Regretful Quotes Novels & Stories

Mayamaya ay bahagya siyang umiling. "Huwag mo ng sayangin ang oras mo sa mga bagay na hindi na mababago." Pakiramdam ko ay tuluyan nang gumuho ang natitira kong pag-asa. Lumampas siya sa akin at naglakad palabas ng kuwarto. Ilang segundo pa ay narinig ko ang pagsara ng p***o. Kasunod noon ang tunog ng makina ng sasakyan niya.

ani Karina at pilit na hinila si Luther, upang tumayo. “You are hurt, kaya magpahinga ka na. I forgive you, and—" she paused. “I still love you." "Hindi ko sasayangin ang pagkakataon na ibibigay mo sa akin. Pagsisikapan ko na makuha ulit ang tiwala mo sa akin. I regretted everything I did. Please, forgive me…”

pagpapalusot ko dito, pero nakatitig lang ito sa akin. "Hay naku Noah, kung ano man iniisip mo hindi, ang tanging connection ko sa kanya ay boss ko siya at empleyado niya ako yun lang" sabi ko dito, pero parang may sumasaksak sa puso ko. Napailing ito at sinarado ang laptop, at tumitig sa akin, "Alam mo ate my biggest regret, is not fighting against my family, natakot ako kasi baka pag pinagpilitan ko yung pagmamahal ko kay Francine masaktan ko siya, pero mali ako, dapat lumaban ako, kahit itakwil nila pa nila ako, biggest regret ay hindi ko nasabi yung mga katagang mahal kita kay Francine, wala na akong pagkakataon dahil wala na siya" mahabang sabi nito, kitang kita ko dito ang, guilt, regr

She bit her lower lip and caressed his tombstone once again. “Alam mo po ba, sa kabila ng mga naging desisyon ko sa buhay, sa kabila ng pag-alis ko, hindi po ako nakaramdam ng kaunting pagsisisi. A lot of opportunities was waiting for me outside this country. What I regret is giving up your business to them. I’m sorry for making your efforts go to waste, papa.” Hindi na niya mapigilan ang pagluha ng kanyang mga mata.

"And you know what's even more funny? Umaasa pa rin ako na isang araw magiging okay din tayo. Magbabalikan din tayo. Na babalik ka pa rin sa akin. Na sa akin ka pa rin uuwi..." "I am so sorry," patuloy na paumanhin ko. "I know I was wrong." "Nag-bar ako. Nagkulong sa kwarto. Nagmukmok sa opisina. Nag-ubos ng oras sa site. Tumanggap ng sunod-sunod na projects. I was happy. I tried to be happy. I was so happy but regrets chased me." "I'm sorry..."

Wala ako’ng karapatang umiyak at masaktan lalo na dahil sa krimen na muntikan ko ng magawa sa kaniya. Umiwas ako ng tingin because I can’t watched her leave me. My heart beats damn faster and harder that I thought it would jump out of my ribcage and out of my chest when I felt her softly kissed my forehead and whispered “I’m Sorry,” in my ears. “Huwag mong gawin sa sarili mo ito, John. Nakikiusap ako sa iyo. Hindi ikaw ito. Hindi ganito ang pagkakakilala ko sa iyo. Don’t use your unrequited love as an excuse to be evil, to do evil because regret is something that you will never forget. Regret would stick with you for a lifetime, no matter what you do, no matter how much you regret doing that

"Sarina my sister, please, do it for me. Promise, hindi na mauulit. Hmm?" I rolled my eyes as if she can see me. How can I say no? Nandito na rin naman ako, ituloy-tuloy ko na—pero nakakapagod na talaga. Regrets are always in the end, but I can make my regrets worth it . . . as I enjoy my sin while it lasts.

"You wish for this, Mateo. Gusto mo bang ibalik ko sa 'yo kung papaano mo inabanduna ang anak na sinasabi mo bago pa siya mabuo? Kung sakaling nawala sa isip mo 'yon, kaya ko namang i-kuwento sa 'yo ng buo. Walang labis at walang kulang." Natigilan ako. Nakaramdam ako nang labis na kahihiyan sa sarili ko, lalo na sa anak ko na nakamasid sa akin habang hawak hawak ang inuman niyang may gatas. "P-Please, Fayra. Kahit ngayon lang, hayaan mo along makabawi. I-I regret it." Saad kong nakatitig sa kaniya. Prente lamang niya akong pinakatitigan, kaya't wala na akong pakialam nang hawakan ko ang kamay niya. "I regret everything I said to you that night. Please, gusto kong makasama kayo ngayong araw.

mapait na kuwento nito sa buhay pag-ibig. Tumigil muna eto saglit at uminom ng sparkling water. "I thought before that me, Trinity and our kids would be forever happy but we had this tragic accident when I brought them on a family vacation in Edinburgh. Trinity was against going to Edinburgh during that day because she felt something would happen. I ignore her because I was so excited and I don't believe in what they call 'intuition'. But that was my biggest regret. I didn't listen to her. Look at me now. Alone and miserable." naging malungkot ang boses ni Mr. Griff.

kalmado at may puso nitong salita. “Sa bawat araw na naiisip ko ang mga kasalanan ko sa pamilya ko, dinudurog ang puso ko. I regretted everything. Gusto ko dala-dala ko ang regrets na ito hanggang sa kabilang buhay,” maluha-luha na salita nito. Labis naman ang gulat sa mukha ni Patrice dahil sa kauna-unahang pagkakataon ay nakita niyang umiyak si Marcos.