Novel & Cerita Remembering In Tagalog

“Natakot ako e. Na baka tuluyan mo na akong kalimutan.” “That will never happen. Remember your curse? I think, it worked. Isinumpa mo na hindi kita makakalimutan, ‘di ba? Kaya siguro kahit hindi kita maalala, palagi naman kitang napapanaginipan. Gumana ang sumpa mo, baby.” I missed this. I missed him. Na-miss kong tawagin niya akong baby. Na-miss itong yakap niya. Lahat ng tungkol sa kanya, na-miss ko.

“Memory? Akala ko Hindi ko akalain na maaari mong pangalanan ang isang memorya ng bata o maaari mo ba? "Well, ang baby natin ay tatawaging memorya dahil ito ay isang alaala sa atin, ang ating kwento at patunay ng kanyang pagmamahalan" mahina niyang bulong habang marahang hinahalikan ang noo ko. Ilang beses kong sinubukang banggitin ang pangalan habang iniisip ko kung babagay sa kanya ang pangalan. Maya-maya, binigyan ko siya ng isang ngiti ng pasasalamat.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

Pareho naming hindi alam. "Pumunta na lang tayo sa amin, Bebs?" tanong niya sa kalagitnaan ng katahimikan namin. "Sa inyo na naman?" "Yeah, magpractice na muna tayo. Pagkatapos ay mag-iisip tayo kung saan tayo pupunta." "Oh, okay." Muli na naman akong kinabahan. Inisip ko na lang si Mama at si Teedy. Magpapakatatag ako para sa inyo, hahanapin ko kayo.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

Kumakain na sila. “Kanina sa burol ay maraming senaryo akong naisip kaso mabilis naglaho. Magulo kasi at hindi ko alam kung paano balikan,” kuwento niya. “That’s a good sign. Meaning your mind starts recalling your lost memories. Next time, pupunta naman tayo sa ibang lugar na madalas nating puntahan noon.”

Hindi niya maiwasang hindi humanga sa talas nang memorya nito. “I don’t want to forget these memories.” Wika nang dalaga na naging malungkot ang boses. Alam niyang kahit gaano kadetalyado ang mga sinabi niya at mga naaalala niya hindi magtatagal makakalimutan niyang lahat nang iyon. Isang araw lahat nang laman nang utak niya mawawala nalang. Pasimpleng pinahid ni Samantha ang luha niya na pumatak.

“I saw something.” “Anong nakita mo?” “Ikaw.” Napatawa siya nang mahina, “Nasa kusina rin tayo. Tumatawa ka.” . “And when you walked toward me… my body remembered before my mind did.”