Quotes On Mental Health Novels & Stories

"Hey, don't forget to refrain your emotions from consuming you." "I am already cured two years ago, right?" Javion asked. "Yes, you are cured, but that doesn't mean hindi na babalik 'yong sakit mo. Mental illnesses can be triggered anytime kapag hindi mo na-control ang emotions mo, kaya importante pa rin na i-consider mo 'yong mga sinasabi ko, not as your friend, but as your past psychiatrist," Zephyr explained seriously. Tumango si Javion at saka inisang lagok ang natitirang alak sa baso niya.

"I don't know. Maybe like Mommy?" He laughed. "Being a psychiatrist is boring, Dave. You know how annoying it is to talk with crazy people, right?" I frowned. "Yeah! It's so annoying to talk to stupid and idiot people!" Muli siyang tumawa at tinapik ako sa balikat. "People may be stupid and idiot, but when they need help, don't hesitate to give. This world has a lot of cruelty, Dave. But you can't just separate yourself from others. Instead of doing that, make something that could change them and the situation. Don't ever give up on things. God won't give you a problem that you can't solve. So as long as you stand, as long as you're alive and can fight, don't give up. If you're annoyed by ho

Kung kanina pinahiya ako ngayon bigla na naman niyang binawi ito. "Okay pa kaya ang mental health ng taong to???" Umiiling iling na tanong ko sa loob loob ko.

“Para ka namang timang, Shaina. Tinanong ka lang naman, bakit ka naman mag-reresign?” Napaismid siya, para kasing mas importante ang mental health kaysa sa trabaho diba? Napatawa na lang siya. Mental health ka dyan! Siya lang naman tong parang timang na dinidibdib lahat. Pwede naman kasing matulog pero bakit mas pinili niyang isipin ang mga bagay nag anon. Ligaw lang naman ang tinanong eh. Mabilis niyang inayos ang sarili at naligo na siya.

At ngayon nga ay demoted pa ito. Sa kabila ng lahat, hindi siya nito sinisisi. Isa siyang napaka-mahinahon na tao. Naramdaman ni Maureen na mali ang kanyang pagkakaintindi sa dito noon, at sinabi niya, “Dapat sana ay mas maingat ako noon.” “Kalilimutan na lang natin 'yan, tapos na ang lahat, huwag mo nang isipin, kung hindi, madali kang madidepress.”

Hindi nila deserve maging lisensyadong tao, lalo na sa larangan ng mental health. Hinampas ko nang marahas ang whiteboard namin gamit ng aking palad. Paulit-ulit ko itong ginawa hanggang sa namula at namanhid na ang aking kamay. Sa ganitong paraan, nakuha ko ang kanilang mga atensyon.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Paniguradong kami ang pulutan ngayon sa tea time sa metaverse. Kung ma-depress man ako ay may valid reason naman ako. Hindi kinakaya ng mental health ko ang nangyayari ngayon. "What are you doing?" naiinis ko na lang na asik. Nagpakawala naman siya ng nakakainis ding tawa.

bakit anak pa niya ang nagkaroon ng Mental illness. "I'm sorry Mr. Chavez... because of his case, he have to be confine in Mental Hospital... Hindi malayong maulit ito... I'm sorry, I know it's hard for you to send him in Mental Hospital— but this is the best way we can suggest for your son's condition, mas mapag tutuunan siya ng pansin ng mga propesyonal pag dating sa mental health" The psychiatrist said and tap his shoulder

Niyakap niya ang kanyang mga tuhod, ibinaon ang ulo sa kanyang mga binti, at hinayaan ang tubig mula sa shower na patuloy na bumuhos sa kanya. Erika had once suffered from mental illness, kept in check only by medication. She had fought hard to appear like everyone else, stopping her medication for a long time, believing she was finally "normal." But loneliness had a way of creeping in, like an invisible net tightening around her, suffocating her.