Real Life Story Mga Nobela at Kwento

Hindi ako pala-kwento sa buhay lalo na kapag bago lang kaming magkakilala. My life needs to be private, tanging mga kaibigan at pamilya ko lang ang nakakaalam ng mga nangyayari sa buhay ko. Hindi naman sa wala akong tiwala kay Julie, it's just that ayoko lang talaga mag-kwento ng mga mapapait na nangyari sa buhay ko. It should be private and not to tell anyone.

Pag uwi nya ng bahay malungkot n paligid ang sumalubong s kanya. Mag isa lng kc xa s bahay simula noong maaksidente ang kanyang mga magulang grade 6 plng xa noon. Kinup kop xa ng mga kamag anak pero inalilala lng sya kya mas ginusto p nya n mabuhay mag isa sa luma nilang barong barong.

"Bakit mo pa pahihirapan ang sarili mo? Puwede mo namang sabihin ang totoo? Nagkakilala tayo sa The Shoemaker. Puwede mo namang ikuwento sa lahat ng tao kung ano ang totoong nangyari sa ating dalawa. Mula sa una nating pagkakakilala sa The Shoemaker hanggang sa pagsagot mo sa akin sa ice cream shop." Natameme naman si Ruanne. Oo nga naman. Bakit niya kailangang palalain pa ang problema niya? Puwede naman niyang sabihin ang totoo. Kung sasabihin niya ang mga tunay na kaganapan, eh di magmumukhang kapani-paniwala ang mga nangyari sa mga tao. Pero kasi, hindi niya pa rin maiwasang isipin na peke lang ang lahat. At nagsisinungaling siya.

Kailangan na niyang harapin ang totoong buhay. Pero napangiti siya nang bahagya sa sarili niyang isip. Hindi pa ba totoong buhay ang dinadaanan niya? Simula first year college, siya na ang nagpapaaral sa sarili niya. Siya ang nagbabayad ng tuition. Siya ang naghahanap ng part-time. Siya ang nagtitipid para may pambaon. Wala siyang magulang na naghahatid. Wala siyang magulang na magbibigay ng allowance. So ano pa ba ang tinatawag nilang “real world”?

Tinitingnan niya ang mga taong bitbit ang malalaking bag, mga nanay na karga ang anak, at ilang estudyanteng nagkukulitan. “Ang dami palang kuwento ng buhay sa isang bus pa lang. Parang bawat isa, may pinagdadaanan, may pupuntahan.” Ngumiti siya, tinapik ito sa balikat. “Yan ang buhay, Kyle. Malayo sa kinalakihan mo. Dito mo makikita kung bakit kailangan nating ipaglaban ang tama. Dahil sa sandaling mapunta sa maling tao ang Megawide, madaming tao ang apektado.”

Iba’t ibang kwento pero iisa lang ang mga hinanakit namin sa buhay— isang buhay na hindi patas, isang buhay na mas masahol pa sa patay, isang buhay na puno ng paghihirap. Lahat sila nakatingin sa akin. “Ikaw ba, anong kwento ng buhay mo?” “Ako si Yzrah, sinakripisyo ko ang sarili ko para sa kapatid ko. Iyong buhay na dapat siya ang nagdudusa, ako ang sumalo. Nahuli ko ang tatay namin na may masamang balak sa kanya, kaya sabi ko ako na lang. Ilang taon akong naging parausan ng tatay namin at walang pakialam naman ang nanay namin. Tumigil ako sa pag-aaral dahil gusto kong magtrabaho para sa kapatid ko at mapaaral siya. Isang gabi, narinig ko ang mga magulang namin, ibebenta raw nila ang kapati

Napahinga siya nang malalim sabay napapunas ng luha. “Ang daming nangyari sa buhay niya matapos niyang lumapit sa ‘yo. Hindi mo ba alam iyon? Simula nung kwento niya na nakilala ka niya, doon mas lumalala yung experiences niya. Sa mommy daw ng babae, na lagi siyang binibigyan ng threats. Sa mga trabaho na binigay sa kaniya at mga trabaho na ginawa niya kahit na labag sa loob niya.” napapunas siya ng luha niya at napatingin sa akin.

takang tanong ko dito kaya umiling ito sa akin para sabihin na mali ako sa bagay na iyon. "DLC Hospital is already bankrupt noong ibigay ito sa akin ni daddy at wala akong sapat na pera para supurtahan ang hospital na ito. Nagpunta ako sa malayo noon dahil sa doon ako napa destino dahil sa hindi pa ako doctor nang mga panahon na iyon dahil nag-aaral pa lamang ako. May nakilala akong isang babae noon at may sakit ang anak nito na nasa bahay nila na barong-barong kaya tinulungan ko ito. Nalaman nito na nalugi ang hospital at wala na akong supurta galing sa pamilya natin kaya naman tinustusan nito ang pangangailangan ko at ibinangon din nito ang hospital. Hindi ko alam noong una na muli na nam

“Napakasaya kami na makilala ka. Tara na at kumain tayo — baka lumamig pa ang ulam!” Nagsimula silang kumain sa mesa ng kusina. Habang kumakain, kwento ni Alex ang kanyang buhay — ang kanyang trabaho bilang kapitan ng barko, ang kanyang ina na namatay dahil sa Proyekto X, at kung paano niya nakilala si Yana. Si Yana naman ay kwento ang kanyang mga karanasan sa unibersidad at sa barko.

"Marami sa inyo ang kilala ako bilang isang bilyonaryo, ang taong nagbago sa industriya ng recycling, o ang bayaning nagligtas ng isang siyudad. Ang iba naman ay kilala ako bilang isang dating basurero. Ngunit para sa akin, ang pinakamahalagang titulo na nakuha ko ay 'asawa' at 'ama'." "Nagsimula ang aking kuwento sa isang bundok ng basura," patuloy niya. "Sa gitna ng mga itinapon ng iba, naghahanap ako ng pag-asa. At natagpuan ko ito sa isang lumang tiket. Ang tiket na iyan ang nagbigay sa akin ng pera, kapangyarihan, at pagkakataon na maging 'diyos' sa isang mundo na minsan ay nasa ilalim ko. Sa panahong iyon, ang pangarap ko ay ang maging matagumpay, ang maging malakas, at ang maging maya