Quotes On Sky And Clouds 소설 & 이야기

Why would it be bad in the first place? “Ang ganda ng sunset…” I heard her whisper to herself. So I looked up at the sky and the clouds were so colorful and voluminous. It’s so unreal that I feel like these kinds of moments were just seen from animations. The color today was just not pure yellow and orange. It gives a hint of pink and purple too. The birds were flying as if they were meant to be there. They were there to make it more beautiful. But no matter how beautiful the sky is today, the place we are at is depressing. It just doesn’t fit well.

duda ni Atlas. “Try mo.” Kumagat si Atlas, tapos biglang napangiti. “Oo nga po!” Biglang napatingala si Atticus. “Mommy…” “Ano ’yon?” sagot ni Yvee. “May nahulog…” “Hmm?” “Sa sky…” Napatingin ang lahat sa langit at isang guhit ng liwanag ang mabilis na dumaan sa kalangitan. Isang magandang tanawain ang nasaksihan ng kalangitan.

Masaya niyang tinatanaw ang papalubog na araw, na naging dahilan upang maging kulay dugo ang langit. “Maya-mayang kaunti, magdidilim na ang langit,” pahayag ni Sophie na patuloy sa pagmasid sa kalangitan, “sasabog sa kadiliman niyon ang laksa-laksang bituin na magbibigay liwanag at kagandahan sa madilim na kapaligiran.” Ah, talagang hilig ni Sophie na pagmasdan ang kalangitan kapag nagsisimula nang lumubog ang araw, hanggang sa mga sandaling kumukuti-kutitap na ang mga bituin sa kalangitan.

As the moon slowly fade above us. As his moon slowly die as time pass by. I don't want to forget this moment. I want this to last. Kahit na alam kong imposible na. I'm sorry if I'll leave you unaware, Helios. This is the storm no one expected was coming. Those clouds will prevent your from shining. But please. Promise me. That after that storm,

Fate is so ironic to us, gusto yata nitong sukatin kung kailan kami hahawak at bibitaw sa isa't-isa. Seems that the favor of the universe is way too far for us. Ramdam ko ang hangin sa daan habang hawak-hawak ko si Magnus. I see how the road is longing it's way, I see how grey the sky is as if it's waiting to cry down and fall.

Nagulat ang lahat nang tumingala ang mga ito sa langit. Napalibutan ng mga ulap ang itaas ng palasyo. Lumutang sa itaas ng hall ang kakaibang pangyayari. Isang Elixir Cloud! One, two.. Sampung Elixir Cloud! Wow! Nagkagulo ang lahat ng nasa palasyo nang pag-usapan ng mga ito ang kanilang nakita!

sabi niya. “Dahil nandito lang ako.” “Sa tabi mo.” ——————— At habang unti-unting dumidilim ang langit— lalo kaming nagdidikit. Walang takot, walang alinlangan. Yakap lang. At mga halik na pahapyaw. Parang paulit-ulit na paalala— na kahit anong mangyari bukas… ngayon— kami lang ang magkasama.

Sumilip ako sa labas ng bahay namin at tumingala sa langit kasabay ng paguhit ng isang matamis na ngiti sa aking mga labi. Clouds! Clouds give me hopes whenever I am looking at them. They bring positivity to me at sobrang nakagagaan sa pakiramdam kapag tinitignan ko sila kaya madalas talaga akong tumititig sa kanila kapag wala akong magawa o kaya kahit may pupuntahan ako ay hindi ko nakalilimutang tumingala sa langit at pagmasdan ang kanilang natatanging kagandahan. Bigla nalang akong mapapangiti kapag nakikita sila. In fact, I am smiling right now because of them at mas gumaan ang pakiramdam ko dahil napagmasdan ko sila ngayon.

So cute. “B-Bakit naman?” Lumapit ako lalo at hinapit siya sa baywang bago ko itinuro ang mga ulap. “Can you see those clouds?” tanong ko sa kaniya. “O-Oo naman.” “Those clouds are on the horizon. It looks beautiful when watching it,” I said. “But there’s an omen saying that clouds on the horizon… means that something bad is about to happen.” And yet, there is.

“Hey!” Hindi na niya ito binigyan pa ng pagkakataong magsalita. Tumayo na siya sa pool at naglakad sa may railing. She looked at the sky. It looks like a deep ocean of midnight blue, scattered with faint stars like pearls resting beneath dark waves. The moon glows through the clouds like a lantern under rippling water, its light spreading softly across the horizon. The thick clouds resemble brushstrokes on a painting—layered, moody, and full of quiet movement, making the whole sky look like a dreamscape or a cosmic sea suspended above the earth.