Quotes Para Sa Sarili Novels & Stories

Pumikit ako para i-composed ko ang sarili ko. " Common Mirabella, easy.easy .it's your first day, don't let this frustrate you" mahinahon kung sabi sa aking sarili. Ipinagpasalamat ko na dahil sa pinagdaanan kong sakit sa buhay, natuto akong mag handle ng aking emosyon. Agad kong kinuha ang panyo sa aking bag, at pinunasan ko ang mukha ko at ang damit ko hoping na ok pa. I don't want to feel helpless sa mata ng iba, I do't want pity, that's the last thing I could hear from anyone. That's why, mas gusto kong mapag isa lagi, I believe na I don't want anyone's help. Ako lang ang makakatulong sa aking sarili, no one, not even my family.

Hindi ako puwede sumuko. Hindi ko puwede sukuan ang sarili ko. Dahil sarili ko na lang ang meron ako. Hindi puwedeng pati ako, susukuan ang sarili kagaya ng ginawa sa akin ng mga taong nasa paligid ko. Kakapit ako!

Useless lang kung pag-uusapan pa namin ang nakaraan! "My sarili akong condo! Pwede bang doon mo na lang ako ihatid?" mahina kong tanong sa kanya! Wala naman akong ibang mapupuntahan kundi doon lang lalo na at wala akong balak na ipilit ang sarili ko kina Mommy at Daddy! Ngayun pa lang, pipilitin ko na din pala ang sarili ko na mamuhay na mag-isa! Walang aasahang mga magulang kundi sarili ko lang! May pera naman ako sa personal bank account ko kaya alam kong matutustusan ko din ang lahat ng mga pangangailangan ko! Tsaka na lang ako mag-isip ng pwdeng hanap buhay pagkapanganak ko!

Dahil sa galing ko kumuha ng larawan, namangha ako sa aking sarili. The best at forever the best! Yun lang kung di talaga isinilang sa mundong to si Kevin. Di ako makahinga sa kakayanang ibinigay sa akin ni Papa God saka sa subject ko na ubod, ganda. Mahihimatay ako sa ginagawa kong to. Kaya di ko nakontrol ang sarili ko… Nagpaka-Senang baliw na nga ako… “Wahhhhh! Zendeo my labsssss!”

dagdag ko pa. Nakita ko ang marahan niyang pag-ngiti. "Tuparin mo rin ang pangarap mo para sa sarili mo. Hindi naman sa masamang maging inspirasyon mo ang ibang tao, pero gawin mo rin inspirasyon ang sarili mo para kapag nawala ang taong nagbibigay motibasyon sa'yo ay makakapagpatuloy ka,” pangaral niya sa'kin. "Basta kayo ang inspirasyon ko!" sabi ko. "Kung wala kayo ni Mama, hindi ko na lang alam!"

pahayag niya. Natahimik ako sa siniwalat nito at the same time naalala ko ang aking sarili dito. Tama din naman siya, hindi mo kaylangang ibaba ang iyong sarili sa taong ayaw sayo. Kung kami ang para sa isat isa magiging kami, yan ang moto ko na mukhang pati din siya.

Hindi ba’t ako rin lang? “Inihanda mo ang sarili mo? Huwag mong para sa akin o para sa atin? Kasinungalingan ‘yan. Sarili mo lang ang inintindi mo, hindi ba? Wala kang inisip na iba. Sarili mo lang talaga muna. Sarili mo lang lagi.” “Hindi ba ako pwedeng magsalita para naman kahit may iba ka na, alam mo ang buong kong kwento. Kasi Janine ikaw lang ang minahal ko ng ganito.”

Saka hindi rin naman ako pala kwentong tao. "Magkaiba 'yong pagtitipid at 'yong ginugutom ang sarili," makahulugan niyang sabi. "Kunin mo na kasi ito. Para may laman 'yan tiyan mo. Promise hindi kita sisingilin dito. Minsan lang ako manlibre kaya sulitin mo na." Pamimilit niya dahil minsan lang daw 'yon. Kailan pa naging minsan ang panlilibre niya sa'kin?

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

Hindi puwede! "Hindi kita pinatira rito para matulog sa buong maghapon! Ayusin mo ang sarili mo at simulan mo na ang mga trabaho mo o baka naman nakakalimutan mo na ang estado ng buhay mayroon ka ngayon?" patuya at may diing saad ni Eugene upang pagtakpan ang damdaming bigla nalang nagising sa loob nga katawan. "Damn that asset!" lihim na himutok ng isip ng lalake pinanatili ang kabagsikan ng mukha