Real Life Story Novels & Stories

Iginiya siya sa isang mahabang upuan at saka nagsimulang magkuwento sa kanya. "Mahirap lang ang pamilya namin. Pinangarap kong iahon sa kahirapan ang lolo at lola mo kaya pinilit kong makapagtapos ng pag-aaral, pero sa kasamaang palad ay nabuntis ako. Nakilala ko ang tatay mo sa isang kasiyahan. Birthday ng isang kaibigan ko na kaibigan niya din, at nang malasing kami pareho ay may nangyari sa amin. Ayokong magpakasal sa kanya dahil mahirap lamang siya kaya umalis ako sa bayan namin. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, tumambay ako sa istasyon ng bus at may nakilala akong isang lalake. Naikwento ko sa kanya ang buhay ko. Akala ko mabait siya, pero pinagsamantalahan niya ako."

lumuluhang paliwanag ni Tita Alexa. This was what I’m talking about. It’s really important to hear the stories of other people because even the bad and villainous have something worth telling and sharing. I held her hand and smiled at her. “Alam niyo po, ramdam ko pong wala pong pinagsisisihan si Alekhine sa lahat ng mga nangyari sa kanya noon. Oo at talagang mahirap iyong naging buhay nila pero wala naman pong bagay na hindi natin napaghihirapan ang hindi natin naipagmamalaki nang tunay. Kapag nabigyan po ng pagkakataon si Alekhine na ibalik ang nakaraan, uulitin at uulitin niya lang din po ang lahat ng ‘yon dahil doon po sa mga paghihirap na iyon, natuto siyang magsumikap at magtagumpay sa

‘Yun. “Hindi mo pwedeng sabihing nagkita kayo kagabi. Kailangan ng kwento. At dapat maganda ‘yun dahil mahilig ang mga tao sa love stories. Hindi pwedeng nagkita kami sa grocery store o kung ano mang lame na ‘yun, maliban na lang kung gagawin mong nakakatawa. Gaya ng, aksidenteng natumba ni Kiana ang buong display ng toilet paper tapos sinaklolo mo siya.”

pinag masdan kopa ang ginagawa at natutuwa ako dahil disidido talaga itong mahanap ang writer nayan. Kung ako yan hindi nalang ako mag aaksaya wala akong pakialam sa writer nayan. "Alam moba na halos lahat ng story na ay unique." sabay tingin nito sakin. "Talaga.. paano mo nasabi?" Tanong ko. "Dahil nag iisa syang magaling at lahat ng story nya ay nakabasi sa totoong buhay." sagot nito.

Sa murang edad ay pinatutok agad siya sa paghanapbuhay para kumita ng pera at iabot iyon sa mag-asawa. Wala siyang mga magulang. Ang kwento lang sa kaniya ay dating prostitute ang mama niya, nabuntis ng foreigner tapos ay iniwan siya nang manganak at namatay ito sa ibang lugar dahil nagkaroon ng AIDS. Wala ng ibang detalye na ibinigay sa kaniya ang tiya niya tungkol sa ina. Tinanim ng mga ito na utang na loob niya sa tiya at tiyo niya ang katotohanang buhay siya ngayon at umabot sa ganitong edad. Madalas, hinahangad niya ang makapag-aral pero hindi siya nabigyan ng chance. Ngayong nineteen na siya, mas malabo na 'yon. Mas mabuti pang magtrabaho na lang siya.

Tahimik siyang tumingin, at nagbigay ng isang mahabang tanong: “You know, five years ago, the Song family was crushed by the Hernandez family. My parents couldn’t take the pressure and they jumped from our building.” Lumuhod siya ng nakangisi, at idinugtong ang kuwento: “To survive, I went underground. I fought in boxing rings, kahit mga kaliwa’t kanan injury, until I built my own kingdom. Punch by punch. That’s why I’m sitting here now.” May malamig na apoy sa mga mata niya; hindi biro ang buhay niya.

Nagpakawala muna ako nang malalim na buntong-hininga bago sumagot sa katanungan niyang 'yon sa akin. "Dahil po sa kahirapan ng buhay ay hindi na po ako nakapagtapos ng pag-aaral kahit high school lang po, Sir George. Tumigil na lang po ako sa pag-aaral. Wala naman na pong pagtustos ang mga magulang ko sa pag-aaral ko kaya nagdesisyon na po akong tumigil na lang. Wala na rin naman po ang papa ko. Patay na siya, Sir George..." kuwento ko sa kanya.

Masakit, pero ito yung katotohanang nangyayari sa buhay isang tao. I am Carla Ysabelle Sabanal, my friends call me Cara and this is my story. Naks! Pangalan palang tunog mayaman na, diba? Well, salamat sa Nanay at Tatay ko. Kung hindi dahil sa kanila, hindi niyo ako makikilala. Char! So, simulan ko na ang kwento ng buhay ko. Ay, mali! Hindi lang pala ako ang bida sa kwentong ito dahil dalawa kami.Well, ang part ko nalang muna.

Wika nito at mas lalong napakunot yong noo ko. Siya na mismo ang nagsabi, alam lang namin ang pangalan ng isat-isa pero hindi yong storya namin sa buhay. Isa na nga yon sa dahilan kung ba't den ako nandito, gusto ko siyang mas makilala at malaman yong storya ng buhay niya. Kung hindi lang talaga mabait si Mrs. Ferrer, kung hindi lang nito pinuntahan ang anak ko sa hospital di ko gagawin to! Hindi na sana ako makikipag usap dito sa anak niyang lagi nalang seryoso ang mukha.

Right after eating, we still stayed there while listening to Sir Henry’s mom as she’s talking about their life these past few years in front of so many people. Nakakatuwa siyang pakinggan, kasi napaka-humble niya. Base sa kuwento niya ay sobrang dami na rin nilang napagdaanan. Iyong tipong kahit medyo umahon na sila sa hirap ay sunod sunod pa rin ang mga problema na hinaharap nila.