Reflection Of You 소설 & 이야기

Be rational and prove a point. Natulog ako ng may mga tanong pa rin sa isip ko. ••• "Let me out." "Here me out" These words keep on repeating. I can't see anything other than my own reflection. What's going on? "I am you." I jumped as I see my own reflection said that. Im facing at myself infront of a big mirror. She smiled so widely that makes me take a step back. "But you are not me." She said and her clothes changed but mines didn't.

Lihim na panalangin ko sa aking sarili. Habang dahan-dahang kaming papalapit sa Black Island, ang tubig ay nananatili at ang mga ulap ay sumasalamin sa napakalinaw na tubig nito na animo'y parang cristal dahil sa reflection ng sinag ng araw. Ang Black Island ay medyo hugis ng ominously na may maraming matulis na hiwa sa bato, na bumubuo ng mga pribadong beach.

hindi makapaniwalang tanong niya. Hinalikan siya nito sa noo, “Stay here okay, I will sing for you,” kumindat pa ito. “Go Liam, goodluck,” sigaw ng mga kapatid niya. “Hello, hello, test mic one two,” tumikhim siya bago kumanta. “Ahm tonight I want to sing a song to the lady who made me who I am.” The first time ever I saw your face I thought the sun rose in your eyes

Mula sa second floor ng Club, bumaba siya at tinungo kung nasaan nakapuwesto ang babae. Mas nakakaakit ang babae sa malapitan, hindi niya aakalain mababatubalani siya sa ganda nito. "Hey, bottles poppin' til we can't stand... We keep it rockin' til 6AM... New York to London over to Japan. Turn it up, turn it up, mash it up!!"

Parang nag-shutdown yung katawan ko para lang makasurvive. Hindi ako huminga. Hindi ako kumurap. Nakatayo lang ako, nagyeyelo, habang may mainit at nakakahiya na sakit na umaakyat sa dibdib ko. Umiinit yung mata ko. Sumisikip yung lalamunan ko. Panic na walang labasan. Ito yung ibig niyang sabihin. Disposable. Tumingin ako sa reflection ko sa salamin—maayos, professional, pulido. Lahat ng galaw ko pinag-isipan para bumagay sa mundong ’to.

And across from me— A tall antique mirror framed in white-painted wood. I stared at it. My pulse is climbing. Slowly, I crossed the room. My reflection looked pale and hunted. Not a wife. Not a socialite. Not even a woman in control of herself. Just someone trapped in a house full of beautiful lies. I touched the edge of the mirror frame. Nothing. I pressed harder. Still nothing. My hand moved lower, fingers searching. Wood. Dust. A carved groove. Then— Click. I froze. A soft mechanical shift sounded behind the wall.

Paglabas ko ng kwarto, inabutan ko sina Enrico at Miranda na nag-aalmusal. Pinamulahan ako ng mukha sa lakas ng tawa ni Miranda pagkakita sa akin, "Ano bang klaseng make-up yan, Tiffany. Mukha kang zombie. Hindi nadadaan sa pagko-contour ang pagpapaliit ng mukha. Ang kailangan mo, proper diet at excercise."

Ang kanyang repleksyon ay parang estranghero—isang babaeng naghahanap ng direksyon, ng kasiguraduhan. “Bakit parang ang gulo-gulo?” tanong niya sa sarili habang pinupunasan ang kanyang mukha. Sa bawat araw na dumadaan, parang lalong nagiging malabo ang kanyang mga desisyon. Binuksan niya ang kanyang cellphone at nakita ang isang bagong mensahe mula kay Blake. "I had a great time tonight. Hope to see you again soon."

Nagpaalam narin ako at binaba ang tawag. Tumayo ako sa body mirror at nag picture ng mirror shot. Pinost ko ito sa I*******m at nagcaption, 'Fam Dinner.' Nang masiguro kong maayos na 'ko, agad akong umalis. Mabilis lang ang naging byahe ko dahil walang masyadong traffic. "Good evening ma'am." Sinalubong ako ng waitress. Kaya ngumiti ako. "Table ng Gomez?" Tanong ko sakaniya. Agad siyang tumango at pinasunod ako sakanya.

utos niya. “Mirror test?” tanong ni Lyra. “Yes — let’s see if Aurora recognizes herself.” Binuksan ni Lyra ang sequence. Lumabas ang reflection simulation — isang holographic mirror sa harap ng Aurora core. Walang reaction sa loob ng ilang segundo. Hanggang sa biglang nagsalita si Aurora: “I see her.” “Who?” tanong ni Mariel. “The woman behind the glass. She looks like me… but sadder.”