklamo kahit ang totoo ay halos lumabas na ang puso niya sa kaba. Ahmed let go of her but got something from his side. Namutla si Clarissa nang makilala ang lumang modelo ng camera. “Dad found this from Grandpa’s old drawer. Why do we have pictures together? Bakit may mga larawan tayo noong bata ka pa?!” Mabilis siyang nag-iwas ng tingin. “Answer me, Ri!” “Gusto tayong sirain ng—” “B ullsh!t! This is not damn edited if that’s what you’re implying. We have more than a thousand pictures in this camera. Kasama si Mommy, si Grandpa. There are pictures of you hugging my favorite books…”