Regretting You Novels & Stories

Ang kanyang mga mata ay tumatagos sa akin ng lumingon siya at hinawakan ang aking kamay sa kanyang mainit na kamay. "Alam kong matagal na, pero pasensya na Harper. Sorry sa pangangaliwa ko sayo. Sorry sa pananakit ko sayo. Sorry sa pagtrato sayo na parang tae. Ako sobrang humihingi ng sorry na ginawa kong miserable at hindi matiis ang buhay mo. Ikinalulungkot ko na hindi ko nakita ang lahat ng kayamanan na mayroon ako dahil nawala ako at miserable sa sarili kong mundo. Alam kong hindi ako karapat dapat sa iyong pagpapatawad, ngunit sana ay tanggapin mo ito. I'm so sorry. Higit pa sa iyong alam."

Mabuti na 'yon, baka kung ano pa ang gawin ng kambal ko ay madamay pa ang mga bata. "You're going to regret this. Pagsisisihan mong nagdesisyon ka pang bumalik." Malinaw na pagbabanta iyon, ngunit hindi ako natatakot. Mas nakakatakot ang malayo sa mga taong mahal ko at madikit sa kanya na alam kong walang magandang gagawin. "My only regret is when I decided to leave a year ago. Dapat pala ay hindi dahil mas lalong lumakas ang loob mo na angkinin ang bagay na hindi naman sayo."

Lumamlam ang kanyang mga mata rito. This is your second and last chance to show me you regretted everything you did to me in the past, Charles. Last chance.

Even though my wound hurts, I still hit him and punched him, but he doesn't seem to be hurt because he's still laughing. “Stop that Ayame. We're leaving so say goodbye to them.” I just rolled my eyes at Conri and left without even saying goodbye. “Be careful father. By the way, goodbye my dear Ayame!” I was just trampled, and I imprinted in my brain that I didn't want to see him. “I hate you!” I shouted at him but he just kissed me on my lips three times again so I couldn't move. I hate him to the core!

“Isa pa, hindi ako tatanggap ng kahit anong simpleng salita ng pasasalamat mula sa 'yo. You should know by now, your body is always the best thank-you offering for me.” Kinilig si Quinn at napakagat-labi. Napailing siya sa sarili bago niya bahagyang hinawakan ang noo niya. “You really know how to make me regret calling you.” “You called me.” “And now I'm regretting it.” “Liar.” Napangiti siya nang mas malalim. “Don't say that right now,” mahina niyang reklamo. “You’re making my pussy ache for you again.”

Marahil ganun talaga kapag ang isang tao ay naka-focus na sa ibang bagay at hindi sa kanya. “You will regret it. Big time. Binubulong ko iyon sa hangin, Atticus Carreon!”

Pagkawala. Pag-ibig. Lahat ng iyon— Dinala kami rito. “Do you regret anything?” tanong niya nang mahina. Napatingin ako sa kanya. Sandali akong natahimik. “At first… yes,” sagot ko. “I regret hurting people. I regret the chaos we caused.” Huminga ako nang malalim. “But loving you?” Umiling ako. “Never.” Napangiti siya.

"I'm tired, Giovanna. I'm tired of doing this..." Hindi na ako makahinga pero patuloy pa rin ang pagbagsak ng mga luha kong kanina pa nag-aantay makalabas at ang mga panibagong luha ulit na ngayon ay nag-aaantay nang makalabas. It feels like crying became my habit and lying is his. For the first time in my life, I really regret such an important thing. Marriage. I regret being married. To him. I regret losing my mom, my dad, him, and myself. I regret all of those. I'm exhausted because of too much remorse.

Those places felt surreal. “I wonder what will happen after this,” wika niya na siyang bumasag sa kanilang katahimikan. “What do you mean?” “You know, kapag nakaalala na ako.” Tipid siyang ngumiti sa kawalan. “I’m always wondering about the memories I lost. Kasi pakiramdam ko ay may nakalimutan akong sobrang mahalaga sa ‘kin. Something is forgotten that I know once I’ll remember, I will regret it my whole life.”

"You wish for this, Mateo. Gusto mo bang ibalik ko sa 'yo kung papaano mo inabanduna ang anak na sinasabi mo bago pa siya mabuo? Kung sakaling nawala sa isip mo 'yon, kaya ko namang i-kuwento sa 'yo ng buo. Walang labis at walang kulang." Natigilan ako. Nakaramdam ako nang labis na kahihiyan sa sarili ko, lalo na sa anak ko na nakamasid sa akin habang hawak hawak ang inuman niyang may gatas. "P-Please, Fayra. Kahit ngayon lang, hayaan mo along makabawi. I-I regret it." Saad kong nakatitig sa kaniya. Prente lamang niya akong pinakatitigan, kaya't wala na akong pakialam nang hawakan ko ang kamay niya. "I regret everything I said to you that night. Please, gusto kong makasama kayo ngayong araw.