Quotes On Student Life Novels & Stories

“You’re too hard on yourself. You’re home. You must take a break for a while. Dibale nang ma stress ka ulit sa school. Make home a place where you unwind. Not where you throw your stress at.” Inalok ko ang tsaa sa kanya at kunot noo naman siyang bumangon. “You’re not even doing bad. You just feel like it because some students are smarter than you. You don’t have to always be on the top. I think college is all about actually surviving it. Not a competition of who's smarter and who's not.” “Did you fail all of your subjects?” “No.” “You just failed one quiz right?” tanong ko at tumango siya.

“I miss being a college student. I miss getting drunk and not having to go to work the following morning. I miss waking up wanting to puke my guts out and go to school with a hangover. “It was filled with fun and endless what ifs. Everything seemed possible during those times… you know, when we’re still not thinking about what would happen in the future and the biggest dilemma is getting through the next major exam.” I lived the same kind of lifestyle when I was still a student. I rest my head against hers. “It kind of sucks to grow up, huh?” “Sobra,” sagot niya. “I hate not really having enjoyed my life. I had Maeve to think about.”

I am always busy with School stuffs pero magagawan ko ng oras ang bagay na'to kung gugustuhin ko. Para makasiguro na wala na siyang iba pang maidadahilan dinagdagan ko pa ulit 'yon. "Tsaka isa pa.No one will believe in me.Who would listen to a student?"facts Ansel.Listen to this facts. "Everyone will question me"mababang pahayag ko.

Naiintindihan ko naman na may inayos sila doon and it’s life threatening, still, hindi ko pa rin maiwasan ang magtampo dahil chat na nga lang ay hindi pa nagiging araw-araw. “Dahil lang po sa mga lessons tita, pero bukod doon ay wala naman na po.” “Naku eh ngayong second sem, baka mas mahirap na. Huwag mong masyadong dibdibin ang pag-aaral, ang mahalaga ay ma-enjoy mo lang ang lahat ng ginagawa mo.” “I keep that in my mind po,” nakangiti kong tugon. “Anyway, ‘wag ka na muna pumunta sa LVN ha. Dahil sem break mo, ang gusto ko ay makapag-break ka talaga.”

Hindi man niya nakita si Jessica noong estudyante pa ito—wala pang responsibilidad, inosente at masayahin—pero ramdam niya ang curiosity at pagka-aliw sa ideyang iyon. Naalala niya ang isang quote na nabasa online: "High school love is the purest, and the most unforgettable." Kung sakaling ma-in love siya kay Jessica noon pa man, siguradong wala nang puwang ang ex-boyfriend nito sa buhay niya. Medyo napailing si Jessica at humugot ng buntong-hininga. "Mr. Santos, bago ka gumawa ng mga ganitong hypothetical scenarios, I’d like to remind you—you're four years older than me."

"I had no idea you were close with David. I don't recall seeing you two talk in my class before." I couldn't help but laugh. "That's because we only started talking recently, thanks to a mutual friend." A mischievous grin spread across his face. "It seems like he likes you." My cheeks flushed at his comment. "I guess so. And I happen to like him too," I replied with a playful giggle. Suddenly, his smile faded, and he nodded thoughtfully. "I'm glad to hear that. Students need to have a healthy balance between their studies and personal life. Keep up the good work."

Saka lang ito umiwas nang tingin sa kaniya nang samaan niya ito ng tingin. "Everyone, 'di porkeng hindi nalalayo ang edad ko sa inyo ay hindi na ninyo seryusohin ang mga salita ko, lalo na ang respito. Kung magbibigay kayo ng ganito ay dapat personal na inaabot. Pero, ayaw kong tumatanggap ng kahit ano mula sa aking estudyante kaya sana ay hindi na ito maulit pa, maliwanag?"

Kanina pa ako wala sa sariling naglalakad sa gilid ng kalsada at hindi ko na alam kung saan pa ba ako idadala ng aking mga paa. Bumungad sa akin ang napakalaking unibersidad na may malaking karatulang Worth Life University. Nakaukit ito sa kaligrapiyang pamamaraan na may pinaghalong kulay asul at puti. Mas lalo itong nakakahalinang tignan dahil sa magandang unbersidad na nakaguhit sa likod ng naglalakihang letra. Binaling ko ang aking paningin sa mga estudyanteng labas-masok sa unibersidad na iyon tsaka sila wala sa sariling pinagmasdan. Dumaan sa harapan ko ang limang dalagita na masaya at tuwang-tuwang nagkwe-kwentuhan tungkol sa nangyari sa araw nila, mga binatang nag-uunahan at naghahabu

napasinghap ang mga kasama ko habang ako ay napangisi sa aking isipan. “I’m joking! Hahaha kayo talaga, enjoyin niyo lang ang college life dahil hindi habang buhay ay mag-aaral kayo. Wala pa kayo sa totoong mundo.” Ngumiti ako dahil doon. Sapat na saakin ang narinig ko. “Tama ka nga Mr.Chan. Lahat kaming nandito at na-pepressure dahil sa Thesis na ito. Kapag nagkamali kayo ay maaaring i-revised ang isang buong chapter kaya pasensya na po sa aking tanong.” Sumang ayon ang mga kasama ko dahil doon. “It’s okay, miss. Kung wala na kayong tanong ay maaari na kayong lumabas.”

Itinulak mo sana ako na bumalik dito at humanap ng pag-ibig. “Masyado kang gumugugol ng oras sa iyong mga libro, Zelle. You need to live a little before all of life’s riches pass you by,” ang madalas niyang sinasabi sa akin kapag tinatanggihan ko ang mga imbitasyon sa party at iba pang mga social event para manatili sa bahay at mag-aral. "Naaalala ko ang iyong mga lektura, at talagang lumabas ako at nakinig sa iyo."