Quotes On Playing Games Novels & Stories

"Just a game." "And I'm so stupid for believing that entering a game like this would be funny. You made me believe that games aren't always meant to be happy." Dahan-dahan na akong tumalikod at humakbang palayo sa kaniya. I have nothing left now, except myself.

“Grow up! I can't always play these childish games with you!” Tuluyan na siyang umalis pagkatapos magpaalam sa kanyang ama. Kicking him out of Heritage Ville had never crossed his mind. Ngunit pagkatapos ng ginawa nito ay mas mainam na ang umalis ito kaysa ang gumawa na naman ito ng gulo. Hindi ito isang playground para nandito lang si Dylan at maglaro. Mabuti sana kung chess ang pinili niyang laruin para mas mahirap pero ang pinili nito ay ang card game na unggoy-ungguyan. Napakadaling laro para sa kanya na kahit hindi siya nag-effort ay natapos agad at panalo siya sa huli.

“Limang milyon ang masasayang kung hindi ka papayag na maglaro kasama ako. Masasayang ang pinaghirapan mo. Play with me and win the game. Ipapanalo natin ang laro.” Ngumuso ako. “Bakit magpapatalo ka ba sa last game?” Hindi ito nakasagot. “Tingnan mo hindi ka makasagot! Saka ang unfair sa iba na sumali ka. Hindi ka naman naghirap kagaya nila.” Gusto ko lang maging patas. Ayokong isipin nila na naging madaya ako at hindi naging patas ang Sport fest na ‘to.

Ano-anong mga laro pa ba 'yun? Magsubuan ng saging habang naka-blindfold? Kumain ng apple na naka-sabit sa yarn? Or maybe trip to Jerusalem and she used to accidentally sit on his lap? Squeeze the balloon? For sure more on touchy rin ang mga games na sinalihan nila, ang galing nitong si Kim. She has a great tactics!

mungkahi niya. Pero parang hindi natuwa si Mr. Joaquin. "Kapag kami ng mga kabarkada ko ang naglalaro, palaging may perang nakataya. Ang sa iyo, masyadong boring." "Hindi naman, Dad! Pamilya tayo. Kahit sino pa ang manalo o matalo, sa atin pa rin babagsak ang pera. Kaya hindi na masaya ang may pustahan," kontra ni Hillary.

"Ano? Totoo naman at proud na proud ako sayo" He gave me a mischievous smile and I just know na nakuha niya ako kung saan niya ako gusto. "Maaari ba akong maglaro ng mga video game dahil ako ay isang math genius?" ngayon ko lang nalaman. Binatukan niya ako. bumuntong hininga ako. "Sige, pero isang oras lang"

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

He laughed at my words, I pouted. “Imposible ang sinasabi mo. Maaari mong matapos ang laro kahit wala kang kapangyarihan o abilidad, pero hindi naman ang laro ang mapanganib. Ang talagang mapanganib ay ang lugar kung saan ginaganap ang laro.”

“Fine, fine. Bahala ka.” At boom—laro mode. Tekken. Mortal Kombat. Car racing. Motorcycle racing. Yung shooting game na kailangan mong mag-reload sa sahig. Yung whack-a-something kahit hindi ko sure kung ano talaga ang tinatamaan ko. Hindi ko namalayan ang oras at talagang nag-eenjoy lang ako. Pawisan, hingal, pero tawang-tawa. “Grabe, ang galing mo naman,” reklamo niya nang pang-limang beses ko nang nakuha ang stuffed toy sa claw machine.

Wala naman siyang sinabi at tuloy-tuloy lamang ulit sa paglalaro niya. ”P’re, huwag mo kaming ipahiya rito.” Sabi ni Vince habang hindi inaalis ang tingin sa screen. “Hoy, gag*! Buff ko ‘yon!” Tulak ng nasa tabi kong si Richard kay Vince. Hinintay ko lang ma-resurrect sa game bago ulit ako makapagsimula sa nilalaro namin. Siguro, sa edad ko na ito ay hindi na dapat talaga ako nandito’t naglalaro sa computer shop lalo na’t babae pa ako. But what can I say?