Quotes For Son Growing Up の小説・ストーリー

singit ni Kuya. "Malaki ang kasalanan ko sa'yo, Reisha, dahil pinalayas kita kung kailan mo ako kailangan. Pasensya ka na at nahirapan ka nang ganito dahil sa pagiging makasarili ko," sabi ni Daddy. "Ayos lang po. I understand that. Maybe, I won't grow as a person if I continued living under your roof. Living alone with my son helps me to mature—to grow as an individual, and to be a good mother."

Hindi ko naman kasi alam kung tungkol saan ang pag-uusapan namin kaya hindi ko mapigilang kabahan. "How are you, Paz? I hope you like the house that my son gave to your family. Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong binalak na pigilan si Zionn na huwag na kayong paalisin sa tinitirhan niyo but he's really determined to build another business in that place..." paliwanag nito. Napansin ko rin na habang nagku-kuwento ito tungkol sa anak ay bakas sa mukha at mata nito ang labis na paghanga. Who wouldn't be proud?

Naikwento ko din sa kanya ang tungkol kina Jacob at Jenny. “Talaga anak, mabuti naman at may mga kaibigan ka na kaagad sa unang araw mo sa school. Alam kung naninibago ka pero malalampasan mo din iyan. Laban lang anak, gusto ko maging successful ka in the future.” Ang sabi sa akin nang dad ko. Na encourage naman ako sa mga sinabi niya kaya naman na inspire pa ako nang husto. Saka ko muna isipin kung anong gusto ko na course pag malapit na ako sa college pero for now enjoy muna ako sa childhood stage ko.

Hindi na maipaliwanag ang kabang unti-unting umusbong sa dibdib niya. Mayroon bang hindi siya nalalaman na alam ng mga ito? Quinn sighed. “The truth is—” “Let me handle the explanation,” their father cut off. Tumingin ito sa kaniya. Tumaas ang sulok ng kaniyang mga labi. “Kahit ba naman sa pagpapaliwanag ng mga nalalaman ni Quinn kayo pa rin ang sasalo?” His voice was mixed with sarcasm. “Kung sabagay, kahit matanda na ang anak ninyo, ni minsan ay hindi niyo siya pinagbuhat ng kahit na anong bagay— kahit pa nga plato niya dahil ayaw ninyong napapagod siya. Well, hindi iyan matututo kung ganiyan lagi ang gagawin ninyo. Aasa na lang sa inyo iyan hanggang sa tumanda siya.” Bawat salitang lumaba

Nagtama rin bigla ang mga mata namin. "Anong anak 'yung pinagsasasabi mo? I'm just learning, okay? Tsaka anong kalaro? Tatlo na nga silang sabay-sabay na lumabas at sabay-sabay ding lalaki, kukulangin pa ba sila sa kalaro?" Tumawa s'ya. But suddenly, his voice filled with a quiet pride, a pride that belied the weight of the responsibility he carried. "I'm learning to be a father. Although, I'm still not sure how I'm going to teach them to play catch. Maybe I'll just have to settle for teaching them to play with their toys."

“Yes, Marco. Like Zio and Nonno.” “When I am bigger I want to have big business too. And I also want to paint like you, Mommy.” Lalo nang napangiti si Diana, binuhat ang anak at masuyo itong h******n sa pisngi. “You can be anyone you want to be when you grow up, sweetheart,” ani Diana bago pinupog ng halik ang anak na siyang ikinahagikgik nito. Oh, her son’s laughter ringing in her ears brings her pure joy.

“Midnight, tell Mommy what I taught you.” “Daddy said,” seryosong sabi ng anak namin, “when I grow up and meet a girl I like, I should treat her right. Like how Daddy treats Mommy.” Natawa ako, pero may halong kilig. “Wow. That’s good advice, anak. Where did you learn that, ha?” “From Daddy!” mabilis na sagot niya. “He said I should give her flowers, cook for her, and never make her cry.”

"Gerard, son, I know you. You want this. You dream to become an actor. This is the first step you need to take. You may feel afraid at first but you’ll get use to it. This is your dream, don’t be afraid to reach for it. I know you’re great." Humigpit ang kapit niya sa phone. Malalim siyang huminga at pinawalan iyon. "Thanks, Dad. I’m calm now." "Now you do. You just want to hear a pep talk from me, right?" Natawa ang kausap niya maging siya. Naligaw sa kung saan-saan ang pag-uusap nila. Kung hindi lang tinawag ang daddy niya ng direktor, alam niyang hahaba pa sana ang usapan nila.

Hindi nag-alala si Mark. “Mananatili siyang nasa cruise kahit saan siya magtatakbo, kaya saan siya maaaring pumunta? At isa pa, si Mary ang nag-aalaga sa kanya, kaya huwag ka mag-alala. Dahil anak ko siya, kailangan niyang masanay dito mula sa murang edad. Kailangan niyang maglakad kasama ako sa kumpanya kapag siya ay 10 taong gulang na. Kung hindi, paano niya hahalili ang pwesto ko? Wala akong pakialam kung paano mo siya pinalaki bago siya umabot ng 10 taong gulang—hayaan siyang malayang maglaro o anuman. Ngunit ako ang namamahala sa sandaling umabot siya ng 10 taong gulang. Thinking about it, he's my only son, so how can I not raise him up right? Gayunpaman, hindi ko rin siya uubusin."

"At, anak, hindi minamadali ang mga bagay-bagay. Kagaya ng halaman, kung gusto mo itong mabuhay at lumago, hindi mo ito ikukulong sa kwarto. Bagkus, paaarawan mo sa labas at hayaan mong diligan ng ulan." Napangiti ako sa sinabi niya. Tama talagang si mama ang kinausap ko ngayong gabi. Ang dami kong napupulot sa kaniya. "Anak, if you love him, let him grow." Iyon ang huli niyang sinabi bago niya putulin ang linya. Tumatak iyon sa aking isip kasama ng mga salitang binitawan sa akin ni lola kanina.