Regretful Quotes Mga Nobela at Kwento

Panginoon tulungan mo ako at sana ay magkaayos na kami. “Kawawa naman ang kaibigan natin pre hanggang tingin nalang. But you know pre, regret is a tough but fair teacher. To live without regret is to believe you have nothing to learn, no amends to make, and no opportunity to be braver with your life. Bumawi na nalang ulit kapag binigyan ka ulit ng another chance,”sabi ulit ni pareng Justine. Holy f*ck! Anong ginawa ng asawa mo abogago? Bakit nakipagtagisan ng lakas si queen kay Sanjela? Kasama pa ba yan sa pagyo-yoga nila?

" You're nothing but a pathetic slut who push her own sister away ..... " Parang tumama sa tiyan ko ang bawat salita niya. Halos humagulgol ako sa sakit, pero pilit kong pinipigilan ang sarili. Alam kong kung susigaw ako, lalong uusbong ang galit niya. Tumayo siya at lumapit, sobrang lapit. “ Walang kwenta.....Dont ever expect a happy marriage dahil kung gaano mo pinahirapan si Sofia ay ibabalik ko din yun sayo...Stupid slut! ”

“Bold people often regret their audacity.” ‎ ‎Matapang na tumitig sa kaniya si Althea ,ang lalaking ito ang mag aahon sa kanila ngunit hindi siya makakapayag na maging sunod sunoran lang after all his grandma other are the o who arrange it, ‎ ‎“And silent people often regret not speaking at all.” matapang niyang sambit ‎ ‎Nagtagal ang katahimikan sa kanilang pagitan.

“I-I'm so sorry baby, I'm really sorry Natasha. Patawarin mo ako.“ malungkot na saad ni Luke, hindi ko alam kung bakit siya humihingi nang tawad o kung para saan ang lungkot at pagsisisi sa boses niya. Pero nang maalala ko ang nangyari kagabi at ang sinabi niya agad ko nalang iniisip na para iyon doon. Buong araw kong iniisip ang panaginip na iyon, para kasing may parte sa utak ko ang pilit ibinabalik ang mga taong iyon sa memorya ko, Hindi ko alam pero ang bigat nang dibdib ko at kakaibang lungkot ang nararamdaman ko habang paulit-ulit kong naaalala ang mga boses nila.

“Sigh… Hindi ko alam kung anong nararamdaman mo, pero naiintindihan kita. Alam kong nakaka-frustrate ito, pero huwag mong hayaan silang makuha ka, kasi sa sandaling mangyari yun, binibigyan mo sila ng kapangyarihan sa’yo.” Naisip ko ang sinabi niya. Tama siya. Hindi ko pwedeng mawalang ng loob ngayon. Baka yun pa ang inaasahan nila. Na mawala ako sa sarili ko, para maging careless at gumawa ng pagkakamali. “Thank you, Letty,” sabi ko habang niyayakap siya sa tagiliran. Kahit na maliit ang pep talk niya, sakto lang ito sa kailangan ko.

“Tama nga si Nanay Josephine. Napakabait mo. Ang laki nang naging kasalanan ko... Still, you choose to forgive me.” “Because that’s the right thing to do, Naya. If I don’t forgive you, it’s not the only me who will be sad because there is someone I didn’t forgive. I want you to be happy, Naya. And that will not happen if there is guilt and regret in your heart.”

Pinahid ko ang luha ko sa pisngi ko. "Lucien..." napahalakhak ako ng mapait pagkabanggit ko sa pangalan nito. "You've made me realise two things. First, never cry for someone who hurts you, smile and say thanks for helping me realize I don't even need you. Second, I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel..." "You? You have no idea how worthless and unwanted you made me feel. "

"I regret not seeing her grow up." There was sadness in her voice. "I remember her as the sweet kid she was. She always listens to me. She's a lovely child, but I left her. It was out of my control and I regret not doing anything to be back in her life." "Alam kong nahirapan siya habang lumalaki. I wanted to go back to them but fear got into me. But I regret it so much, Zandrey. I regret not going back to her when I had the chance. Kasalanan ko... Kasalanan ko kung bakit ganyan siya. Kung bakit mahirap sa kanya ang magpatawad. It was all my fault... i left her. I hurt her first before anyone else..."

"I can't, Mine..." "No!" mariin kong sabi. " You decided already, panindigan mo yun. Hindi kita kailangan sa buhay ko gaya ng hindi mo ako kailangan sa buhay mo. Sakaling bumalik man ang alaala ko kakalimutan ko pa ring naging bahagi ka ng buhay ko. I may not recall what had happened in the past but looking at you right now, you must have done something worst that you regretted now." "Patay!"

“Hindi. Mas malala ka.” Dapat natakot ako. Pero hindi. May init akong naramdaman—hindi takot, kundi pagnanasa at isang kakaibang kalayaan. Sumandal ako sa balikat niya. “Minsan ba, pinagsisihan mo lahat? Power, choices, lahat?” “Ang regret,” sabi niya, “para lang sa mga taong umaasang kaya pa nilang baguhin ang nakaraan. Ako, palaging tumitingin sa unahan.”