Red Lanterns Novels & Stories

Malayo na ako kina Tita Miriam pero bakit hanggang ngayon nakikita ko parin siya. Mama. . . Papa. . . I missed you. . -- Naalimpungatan ako dahil sa liwanag na tumama sa mukha ko. Pilit kong minulat ang aking mga mata at tiningnan ang paligid. Nakasakay parin ako van pero maliwanag na ang paligid. Tiningnan ko ang aking orasan at mag eight palang ng umaga. Umayos ako ng upo at tumingin sa likod at nakitang mga tulog pa ang ibang mga sakay.

Humanda na talaga kayo. Kagaya ng parehas naming gusto ni Ander madilim nga ang buong simbahan at ang tanging ilaw lang ay ang chandelier sa taas, ang ilaw sa altar, ang mga kandila sa gilid ng lalakaran kong red carpet, at ang ilaw sa labas.

Gusto kong pagmasdan ng mabuti ang mga kumikinang na ilaw pero dahil may kalabuan ang aking mga mata ay napilitan akong tumayo at lumapit dito saka pinagkatitigang mabuti ang pinagmumulan ng liwanag. My lips were wide open and my eyes were filled with awe when I realized that the lights came from the fireflies. I roamed my eyes over the whole field, mesmerized by the million fireflies around the area. Bukod sa malaking ilaw na nakalutang sa itaas, ang mga alitaptap ang nagsilbing liwanang sa gabing ito. Hindi ko makakalimutan ang ganito kagandang senaryo kahit na mamatay ako. I hope this light will last forever, but sadly, fireflies have a small life span. They won’t last.

Hinawakan naman nila ako sa braso para alalayan maglakad. “One, two, three!” inalis nila ang nakapiring sa mga mata ko. Nanlaki ang mga mata ko nang mapatingin sa paligid. May mga rose petals sa kalsada, may mga lantern na nakasabit at yung iba naman nalipad. Napatingin ako sa langit nang dahil sa fireworks. May mga parang christmas lights pa. May mga heart balloons din na kulay puti na nakasabit. Napanganga ako dahil sa ganda ng paligid. Halatang pinagpaguran talaga.

“Of course alam ng mga taong ito na malabong mangyari ang nais nila . . .“ “Bakit ginagawa pa nila ito?“ Tanong ko. “Asteria, this is their way of letting go.“ Tinanaw ni Zeke ang mga taong busy sa pagsulat sa mga lanterns na maya maya lang ay paliliparin nila sa kalangitan. “Or their way of holding on. They do this so that they can fill the voids in their heart caused by the death's of their loved ones. It's rhe same way as holding on to something you know is not there, but you chose to believe it anyway.“ Lumunok ako. I swear I saw sadness in those green eyes. “Ikaw, asaan ang lantern mo?“ He shrugged. “I don't need one.“ “Why?“ “Because I can always talk to her in my dreams.“ Maikling sag

May mga mababangong petals ng rosas na nagkalat sa damuhan. May mga lantern na gawa sa papel na may ilaw na lumulutang sa hangin, nagbibigay ng mas romantikong pakiramdam sa paligid. May maliliit na bombilya rin na nakasabit sa matataas na puno sa paligid.

Pagkatapos ng palabas at nanood kami ng firework at sa kalapit na lugar ay mga nagpapalipad ng Lantern. “Magwish tayo sa Lantern!” Sabay pumikit ako habang magkasabay namin hawak ang lantern, wala naman akong ibang hiling ang maging maayos ang lahat, sa pamilya at mahal ko.— Nagwish kaba?” Nang imulat ko ang mata ko. Tumango lang siya at hindi na ako nagtanong pa, sabay namin pinalipad ang napili naming green lantern.

Ang mga bata ay nagpatakbo-takbo sa damuhan, habang ang mga adults ay nagpakawala ng mga sky lantern sa kalangitan. “Make a wish, Lucas!” sigaw ni Lily habang pinapanood ang mga lumilipad na lantern. “I wish that we’ll all be this happy forever,” sagot ni Lucas, sabay hila sa kamay ng kanyang kapatid. Habang nagkakasayahan, biglang nagkaroon ng fireworks display na inihanda pala ni Martin bilang surprise sa lahat. Sa kalangitan, nagliwanag ang mga kulay-pilak, ginto, at asul na ilaw, na nagbigay ng magic sa kanilang gabing puno ng saya.

"Senior, please follow me out of the city and have a good fight Sa sandaling matapos magsalita si Esteban, habambuhay siyang tumalon at nawala na parang bulalakaw. Nawala sa paningin. Kaagad, ginawa ng mga eksperto sa Nine Lantern Realm ang parehong bagay Sa isang sandali, narating na nilang dalawa ang isang lugar na walang nakatira sa labas ng lungsod. "Nakakagulo talaga.” Kaswal na reklamo ni Hariya Ramirez at nawala sa dingding nang walang nakapansin. Nang makita ito, si Dexter Sanchez at ang iba pa ay nagmamadaling lumabas ng lungsod.

Sa harap niya’y isang mahabang lamesa na halos bumaon na sa pinong buhangin, pinalilibutan ng mga malalambot na unan at banig na kulay beige at puti. Sa paligid, nakakalat ang iba’t ibang sizes ng LED candles na parang mga alitaptap na nagbibigay ng malambot at mainit na liwanag. Nakabitin din ang mga LED fairy lights na nakatali sa magkabilang dulo ng mga puno ng buko, kumikislap kasabay ng ihip ng hangin.