Red Lanterns Novels & Stories

Mula sa pintuan ng kusina ay may nakalatag na mga chinese lantern na may ilaw sa loob patungo sa kubol. May kung anong nag-utos sa kanya na maglakad sa pagitan ng mga chinese lanterns. Pagdating sa kubol ay nakita niya si Klyde na kalong ang mga anak nito. Nakatanaw sa kanya ang lalaki habang sa likuran nito ay makikita ang napakagandang kalangitan. Kasalukuyang nag-aagawan ang kulay dilaw at pulang liwanag sa ulap dahil sa paapsikat na araw. It was one of the most wonderful things that she have seen in her life.

After the romantic dinner, nagpasya kaming umupo dito sa dalampasigan and we lit some paper lantern na bigay ng mga very friendly crew sa'min. My hubby's behind me, hugging me close to him and I'm playing with our intertwined hands habang tinitingnan ko yung lanterns namin. It was far above us now at liniliwanagan yung dilim ng dagat at ng langit. Mas naa-apprecite mo sila ngayon dahil sa lanterns. You can see how wondeful night was because of the light. Kagaya din na-appreciate mo ang gabi kasi nakakakita ka ng moon at stars.

I whispered. A couple of seconds passed, everything turns to a dark surroundings. We're just the only persons here because I rent it exclusively for ours. The darkness emphasized more the beauty and color of the water. Lumiwanag ang tubig sa kulay asul na kulay. The big tv in front of us opens. There are floating lanterns around us, making our surrounding more romantic and delicate. Malawak ang loob ng float-in cinema kaya naman maraming floating lanterns ang lumulutang sa paligid namin. Then the movie starts.

Kumuha lang siya ng isa at sinabi niya sa aking sa magkabilang side kami ng lantern isulat ang wishlist namin. “You know what…” I heard Morgan form some words in his mouth. “They also have this tradition like…” “To whom you shared your lantern will also be the man you’re gonna spend your life with.” Akala ko nagbibiro lang si Morgan sa sinasabi niya kaya tinawanan ko lang siya. But then, nang sabay na naming bitiwan ‘yong lantern at hayaang tangayin ng hangin, nagawa ko pang mabasa ang isinulat ni Morgan doon kanina…

Ang buwan ay nakabitin diretso sa itaas—ang liwanag nito ay nagbibigay ng silver sa kanila. Nagsimula si Lorenzo ng chant—mga sinaunang salita sa wika na mas matanda pa sa mga clans. Ang mga crystals ay nag-ilaw—blue, black, gold, red-tinted. Magkahawak ang kamay nina Aurora at Seraphina. “Blue para sa pag-ibig,” sabi ni Aurora. “Red para sa apoy,” sagot ni Seraphina. “Gold para sa karunungan,” sabay nilang sabi.

Naririnig niya ang hampas ng alon, ang tunog ng lanterns na sumasayaw sa hangin. “R-Rafael… baka matisod ako…” “Hindi kita hahayaang matumba.” Hinawakan nito ang baywang niya. Pagdating nila sa spot, inalis nito ang blindfold. At muntik siyang mawalan ng hininga. Sa harap nila, isang outdoor dinner setup ang nakahanda. May warm string lights May couch na may soft throw blanket May maliit na round table May umbrella para hindi sila mabasa

Ang tanging liwanag na natira ay ang mula sa mga emergency lights na nagbibigay ng madilim at pulang anino sa paligid. ​"Anong nangyayari?!" sigaw ni Martha, habang mahigpit na nakakapit sa braso ni Ramon. ​"Baka nagkaroon lang ng technical difficulty," sagot ni Lolo Sandoval, bagaman nanginginig ang kaniyang boses.

“Nasaan na ba ang babaeng ‘yon?” Wala ito sa loob. She was seated outside, sa lilim ng punongkahoy na may nakasabit na mga mumunting Japanese lanterns at fairy lights na siguradong sa gabi ay magbibigay ng magandang ilaw. Nakatungo lang ito, as usual. Matunog niyang hinila ang steel bench. Lumikha iyon ng ingay sa peebles na tinatapakan.

Hindi naman masyadong malayo ang nilakad namin dahil pagkatapos mong maglakad nang tatlong metro ay makikita mo ang isang malaking hagdan na may magandang hawakan. Dahan-dahan kong tiningnan ang mga bulaklak na nakatanim sa magkabilang gilid. Mga daisy ito. Halatang alagang-alaga ang mga puno at halaman dito; siguradong may gardener sila. Nang makaakyat na kami ay may dalawang lantern na nakasabit sa harap ng pintuan. Kaagad binuksan ni Sandra ang pinto at tumambad sa amin ang napakalaking loob ng mansion nila.

The crowd gasped and cheered as they floated into the darkness, disappearing like stars into the distance. I couldn't help but feel a sense of wonder and peace as I watched the lanterns drift away, their flickering lights a symbol of hope and happiness. Celsius stood beside me, a smile playing on his lips as we marveled at the beauty of the moment. "Isn't it amazing?" he whispered, his voice filled with awe. I nodded, unable to tear my eyes away from the magical display. It was a memory I would cherish forever, a moment of pure joy and serenity in the midst of a bustling city.