Real Quotes On Life の小説・ストーリー

anas ko sabay yakap ko rito. "Kung hindi ako nakatakas baka hindi na tayo nagkita hon. Siya lahat may pakana ng kaguluhan sa buhay natin. Pati yang fake death ko kagagawan niya.!" naiiyak na sambit ko..

Lumingon siya sa akin nang maramdaman niyang nakatingin ako sa kanya. "This was supposed to be romantic." Tumawa siya ng pagak. "Not melodramatic." "Ayos lang po 'yan, Sir." Ngumiti ako. "Eh, 'yan po talaga 'yong mga realities ng buhay natin. Hindi naman kasi laging romantic at cheesy lang ang mga bagay-bagay." "You are actually right," aniya. "I never talk about my personal life to anyone else, though. Sa 'yo lang. Hindi sa nagpapa-impress ako sa 'yo, I just have this huge trust in you."

Anong ibig niyang sabihin? “Ako naman, bilang lalaki, ayos lang kahit simpleng pamumuhay. Basta, masaya, walang mga sakit, okay lang. Pero nung makita ko kung gaano kasarap ang buhay ng mga Lopez, ah, gusto ko na rin palang maging mayaman. Naranasan ko ang masarap na buhay kapag kasama kami ng pamilya ko sa pa-event at out of town nila Kuya Ravi at Ate irina. Grabe, Azia, ang sarap nung aandutan ka na lang palagi ng pagkaing masasarap. Ang sarap matulog sa malaki at malambot na kama at sa sosyal na kuwarto. Basta, na-inspired ako sa ganoong pamumuhay nila, kaya gusto ko na ring maging mayaman.”

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

Palibhasa guwapo at mayaman kaya baka siguro takot mapikot. Hindi naman ako ganu'n at malabong gawin ko yon. Tama na sa akin na nagkaroon ako ng isang masarap na karanasan. Ngayon ay kailangan ko nang harapin ang realidad. Ang realidad na mag-isa na lang ako sa buhay ay wala nang pamilyang uuwian. Kailangan kong patunayan na kaya kong magtagumpay sa buhay. Na may talento ako at ito ang gagamitin ko para mabayaran ang mga utang ng itay ng sa gayon ay ipagmalaki niya ako at ituring na parang tunay na anak. Na hindi na niya kailangang ipakasal ako sa matandang intsik.

"I was just asking." Si Deewee ay pilit na ngumiti. "Depende sa tao kung papaano nila titingnan ang buhay, Gene. Para sa akin, hindi naman alak ang nagpapasaya sa buhay ng tao. So... no. My life isn't boring. It is healthy and fun, because I know I'll live a long life."

bulong ni Damian sa tenga ko, puno ng lambing ang boses niya. “Mas masaya pa kaysa sa akala kong kaya kong maramdaman,” sagot ko, leaning back sa kanya. “Minsan hindi ko pa rin ma-believe na ito ang life ko. Our life.” “Believe it,” sabi niya, hinalikan ang sentido ko. “Because it’s real. It’s ours. And it’s forever.”

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it

"Pero dahil na rin sa hirap ng buhay, kailangan niyang matuto sa murang edad. Para pagdating ng araw ay hindi siya mahirapan lalo na kapag namulat na siya sa reyalidad dito sa mundo." Tumango ako rito, sumasang-ayon sa sinabi ni Ate Raven. Hindi nga naman talaga pantay pantay ang buhay ng tao. Mayroong sobrang hirap, mahirap, 'yung sakto lang, mayaman at sobrang yaman.

“Mas nag-aalala ka pa r’yan sa walang kwenta mong sasakyan kaysa sa akin na muntik mo nang masagasaan? Anong akala mo sa buhay ko, patapon?” “Walang kwenta?” Natatawa nitong sinuklay ang kanyang buhok. “Look, lady. This car costs more than your very life. I don't care if you end up in the hospital bed or dead. My car is valuable and your life is worthless.” “Tarantado ka, ah! Anong karapatan mong sabihin na walang kwenta ang buhay ko? Hoy! Hindi porke’t mayaman ka ay may karapatan ka nang maliitin ang kapuwa mo!”