Novel & Cerita Quotes On Chess And Life

Ang paglalaro ng chess ay talagang kasanayan ng matandang lalaki, ngunit sa tuwing nakikipaglaro siya kay Hevan, palagi siyang natatalo, kaya ayaw niyang makipaglaro sa kanyang apo. "Wala ka nang ibang paraan," sabi ni Hevan na may ngising demonyo nang matalo niya ang kanyang lolo. Sa totoo lang, hindi naman ganoon kagaling si Hevan sa paglalaro ng chess, pero noong bata pa siya, madalas siyang magpatalo sa kanya ng kanyang lolo, at kapag nakikipaglaro sa ibang tao, tinuturuan siya ng matandang lalaki ng mga magagandang কৌশল. Kaya iyon ang ginagamit niya sa tuwing nakikipaglaro siya sa kanyang lolo.

Nakita ko kung gaano kahirap ang pag-aaral, James Nagsimulang mag-panic. Napansin ni Arthur ang pagkabalisa ni James at sinabing, "Ang paglalaro ng chess ay tulad ng paghahanap ng iyong landas sa buhay. Kami ay Hindi tayo naglalaro ng chess dito, di ba? Pinag-uusapan natin ang buhay. Dapat makita mo ang mas malaking larawan." Nakinig si James sa payo ni Arthur at pinagmasdan nang mabuti ang chessboard. Bigla, ang Nagbago ang chessboard sa harap ng kanyang mga mata. Ang chessboard ay puno ng mga arcane array, at ang mga pawn ay

She’s kind, but she’s naive. “Lulu, sa chess, ang pinakamahalagang piyesa ay ang King, pero ang pinakamaraming galaw ay nanggagaling sa mga Pawn,” bulong ko habang pinipiga ang dumi mula sa aking damit. “Let them look down on me. Let them think I’m broken.” Tumayo ako, bitbit ang basang sutla na tila isang mabigat na sumpa. We walked toward the Ranking Board. Sa gitna ng hall, nakapaskil ang mga mukha namin.

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

Nanatili itong kalmado, halos aliw na aliw pa nga sa hamon ng binata. “At least you’d be sitting at the table,” he replied softly, voice laced with conviction. “Do you know, Wade, ninety-nine percent ng tao sa mundo, ni hindi man lang kwalipikado para makaupo sa gano’ng klaseng lamesa.” He straightened, his posture sharp as a blade. “Chess player man o chess piece, basta nakaupo ka, may tsansa kang lumaban. May tsansa kang makuha lahat ng gusto mo. The seat itself is power.”

Masayang sinabi ni Eli, "Paano mo po ginawa ang move na 'yon kanina? Bakit hindi ko po naintindihan? Ang dami mong nakain na chess pieces?" Sabi ni Zeus "Ang chess ay isang laro ng isip. Tanging sa pasensya at kalmadong paglalaro, maaari mong baliktarin ang sitwasyon sa huling sandali." "Ang galing, Daddy, pwede mo po ba akong turuan?" Binuksan ni Eli ang kanyang mga mata ng malaki, at ang kanyang kuryosidad ay umabot sa kanyang kaisipan.

Kumbaga… sa larong chess kami ang mga pawn niya at siya ang player na nagdidikta kung ano ang kakalagyan ng bawat isa. Pero, iisa lang ang tumatak sa isip ko na sinabi ni Boss Arthur. ‘ Don’t trust too much because every ‘too much’ will hurt you so bad’ Noong una, hindi ko siya maintindihan pero kalaunan na napag-isip isip ko, naiintindihan ko na siya. Maaring ibigay mo ang tiwala mo sa lahat pero ‘wag mo ibigay ang LAHAT ng tiwala mo sa kanila dahil masasaktan ka ng sobra.

Mga buntong-hininga mula sa kabilang dulo ng tawag. Napagtanto ni Bradford na may mali. Napaka-scheming ng kanyang ama. Siya ay napaka-tumpak sa bawat hakbang na kanyang ginawa, at wala siyang napalampas na anuman sa loob ng ilang dosenang taon. Gayunpaman, bakit tila isang bihasang manlalaro ng chess ang kanyang ama na natalo sa isang laro ng chess?

Walang pakialam na naglakad si Catherine papunta sa lalaki. Tila pamilyar ang babae sa chess. Gayunpaman, si Titus ay tila duating sa isang patay na posisyon sa laro. “Nakikipaglaro ako ng chess sa isang tao ngayon lang. Pakiusap na umisip ka ng paraan na makalabas para sa akin. Matatalo ako.” Ang azure na mga mata ni Titus ay naglabas ng diwa ng kawalan ng pag-asa. “Hindi ako magaling sa ganitong tipo ng chess.”

Kabilang mesa lang pala ng faculty room! Hindi pala si Rico ang end game ko. Kung sa larong chess ay naagaw siya ng ibang reyna habang ako ay nahuli ng ibang hari. Kung binigay ko ba sa kanya, maghahanap kaya siya ng iba? And will I be miserable like this? Will I lose it to someone I don't know? Pinilig ko ang ulo ko at pilit iyong kinalimutan. Life never stops there. I should walk and crawl just to continue living. Hindi pwedeng basta tumigil.