Remembering In Tagalog Novels & Stories

He added. I don't know, but I can't remember the girl he's talking about. "What are you talking about? I can't remember anything, I can't remember her." Kita ko ang pagbago ng expression ng kanyang mukha. "Magpakatatag ka Dude, Sana ay maalala mo na ang lahat." **END OF FLASHBACK**

he asked. Pagod akong umupo sa kama at nagtanggal ng sapatos. "It was fine. Sumakit lang 'yong utak ko sa pagbabagong morpoponemiko." "A what?" "Pagbabagong morpoponemiko." "Ano? Pagbabagong meralko?"

“Please, remember us.” Alana couldn’t help it anymore. Niyakap niya ang anak nang mahigpit at pinikit ang mga mata. Sabay silang humikbi ng bata habang yakap ang isa’t isa. She hugged him so tight. For him to know that she can remember now. Ngunit hindi niya pwedeng ipagkalat ang tungkol sa bagay na ‘yon. Hindi pwede. Hindi pa sa ngayon. “Maman va te ramener, d'accord ? Pour l'instant, jouez le jeu.” [translation: Mommy will get you back, okay? For now, play along.]

Pati ang kusina ay malinis din, walang kahit isang naiwang hugasin, tanging ang baso lang na ginamit ko ngayon. Nakakita ako ng sticky note. Dapat ba akong mag-iwan ng mensahe? Ano naman ang isusulat ko? Saglit akong nag-isip bago ko ito kinuha at ang ballpen sa tabi nito. 'Let's just forget everything.' At idinikit iyon sa pintuan ng ref. Sana lang ay malinaw sa kanya iyon. Kalimutan na lang namin ang nangyari para wala ng problema.

kiniwento ni Cashandra ang mga sinabi ng mag asawa kung paano siya napadpad sa kanila. ''tama nga ang hinala ko may Retrograde amnesia ka meaning nakalimutan mo ang ala ala mo bago ka naaksidente or ano bago ka nawalan ng malay .Ang tangin naalala mo lang ay nakaraan noong bata ka .''

seryosong sagot ko dito "Well, baka naman unti-unti nang bumabalik ang memorya mo kaya ganoon? Minsan, ang panaginip ay bunga lamang ng pagod pero minsan din, ang panaginip ay mga kaganapan sa nakaraan na nakalimutan mo na. Lalo na ngayung may amnesia ka." seryosong sagot din nito sa akin

Memories. "Pati ba naman ikaw, tinatawag na memorya 'yan?" paos na bulong ko, sinubukan ko na ulit pakalmahin ang hininga ko. "Kanina lang, napanaginipan ko na naman ang nakaraan ko. Pero mag-isa lang ako rito sa mansyon... gutom na gutom ako, tapos kumakain ako ng mga panis na pagkain dahil wala na akong nalalasahan. It felt so real, Roigie. Sobrang dumi nun at sobrang bigat sa pakiramdam."

Hindi ko lang daw siguro maalala kung ano iyun dahil nawalan ako ng memorya. "Ate...uyy Ate Angela! Hello!" napakurap ako ng makailang ulit nang marinig ko ang boses ni Menchie. Kung saan-saan na naman pala nakarating ang isipan ko. Nakalimutan ko na naman na kaharap ko lang pala ang makulit na si Menchie! Ganito na lang ako palagi kapag may malalim ng iniisip, Nakakalimutan ko na may kaharap pala ako. Bigla na lang akong natutulala!

nagtatakang sagot ni Hermes " Osige na, Hermes. Mayroon pa akong aasikasuhin. Mauuna na ako. " Nanghihinang wika ko Dali akong lumakad paalis sa harapan ni Hermes. Sa aking paglalakad ay dito na bumagsak ang aking mga luha. Ang bigat sa pakiramdam na malaman kong kinalimutan ako ng sarili kong ina. Tumakbo ako ng tumakbo kahit saan ako magtungo.

“Bakit ka tumatawa diyan?!” “Hindi ba sabi mo kanina hindi ka makakalimutin?! Sabi mo napakatalas ng memorya mo?!” “Hindi ko naman nakalimutan nang tuluyan!” “Edi ano 'tong ginawa natin?! Tumatakas tayo?!” “Hindi ko lang naasikaso agad dahil sa kausap kita!” “Same thing! Makakalimutin ka pa rin!”