Regretting You の小説・ストーリー

Mahigpit naman siyang niyakap ni Greg habang tinatapik ang kaniyang likod upang pakalmahin. "I'm sorry... I'm sorry... I'm sorry Aga... I'm sorry Greg," saad ni Jade habang umiiyak. Hindi na rin napigilan ni Greg ang kaniyang sarili na maiyak kaya mas hinigpitan niya pa ang pagyakap kay Jade. "I'm sorry for forgetting about you... I'm sorry for the heartbreaks that I gave to you... I'm sorry for lying... I'm sorry for everything."

Of course, I deserve that. “I know it’s too late,” bulong ko, halos basag ang boses. “I know you’ve already made your decision. But Anessa… I don’t want us to end. I don’t want to lose you.” Napahilamos ako ng mukha, pilit hinahanap ang tamang salita. Pahapyaw akong natawa—isang mapait, mabigat na tawa. “I regret it,” bulong ko ulit. “I regret everything I’ve done to you. I know I was cold, I know I hurt you. But please… don’t walk away. Not like this.”

Kung tutuusin kulang na kulang pa 'yon. "You have no right to regret what you did! Kung meron mang nagsisisi ako 'yon! Nagsisisi ako na minahal kita! Nagsisisi ako na pinili kong makasama ka, na pagkatiwalaan kita! Now if you will tell me to forget about what happened! I won't! Habang-buhay kong dadalahin ang sakit ng ginawa mo sa akin noon Seigraine and I will never forgive you!"

"I can't, Mine..." "No!" mariin kong sabi. " You decided already, panindigan mo yun. Hindi kita kailangan sa buhay ko gaya ng hindi mo ako kailangan sa buhay mo. Sakaling bumalik man ang alaala ko kakalimutan ko pa ring naging bahagi ka ng buhay ko. I may not recall what had happened in the past but looking at you right now, you must have done something worst that you regretted now." "Patay!"

puno nang pagsisisi niyang sambit habang nakatingin sa mata ko. "It’s too late for you to regret," I said firmly. "Because of what you did to me before, I ended up desrespecting my own body. I felt like I was unworthy of love." My voice was resolute. I didn’t realize my tears were already streaming down my face.

ulit niya, mas mabigat. Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko. At doon ako natigilan. Hindi galit ang nakita ko. Hindi rin pananakot. Kundi… pagod. Gulo. At isang bagay na hindi niya sinasabi pero ramdam ko pa rin—regret. “Hindi ka pwedeng umiwas habang pareho nating alam ang totoo,” mahinang sabi niya.

Hindi ko na din maintindihan ang nararamdaman ko. Nag angat ako ng tingin sa kaniya at nakita kong mariin ang pag kakakagat niya sa kaniyang labi habang nakatitig sa akin gamit ang mga mata na pilit itinatago sa aking nasasaktan sya. "I regret those times that i let you kiss me and hug me!," Suminghot ako at marahan naman syang umiling iling. "I will never regret every moments i spent with you..." Mahinang sambit niya.

It’s them,I made sure that what I saw is the two of them . Kaya sobra akong nagalit,nagwala ako. Nadadagan pang ilang araw ko na siyang hindi nakikita no’n. Sa pagkamiss ko sa kanya ng ilang araw na hindi siya nakita o marinig manlang ang boses niya. Bigla akong sumabog,ng makita ang picture nilang ‘yon. I’m regretting all now,I know it’s too late to regret . But I can still make this right and I will.

usal ni Mabelle. Wala sa sariling itinigil ni Mabelle ang pagp-plantsa at inalala ang gabing tumatak sa kanyang isipan na kailanma'y hindi niya malilimutan. Hindi niya lubos maisip na isang araw, muli niyang matitikman ang malambot na labi ng lalaki na kanyang pinakasalan. "Ngayon lang uli kita n*******n ng ganito, Belle... and I don't feel any regret for what I've done because you have no idea how I miss it."

sagot ko. He let out a harsh breath. "What hurts more, Ashanti? The pain of hardwork or the pain of regret?" I looked away. "The regret, of course," I answered. "Then try. Even if you failed, atleast you tried." ------- :)