Real Quotes On Life Novels & Stories

paumanhin ng lalaki na tila ba nahihiya. Ngumiti naman si Maddox at nagsalita, "Huwag kang mag-alala, Mr. Vonh. Sanay na sanay na ako sa kadramahan, mas madrama pa nga ang buhay ko kaysa sa buhay mo. Normal lang naman siguro iyon, lahat naman ng tao ay nakaka-experience ng gan'to. Sabi nga sa kabihan, life is a drama and we're all playing our parts; expect the unexpected, drama's included."

Deserved nila ang isa't-isa. Humaba pa ang usapan at pag-uupdate namin kay James ng mga ganap namin sa buhay and little by little he opened up his self with us. I just couldn't believe that James chooses this kind of life and I am so proud of him. Living alone is not an easy life, but it is fulfilling. Not everyone can live their life alone, Kaya to all the people out there who's living their life alone? I am so proud of you. Cheers to more struggle but makes us stronger life! We are all amazing and brave!

“Here we go. It’s always, ‘We started as a deal but then boom—feelings!’” Tessa gasped. “Enemies to lovers! Marriage of convenience! The slow burn! Guys, they’re literally living the trope!” “Guys,” I said, hand raised. “This isn’t a movie. This is real life.” “Still,” Bianca said, raising her glass, “real life copies fiction more than you think.” Hindi nagsalita si Callisto. Pero ramdam ko ‘yung tingin niya. Hindi man ako lumingon, pero naramdaman ko.

“Ang mahalaga pala, ay ang mga taong nag mamahal sa'yo.” Natikom ko ang bibig ko at napalunok. Pinipigilan kong lumandas ang mga luha ko ngunit umagos ito na parang isang talon na malakas ang agos ng tubig. “Tama nga ang tatay mo, apo.. That money can't buy happines. Siguro sasaya ka sa pera, ngunit daraan ang araw na nakaka-walang gana dahil hindi mo na maramdaman kung ano ang totoong buhay. Alam mo 'yong tipong marami kang pagkain, at kapag nanghingi silang lahat ay makakaramdam ka ng inis? Tapos kapag na sarili mo na lahat ng iyon, parang ang lungkot kase walang saya na nangyayari, walang tao na nag salo-salo,” aniya.

sa wakas ay tinapunan niya rin ako ng tingin. “Iyon ay kung magtatagal ka pa sa mundong ito,” makahulugang dagdag niya. Maigi ko siyang tinitigan, pilit binabasa ang nasa likod ng kanyang mga salita. “Your time is running short, Mira. Hindi mo alam na baka ito na pala ang huli nating pagkikita. We never really own our lives. Buhay ka ngayon—bukas, you could already be a lifeless corpse,” sabi niya with a straight face.

Reklamo pa ni Geraldine sa akin. "Aba, oo naman. Pwedeng mangyari sa tunay na buhay 'yan. Bakit, ang mga kwentong nababasa naman natin ay naka-base malapit sa tunay na buhay naman talaga ng tao, a?"

Sa isip-isip ko pa. "Hindi lahat ng mayaman ay pare-pareho ng pamumuhay" sagot niya ng seryoso at iniiwas niya ang tingin sa'kin. "A-anong ibig mong sabihin?' nagtatakhang tanong ko at hindi parin ito natingin sa'kin. "Hindi lahat ng mayaman ay pasarap lang sa buhay, dahil ang iba ay naghihirap kahit na sobrang yaman nito na hindi nabibili ng pera" sagot niya sa'kin ng seryoso.

"Anong hindi ka marunong? Gaano ba kayo kayaman at pati ba ang pag-on lang ng t.v, dapat may katulong pang gumagawa?!" Gulantang ang mukha ko nang panlakihan ko siya ng mata. Hinihingal na din ako, pero siyempre para lang 'yon magdrama. To make it look that it really is unbelievable. Because it is! He just innocently nodded at me. "Yeah. That's what happens everytime." He said that like it's just so m*therfreaking normal! I can't believe him! I can't believe there's actually someone living that kind of life! Ayoko mang mainggit, pero... sanaol!

STELLA LUNA Life is bitter sweet. Life is like a wheel. And right now, hindi ko na rin alam kung alin sa mga quotes na 'yon ang mas bagay sa buhay ko—o kung may sapat pa bang salita para i-describe yung gulo na unti-unti kong ginagalawan. Parang lahat sabay-sabay.

Para akong naglalakbay papunta sa malayo at hindi sa totoong patutunguhan ko. Paano ko ba masasabing deserving ako sa buhay na mayroon ako ngayon? At paano ko haharapin ang mga susunod na mangyayari sa buhay ko? O mas tama bang sabihin na... paano ko tatanggapin ang isang bagay na sa simula pa lang ay sarado na ang utak ko para tanggapin ang katotohanang iyon? People lived their whole lives without really living at all. They actually lived to waste their time. And I guessed, people lived their lives discerning a whole pack of lies... then they would die without even correcting those lies.