Real Life Story 소설 & 이야기

“Hindi! Hanggang grade 7 lang ang natapos ko dahil kailangan kong tulungan na kumita ang mga magulang ko. “So how are you able to understand English? Not gonna lie, just now I'm quite impressed that you can speak fluent English awhile ago with the waitress.” “Huwag ka ah! Ganito lang natapos ko pero sa buong pag-aaral ko, palagi akong academic achievers. Na offer-an pa nga ako ng scholar's pero iyon nga, may bone cancer si mama at acute diabetes si papa. Sa awa ng diyos at sa tulong ng mga malunggay, bayabas at ano-ano pang mga damo at dahon ang nilalaga ko sa kanila ay medyo napapabuti ang lagay nila sa ilang taon. Basta madami akong karanasan. Sa napakamurang edad, naging tendera, waitress

And that's because she already forgive them. "Pakiramdam ko noon ay pinagkaisahan ako ng mundo. Lahat ng pinaniniwalaan kong realidad sa'kin ay tila isang set-up reality lang pala at hindi 'yun ang totoo kong buhay. Marami akong hirap na napagdaanan. Na-experience ko 'yung nabibilad sa araw habang nangangalakal kami ng kinikilala kong Tatay. Maaga akong tumigil sa pag-aaral at ni hindi ko nga nagawang matapos ang elementarya nang dahil sa kinailangan ko ng tumulong sa paghahanap buhay para lang makaka-kain kami ng tatlong beses sa isang araw, at para may mapang-bayad utang na rin sa mga inutangan namin noon. Naranasan kong malait at ni minsan ay pati sarili ko ay nilait ko na nang dahil sa w

Pakiramdam ko'y may iyakan talagang magaganap. Sinimulan ni Mang Ricardo ang kanyang kwento mula pa noong siya'y bata—pagsubok, kahirapan, sakripisyo para sa pamilya, at ngayon ay pakikipaglaban ng anak niyang may sakit habang siya’y nagtitinda ng balut para sa pang-araw-araw na gastos. At hindi nga ako nagkamali.

They had raised an eyebrow at his choice of career, his penchant for traveling, and his unconventional living arrangements. Damon, however, had been determined. He had spent the past three days meticulously crafting a narrative, weaving a tapestry of his adventures, his experiences, and his aspirations. He had spoken of the vibrant cultures he had encountered, the breathtaking landscapes he had witnessed, and the profound lessons he had learned. He had shared stories of his triumphs and his failures, of his joys and his sorrows, painting a picture of a life lived authentically, a life that, despite its unconventional nature, was filled with purpose and meaning.

DISCLAIMER : THIS STORY IS FROM AUTHOR'S IMAGINATION, SIMILARITIES WITH REAL LIFE EVENTS ARE PURELY COINCIDENCE. WRONG SPELLINGS AND WRONG GRAMMARS AHEAD. ILOVEYOU!

Doon siya nagsimulang magbahagi ng kwento—hindi bilang sikat na personalidad o asawa ng isang kilalang abogado, kundi bilang isang simpleng ina na nawalan ng anak. Sa una, mahirap. Lahat ng letra sa kanyang mga post ay parang tinutuhog ang puso niya. Ngunit habang tumatagal, napansin ni Alexis na may mga taong sumasagot—mga magulang na dumaan din sa parehong sakit, mga kapatid na nawalan ng minamahal, at maging mga estrangherong marunong makinig. May nagbahagi ng tips kung paano bumangon sa umaga kahit ayaw mo nang bumangon. May nagsabi ng mga simpleng gawain para mapanatili ang alaala ng yumaong mahal nang hindi nababaon sa lungkot.

Ngumiti ito ng pilit. "Naranasan niya ang buhay na naranasan ko na hindi pa niya nararanasan sa buong buhay niya. Minsan natutulog kaming walang laman ang tyan. Hindi ko alam kung paano sisimulan ang buhay naming dalawa. Wala pa akong trabaho noon dahil tumigil ako sa pag aaral sa college. Pero ginawa ko ang lahat para makakain kami araw araw. Ang daming pagsubok ang dumating samin pero naging matatag kami. Hindi kami sumuko at ipinaglaban namin ang pagmamahalan namin. Pinatunayan namin na kaya naming mabuhay ng kaming dalawa lang." he stopped and look at Jaile.

Ngayon lang siya nakaramdam ng ganoong klase ng pagkahabag sa sarili dahil ni minsan ay hindi niya nagawang pagsawaan ang buhay mahirap niya kahit na madalas na nasa evacuation sila kapag may bagyo o baha. Sapat na sa kanya ang buhay na ganoon at naging inspirasyon niya para magtagumpay sa buhay at unti-unti ay maiahon sa hirap ang ina niya kapag naging flight stewardess na siya. Pero ngayon na binubuksan niya sa ibang tao ang kwento ng buhay niyang dalawang kahig walang tuka, napapaiyak siya

“You are the missing piece of me I spent years on finding, Zalaria. You ended all my nightmares and gave me my dreams. I don't regret discarding the life I used to have for this... for you... for our children and for the family we're building.” Wala rin akong pinagsisisihan. I used to think that my story is the most unfortunate story that has ever written. It's full of flaws, dull moments, sorrows, pain, and anything one can think about an unfair life. But I realized, it's not my life if I didn't experienced all of those. All those tragic led me to this ending— a not so perfect but a happy and contended ending.

Naramdaman niya na kung mamamatay ang isang tao na hindi nagagastos ang pera nila, hindi ito isang trahedya ngunit isa itong tagumpay dahil ang lahat ng mga malalaking pamilya sa United States an minana nang daang-daang taon ay namatay nang hindi nagagastos ang pera nila. Sa kabilang dako, ang mga tao na hindi man lang kayang matulog sa mga tolda sa kalye sa United States na walang magawa kundi magyakapan sa ilalim ng mga tulay ay ang mga tipikal na halimbawa ng mga tao na buhay pero walang pera. Kaya, trahedya talaga at sakuna para sa kanya nang mabalewala ang lahat ng pagsisikap niya, at nasira ang pundasyon na binuo niya!