Quotes On Chess And Life 소설 & 이야기

Napatigil si Zarina at nanahimik na lang. “At ikaw,” sabay tingin sa apo niya, “Kung hindi dahil sa suporta ko at pagpilit sa mga magulang mo, hindi ka makakapaglaro ng chess. Ngayon, bakit sinusuway mo ang usapan natin?” Hindi nakapagsalita si Damian. Alam niyang tama ang sinabi ng lolo niya. “I’m old! Ito lang naman ang hiling ko…”

The chessboard had been set long ago, and Aiden had been a pawn all along. The video ended, and another file opened automatically. It was a blueprint, a single, detailed rendering of a new building. But this wasn’t just a building; it was a fortress. It was a fortress filled with traps, with puzzles, and with a single point of entry. It was an impossible fortress, designed by a master architect. The blueprints were signed with a single, elegant script: "To the victor belong the spoils."

Narinig din niya ang malakas na tibok ng puso ni Julius. Nang makita ang kanilang ginawang eksena, lalong lumalim ang ngiti sa mukha ng matanda. Talagang madaling pakisamahan si Lolo Glen, kung siya ay tawagin ni Julius. Hindi na kinakabahan si MJ, hindi katulad ng bago niya ito nakilala. Sinamahan niya ang matanda sa paglalaro ng chess, at dahil laking iskwater at sanay sa pakikipag chess sa mga kabataan sa barangay ay natalo ni MJ ang matanda. Pinalakpakan siya nito, hangang-hanga sa kanyang talento. Minsan lang ito nakatagpo ng tao na nakatalo sa kanya ng chess.

Masyadong marami ang gusto niyang sabihin ngunit dahil sa kanyang mahiyain na ugali ay nag-alinlangan siya nang matagal. Habang abala sa paglalaro ng chess, narinig na sumigaw si Mr. Philip at inaaya siyang bago muling bumaling sa kanya. "Sige na, huwag ka nang magdrama riyan," natatawang saway ng matanda. "Huwag mong isipin na ginagawa ko ito para sa iyo. Si Celine ay itinuturing ko na ring sarili kong apo! Mahal na mahal ko ang apo ko, kaya huwag ka nang masyadong pormal sa akin."

Kinuha n'ya it. "What I'm going to do with this pawn?" I smile at him. "That pawn, it can be you or someone else. But one thing I am sure about it might be small but it can be the most powerful on the board." Nginitian ko s'ya. "For me, it's the most powerful piece than others because it's you. If that pawn isn't you then it's someone else that can interfere in your life and that small piece can change your life in something you'll never ever expect." May nilapag din ako sa lamesa. A bottle of Prozac. I know it's illegal but I know he needs it.

“Sorry, sorry! Hahaha! Hindi ko lang talaga kasi maiwasang matawa, e! Talagang mapanukso siya, ano? Bakit hindi niya nalang pinili ang lips mo o kaya iyong—” “Sab!” “Joke lang! Pero paano nga kung piliin niya na lang bigla ang mga iyon sa susunod?” “Kaya nga kailangan ko nang pag-aralan kung paano mag-chess. Kailangan ko ng taong magaling sa chess para magturo sa akin.” Tumangu-tango siya. “Naiintindihan ko. Pero wala talaga kasi akong kakilala na magaling maglaro ng chess. Teka, may kilala pala ako!”

It feels like he is cooking something. "A real man is like playing a chess, know why?" he suddenly asked me that's why I divert my gaze to him and arc my left eye brow asking him. "Because he's afraid of losing his queen," I replied when I realized what he is trying to point out and I heaved a deep sigh.

When the game begin he is the one who move the first Because sa kaniya kası ang white pawns. While ang black naman ay sa kanyang Kalaban. The qualifications for the game in order to achieve the ultimate goal is kailangan meron kang enormous passion for the game like. Ambition, hard work, particularly patience, strong character, fighting spirit, personality, and confidence. He inhaled a deep breathe at chill lang dahil Sanay naman siya sa larangan ng chess game. He used bird's opening, and move his pawn in front of the queen and two squares forward. While when his Enemy turn to move he just watch his confidence move na tila ba walang kahirap hirap. When his turn again he move his pawn diagona

“Hay naku, Enrique. Kumain ka na nga lang. Ano ka ngayon, ‘di kinarma ka rin sa pambu-bullshit mo sa pag-ibig.” Natulala na lang ako habang nilalagyan ni Ate Althea ng pagkain ang plato sa harapan ko. I can’t believe this. Ito ba ang pakiramdam ng na-checkmate sa isang napaka-importanteng chess game? Palagi kong sinasabi dati, ‘ang pag-ibig ay isang laro, ma-in love talo.’ Pero ngayon ako ata ang nasampolan. Talo, eh.

THUNDER LAVISTRE “Humanda kayo, siguradong sasagot parin ‘yang anak ni Salman.” Utos ko. “Onze, hanapin mo si Zulueta!” Utos ko kay Onze. Tumango ito at nag simula na ito na gawin ang inutos ko. Napa hawak ako pawn piece ng Chess yari ito sa Glass. Binili ito ng kapatid ko dahil mahilig itong ibase ang laban namin, sa larong Chess.