Regretful Quotes の小説・ストーリー

In those fleeting moments of stillness, I would find solace, a brief respite from the relentless march of time. But even as I toiled away, my thoughts would invariably drift back to her, to the woman I had loved and lost, to the son I had never had the chance to truly know. With each passing day, the weight of my regret grew heavier, a burden too heavy to bear, threatening to crush me beneath its crushing weight.

Ang masakit na katotohanan ay wala siyang nagawa noon. There was this regret and frustration of not doing what he could do earlier, and now, he was afraid that it might be too late. Takot siyang isipin na dahil sa tagal ng proseso, hindi niya na makikita pa si Olivia. Ayaw niyang tanggapin na baka nga huli na ang lahat. "I'm sorry," he uttered, it was almost a whisper. Only the air heard his regret. Sana'y noon pa. Sana ay nagkaroon siya ng lakas ng loob una pa lamang.

Gusto kong bumalik kasi lumalakas na din ang ulan, pero bago pa ako makagalaw, narinig ko siya. “Do you regret those nights, Sage?” Parang kumalabog ‘yung mundo ko. Napatigil ako, hindi siya lumingon, pero alam niyang nandito ako. “Regret?” ulit ko. “Yeah,” mahina niyang sabi. “Those nights, in here.” Huminga ako nang malalim. “I regret what it turned us into,” sagot ko nang mabagal. “Pero hindi yung naramdaman ko.”

Imbes na maawa ito sa akin, tila ba'y mas ginanahan lang ito nang makitang nahihirapan na ako. "Yeah, How could I. How could I marry you without even thinking?" he grinned. Ang sakit sakit na! "Sana noon pa lang sinabi mo na sa aking ayaw mo pala sa katulad ko! You regret marrying me? Edi sana noon pa lang hindi mo na ako niligawan!" sumbat ko dito. "Sana nga. Sana nga kaya kong maibalik ang mga panahong iyon at mas piniling magpakasaya sa buhay ko kaysa magpakabaliw sa isang tulad mo." mariin nitong wika.

Nanlaki ang mata ng lalaki, nagpalipat-lipat ang tingin sa pera na nasa kama at sa kanya na nakatayo sa tapat nito. “Anong... sabi mo?” tanong ng lalaki, halatang nainis. Hindi siya nito pwede singilin ng malaking halaga dahil wala na siyang pera. Last money na niya iyon dahil bukas pa ang sahod nila. Kailangan niya panindigan na hindi niya nagustuhan ang ginawa nila kagabi, kahit pa sobrang satisfied siya roon. Halos marinig na nga ng kabilang kwarto ang malalakas niyang ungol sa sobrang sarap.

mariin niyang sabi na tila may bigat ng lahat ng alaala sa bawat salita. “Regret changes nothing,” malamig na sagot ni Taki. “No,” tugon ni Quatro habang tumititig kay Taki. “It doesn’t… but neither does hatred.” Muling bumigat ang katahimikan sa buong silid. “She spent the rest of her life trying to fix what she broke,” mahinang sabi ni Quatro. “You can’t fix dead people,” malamig na sagot ni Taki. “I know,” tugon niya, bahagyang pumikit. “I know better than anyone.”

"I want to but I can't. Dahil alam ko ako ang may kasalanan kung bakit nangyari ang lahat ng iyon. Ako ang puno't dulo ng lahat at isa pa, tinanggap ko naman lahat ng sakit. Ako naman ang nagpakatanga kaya bakit ako magagalit kung sa una palang ako rin naman ang nagpaubaya. Isa pa, minahal naman kita noon." "Noon" pag-ulit niya sa huli kong sinabi na para bang ang sakit ng linyang iyon para sa kaniya. Pinilit ko na lang iyong ignorahin. Kung ano mang pumapasok sa isipan ko ay tanging babaliwain ko lamang. Matamlay siyang ngumiti sa akin. "Alam kong late na pero sorry for everything Cathy. I know that sorry can't change the past but I want to tell you that I regret everything. I regret lettin

Every time those echoes in my ears, system, and heart, I feel like I will suffocate at any time from where I stand. "I'm sorry, Avry. Hindi na kita mahal. Mahirap bang tanggapin yun?" — so effortless for her to unlove me. "May iba na kong mahal, Avry. That's the point. I am sorry. I hope you can move on now." — so easy to replace me. "Lablab." — That freaking endearment sounds like horror to me. I apathetically chuckle at that undesirable thought, consuming the heaviness that vigorously eats me up as I gulp my drink to its last drop.

Mabuti na 'yon, baka kung ano pa ang gawin ng kambal ko ay madamay pa ang mga bata. "You're going to regret this. Pagsisisihan mong nagdesisyon ka pang bumalik." Malinaw na pagbabanta iyon, ngunit hindi ako natatakot. Mas nakakatakot ang malayo sa mga taong mahal ko at madikit sa kanya na alam kong walang magandang gagawin. "My only regret is when I decided to leave a year ago. Dapat pala ay hindi dahil mas lalong lumakas ang loob mo na angkinin ang bagay na hindi naman sayo."

Till this day, I'm still living in regrets. "Hindi naman talaga mawawala ang sakit, kahit ilang taon na ang lumipas. Palagi iyang nandiyan kahit pa pilitin nating kumalimot," wika niya. "Pero alam ko namang hindi mo gusto ang nangyari sa anak mo, at alam ko rin na mahirap ang magpatawad. Pero sana naman ay huwag mo nang pahirapan ang sarili mo na malunod sa bagay na hindi mo rin naman ginustong mangyari."