Quotes On Chess And Life 소설 & 이야기

Hawak hawak niya sa supot ang mga laruan niya. “Dash! Meron kamo ako ditong chess, laro tayo mamaya ah!” masiglang sabi ni Rash. Napairap naman ang kambal niya. “Para namang mananalo ka sakin.” bulong ni Dash. Napasimangot naman si Rash. “Ang yabang mo, palibhasa champion ka lagi chess.” nakangusong sabi ni Rash. Wow! Marunong sila magchess? Samantalang ako fourth year high school na nang matuto ako maglaro ng chess.

Isa iyon sa dahilan kung bakit napagdesisyunan niyang sumali sa kompetisyon. Para iyong piyesa sa chess board na kahit kakaumpisa palang ng laro ay pwersado na kaagad siyang itira dahil alam niya na agad ang susunod na ititira ng kanyang kalaban. Naputol ang kanilang pag-uusap nang kumatok at pumasok ang katulong na inutusan ni Javier na kumuha ng maiinom. Wala itong anumang dala pabalik sa halip ay may pag-aalala sa ekspresyon ang mukha nito nang pumasok ito.

Para sa kanila, ang aking kaligayahan at ang buhay ng ibang tao ay mga piraso lamang sa isang laro ng chess na kailangan nilang ipanalo. Tumingin ako sa labas ng balkonahe, sa pagitan ng mga rehas na bakal. Ang dilim ng gabi ay tila ba sumasalamin sa kawalan ng direksyon ng aking buhay sa kasalukuyan. Nakakulong ako, walang magawa, at ang babaeng pinakamamahal ko ay kasalukuyang pinamamanmanan ng mga taong walang ibang alam kundi ang manira ng buhay para sa pera at kapangyarihan.

Tsk! Hay naku, dapat ginagawa niya ngayon yung hanapan ako ng maayos na babae. Tsk. Napailing na lamang ako. Hindi yun hinahanap. Kusa yun na dumarating. Bakit ko nga ba susukuan ang natitira kong dalawang pawn sa chessboard na meron ako. Hindi pa naman checkmate diba? I’m the king and I can do an extraordinary things than the pawns.

Ngayon, dalawa pa lamang ang naroon, abalang-abala sa kanilang laro. Marahang hinila ni Cassie si Calix palapit at magalang na nagsalita, “Hello po, we just want to ask—” “Hoy, umalis nga kayo riyan,” iritableng putol ng isang matanda, hindi man lang tumitingin sa kanila. “Hindi ba kayo marunong makiramdam? May naglalaro ng chess dito.” Nabitin ang mga salita ni Cassie sa kanyang lalamunan.

Nakaupo si Luther sa harap ng chessboard habang nakapangalumbaba, nababagot na nakatitig sa pinaghalong itim at puting mga piyesa. Pinupuno ang seldang iyon ng amoy ng pawis ng mga bilanggong nagtitipon-tipon sa paligid nila at tahimik na nanonood sa kanila.

Ng marinig ang mga salitang iyon, nawalan ng masabi si Partholon. Dinukot ng matanda ang isang itim na piraso ng chess at inilagay ito sa chessboard. Isang malakas na pagputok ang narinig sa sumunod na sandali. Bigla, nabasag ang board at naglaho kasama ang mga piraso sa harap ng kanilang mga mata. "Ang kanyang paghihirap ay may kaugnayan sa pag ibig."

"Bakit mo ginawa iyon sa mga kalaro mo? Alam mong bawal ang manira ng pagtitiwala ng iba." Tumingin si Vlady nang diretso sa mga mata ni Vladimir. Sa loob ng ilang segundo, nagtagpo ang dalawang henerasyon ng kapangyarihan. "Sabi niyo po, ang mundo ay isang laro ng chess. Pinag-aaralan ko lang po kung paano gumagalaw ang mga piyesa. Mas madali silang kontrolin kapag natatakot sila."

Mukhang sabik na sabik siyang protektahan ang asawa. Lumapit si Eleazer gamit ang mahahabang binti at tumayo sa likod ni Aimee at seryosong sinabi, "Play three of a kind." "..." Tumingala si Aimee sa kanya at malungkot na sinabi, "Nanunuod ka nalang chess nang tahimik." Kinagat ni Eleazer ang kanyang labi at makahulugang sinabi, "Im not a gentleman."

Tahimik lang siyang nakikinig. “Which means,” dagdag ko, “she's important enough for you to hide.” Naramdaman ko ang biglang pagbigat ng hangin sa pagitan namin. Para kaming dalawang manlalaro ng chess na parehong naghihintay kung sino ang unang gagalaw. Pagkatapos ay ngumiti siya. “Impressive.” Hindi ko alam kung insulto iyon o papuri. “Pero mali ka sa isang bagay.”