Novel & Cerita Remembering In Tagalog

tuwa niyang sabi. Bulkang Mayon? Bakit parang familiar saakin? Natigilan ako’t napapikit ng biglang may nag flash na memory sa utak ko. “Mama? Papa? Andito po ako ulit sa tapat ng mayon. Sana pinapanood niyo ako kung nasaan ‘man kayo.”

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

hindi makapaniwalang sabi nito. Marahan namang hinaplos ni Allyana ang kamay ng kanyang ina at niyakap ito, saka dumaloy sa kanyang pisngi ang mga luha. "Yeah, I lost my memory, but I know, my heart will never forget you. I feel comfortable being with you, for being here. I know it's hard, but, I'm happy to know..that I still have a family. I'm sorry, if I can't remember you," umiiyak na sambit ni Allyana sa kanyang ina.

Dagdag niyang Sabi "Stop fooling around Vallejo " inis kong Sabi "Tss!" Singhal niya "Why she can't remember me?" Mahinahong tanong ko sa kanya "Di mo Alam? HAHA" natatawang sabi niya sa akin F*ck kunting pasensya pa "What happened to Aliah?" Nagtitimping ulit kong tanong sa kanya "Chill she have a retograde amnesia, kahit kami di niya maalala ikaw pa kaya na" sabi niya at tinignan ako

Napatango naman siya, "Oh, sige. Basta, anak, mag-iingat ka lang at huwag mong kalimutan ang mga bilin ko para sa'yo." "Yes, mom. Don't worry about me, ayos lang ako." "Okay. Bye! Have fun, okay?" tumango naman ako at hinalikan pa niya ako sa pisngi ko bago sila umalis.

Pero nagulat at nagtataka ako dahil sa sinabi niya. "I-I don't remember my name .." Diyos ko, ano 'tong pinasok ko?

O ano? Hindi ko alam. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. "When did you find out that he's alive? Did he remember us? Me?" "Last night, I saw his video on Social Media. He's currently in Japan working as an actor. He did change. Kung hindi ko lang napansin ang pangalan mo sa video niya masasabi ko na iba siyang tao. May amnesia siya kaya hindi niya kilala ang sarili niya at maski ang pamilya niya. Last week niya lang naalala ang lahat kaya gusto niyang mahanap sa madaling panahon ang kapatid niya. And it's you, Rei. He's currently finding you." Sabi niya sa akin.

Mukhang nagulat pa siya sa naging reaksyon ko at nagtangkang pahiran ang mga luha ko pero inunahan ko na siya. "Wala. Ang daya mo lang kasi." Ang daya mo kasi ang galing-galing mo talaga sa mga ganito. "Then why did you cry? May masakit ba? Should we head to the hospital instead?" Umiling lang ako sa kaniya. "No need. Okay lang ako. I just can't believe that you remembered the date." Then I smiled weakly "Bakit ko naman makakalimutan ang araw na 'to? This day is special. Special to sa atin ang araw na 'to. That's why I can't forget."

Bakit ang binigay sa akin, kabaligtaran? Nag-isip na lang ako ng ibang bagay. Then suddenly, my mind flew from the first time I landed in the Philippines. I recall my father being invited to someone's wedding before Christmas Eve. Why the hȇck am I remembering it now?! I should go to bed! Before my consciousness faded, I heard a woman’s voice swept by the wind. “It’s not that simple! Hindi mapaghiwalay. Kita mo naman kung makapulupot, parang tuko. Akala mo naman, aagawin!”

Napailing siyang bumalik sa banyo at naglinis ng katawan ulit. Trying to remove of the memory he leaves in her body. And then she remember his words last night. At ngayon nga ay inaalala niya pa rin ito,kung pa’no siya nito angkinin ng paulit ulit habang sinasabi nito ang mga kataga na hindi niya ito malilimutan.That it will be just him,all for him.