Quotes On Self-control の小説・ストーリー

Napapunas na lamang siya ng mukha sabay ayos ng buhok upang pakalmahin ang sarili. Hindi niya rin naman nais na sayangin ang pagkakataon na iyon para lamang masira ng dahil lamang sa nadarama niyang inis para sa asawa nito. Pinilit niya na lang panatilihin ang kontrol ng utak sa pamamagitan ng pagsasabi sa kanyang sarili na wala siyang karapatan at mali na ang ginagawa niya.

“Mas matapang. Mas hindi marunong matakot. At dahil doon—nawala siya.” Hindi niya idinetalye ang pangyayari. Hindi kailangan. Sa paraan ng paghawak niya sa sariling kamay, sa pag-iwas ng tingin, alam ni Elena na ang pagkawala ay may kasamang sisi—hindi lamang sa mundo, kundi sa sarili. “Simula noon,” sabi ni Adrian, “natutunan kong kontrolin ang lahat ng kaya kong kontrolin. Ang negosyo. Ang mga tao. Ang sarili ko.”

"Dahil sa ginawa ko magiging tampulan tuloy tayo ng usapan sa buong campus." Ewan niya, pero nakahinga siya ng maluwag dahil iyon ang naging rason nito at hindi gaya ng mga inisip niya. "Hindi ko na kasi napigilan ang sarili ko. Watching you turn your back away from me makes all of my self control vanished in thin air. Habang nakikita kitang naglalakad palayo sa akin, isang bagay lang ang agad na pumasok sa isip ko.. yun ay ang kaisipang kapag hinayaan kitang humakbang palayo ay tuluyan ka ng mawawala sa akin."

Alam mo 'yong napapatingala ka lang sa sarap mmmmm. Isa rin talaga 'to sa pinagtataka ko, ang lakas ko ng kumain as in di ko kayang mag-control. I tried to control once para akong nanghihina kaya hinayaan ko na lang. *Bzzt Bzzt Bzzt* Napatigil ako sa pagkain ng nag-vibrate ang phone ko. Pinunasan ko muna ang kamay ko bago kinuha ang phone. It is a reminder notes,

Asar niya kaya napa-iwas ako ng tingin. Jusko, Lord, bigyan mo po ako ng lakas ng loob at matinding self-control! Panalangin ko sa isip ko habang pilit na nag-iiwas ng tingin. Ang daling sabihin na walang malisya, pero bakit parang ako ang unang matatalo sa sarili kong laro?!

"..No! Hindi lang to dahil sa pagbabalik mo...." Umiwas siya ng tingin na parang humugot ng lakas para magpatuloy sa kanyang sasabihin. Nagtama ang mga kilay nito na parang nag isip pa saka umunat, nanumbalik sa dati na nagpapakita ng matagumpay na self control. "...H-halos ako pa ang takot na takot na baka masaktan ka noon.. Y-yun naman pala.."

“A-Asper…” “Alam mo naman na naiintindihan kita at nirerespeto ko ang desisyon mo kung wala kang sasabihin sa akin,” sambit ko. “At hindi magbabago iyon. Pero kung ganyang hindi mo kayang kontrolin ang sarili mong emosyon, mas mabuti nang sabihin mo sa akin nang sa gayon ay alam ko kung paano ako hihingi ng tawad sa kanila dahil masyado ka nang nawawalan ng kontrol sa sarili mo.”

“Pero hindi rin naman ako pwedeng hayaan na apak-apakan lang niya ako. Hindi ako ganung klaseng tao.” “Hindi ko sinasabing magpaka-api ka, ma,” sagot niya agad, medyo nag-aalala na. “Pero kung gusto mo talagang makuha ulit yung trust ni Don George, you need to control yourself. Hindi pwedeng palagi kang sasagot.” Napatahimik ako sa sinabi niya. Masakit tanggapin pero totoo. Kung gusto kong ayusin ang lahat, hindi pwedeng puro emosyon ang pairalin ko.

“Just take care always, make sure na hindi na ito mauulit. Hindi kita pipigilan sa lahat ng gusto mo just take care of yourself.” “Aye aye captain!” sumaludo pa si Scarlett kaya natawa na lang sa kaniya si Zion. Natutunan na ni Zion na kontrolin ang galit niya dahil kay Scarlett pero hindi niya kayang kontrolin ang galit niya pagdating sa ibang tao.

Ang kaisang dibdib ko. Hindi ko lang talaga na-kontrol ang sarili ko kanina. Ang lakas pa ng loob ko na mag sabi sa kanya na 'control is my middle name' ni hindi ko nga natupad ang pangako ko kahit isang gabi lang. I should talk to her, right? I mean, maybe I made her really uncomfortable. Ofcourse, I did. Kung komportable naman siya kanina ay siguradong tapos na kami sa kung ano man ang gusto naming mangyari.