Quotes On Past Life Novels & Stories

Hindi siya nagsalita kaya nagpatuloy ako. “Ang sarap pa naman nung kinain ko kaninang tanghalian,” pagpaparinig ko sa kanya, baka sakaling maguilty siya kasi hinabol ko siya ngunit wala pa rin siyang imik. Ang hirap pala magparinig sa taong tahimik, para kang nakikipag-usap sa puno. May buhay pero hindi nagsasalita. Siguro puno ‘to nung past life niya tapos na-incarnate lang bilang tao.

"Hindi ka lang marunong umintindi ng English. It means, a whole pot of rice." "Incomplete sentence, wrong." "Magkaaway ba kayo sa past life niyo?" singit na tanong ni Ponce. "Puwede," tugon ni Fran na umirap pa kay Faith. "I guess so," segunda rin ni Daisy. Hindi sumalungat si Faith sa sinabi ng dalawa. They were close in the past life. They're looking each other like a real siblings kahit na medyo mas matanda ang mga ito sa kanya.

“Hindi. Gusto kong sabihin mo sa kaniyang masama ang loob ko sa kaniya pero pinatawad ko na siya. Sabihin mo sa kaniyang sana magbago na siya dahil matanda na rin naman siya. Gusto kong magkita kami sa langit.” Narinig niya ang pagbuntong-hininga nito. Inignora na lamang niya iyon. Binalikan niya sa isip ang mga pangyayari sa buhay niya. Sa sandaling iyon ay malabo sa memorya niya ang lahat. Naitanong niya sa sarili kung bakit ganoon. Hindi ba ang sabi, kapag mamamatay na raw ang isang tao ay nakikita raw ang mga nakalipas na panahon sa buhay nito? Hanggang sa puntong iyon, tila malas siya, hindi niya maalala iyon nang husto. Napapikit na lamang siya. Siguro ay sa ganoon na lamang matatapos

"'Di pa tapos ang araw, but you already completed my day." "The past days have been so tough for me, pero parang totoo nga ang kasabihang 'at the end of the storm, there's a rainbow.' You proved it to me. Ewan ko ba kung ano ang ginawa ko sa past life ko para magkaroon ng kaibigang tulad mo." Lilia's smile gets wider when she heard her saying those heartwarming words.

"Should I turn on the radio?" tanong niya na para bang kanina pa siya nabibingi sa katahimikan naming dalawa. "Sure," sagot ko bago muling ibinaling ang mga mata sa may bintana. "If we all could leave something lasting behind to be remembered by, just a song for me and then at least I would have tried..." Napalingon ako kay Ismael. Why does it sound so familiar? "I agree, it's not so much what we have as how we use what we have in our lifetime... Thirty years is worth a hundred and two. It's really what we can do in our lifetime..."

Ni siya nga, ayaw ding pag-usapan sina Theodore at Miguel, lalo na ngayong pinili na niyang magbagong buhay. "We live in the present, not the past. Pareho tayong may mga kwentong ayaw nang balikan. Gaya ng gusto mo ng kalimutan ang papa mo, may mga tao rin akong ayaw nang alalahanin o makita pa. You understand what I mean, right?"

"See? Tinalo ka pa pala ng pusa." Napailing ulit ako. "Sa tingin ko, mortal tayong magkaaway sa past life natin." "And maybe in this lifetime, we are fated to change the past. What do you think?" "I think kailangan mo uling matulog at mukhang nananaginip ka." "Maayos ang tulog ko kagabi. I had this dream na magiging masaya ang buong araw ko." "Well, ako hindi. Kaya ako na lang ang matutulog."

Wala itong kaidi-ideya na makakakuha siya ng zero sa assignment niya. "Ito last na po, Ninang. Magbigay daw po ng isang quotation of life." "Ay mas madali iyan, baby P. Favorite quote ko rin 'to, e." "So ano po iyon?" "Life is gold." Kampanting usal ni Magenta. "Ho? Pero narinig ko na kay Papa 'yon, time is gold po yata ang tama, Ninang." Napakamot sa kanyang ulo ang musmos gamit ang lapis.

Natagalan bago siya sumagot, at napansin ko rin ang kakaiba sa tinig niyang 'yon. "Ang mga tao raw ay may pagkakataong mabuhay muli upang baguhin ang kapalarang iginuhit sa kanila ng tadhana sa una nilang pagkabuhay." He sounds like Joanna ha! "May nabasa ako sa isang aklat na kapag namatay ang tao, mayroon siyang pagkakataong pumili kung lilimutin ba niya ang lahat ng kanyang alaala o papanatilihin niya ang mga ito hanggang sa muli niyang pagkabuhay." "Sa tingin niyo po ba, nabuhay na kayo dati?"

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.