Remembering The Loved Ones Novels & Stories

I sniffed weakly. Letting go of someone you love does not mean forgetting the memories you have with each other. Letting go means freeing yourself and letting it start. My mom’s memories will always have a special place in my heart. Mahal ko siya at pang habang buhay na mananatili ang pagmamahal ko sa kaniya.

My face turned sour at that na ikinahalakhak ng matanda. "You know my only wish before I die right?" Lolo whispered. "Marry Alistair then I'll be happily leaving this place." "Lo naman!" "That's the only thing that would make me happy, Solstice. Don't you want to make the old man happy?" dagdag niya pa. I sighed. How about me then? Kung patuloy kong isisipin ang mga bagay na magpapasaya sa kanila, papaano naman ako? Am I really born just to obey everything that they say?

"Pupuntahan ko po si Sin, Mom." "Kung aawayin mo lang si Sin, hija dahil medyo late na niyang inihatid ang mga bata, please lang ipagpaliban mo muna iyan, huwag ngayong araw--" "Dad, I already remembered everything. My memory has returned. I remembered everything from my past." Natigilan sila ni Mom.

May dinaanan din itong mga mga kainan at nag-take out na kakainin nilang magkakaibigan. Yes, isang party ang magaganap ngayong gabi. A memorial gathering? Living funeral? Pre-funeral? Hindi niya alam ang tamang term. Basta nabanggit na iyon dati ng mga kaibigan niya. Ito na ang panahon para makapagpaalam siya sa mga kaibigan niya. Brilliant idea, right? Kasi naman kapag patay siya, hindi na niya malalaman ang mga saloobin ng mga ito. Maigi na itong buhay pa siya ganapin.

ani ni Arlo at dahan-dahan minulat ang mga mata niya tapos tiningnan ako. "Pinatay nila mom ko at lolo ko sa mismong harapan ko. Wala ko choice kung hindi magpanggap na nagkaamnesia para mabuhay. Magpatay malisya tuwing death anniversary ng mom ko at tuwing araw na iyon is sinasadya nila dalahin ako sa vacant room na may portrait ng mom ko sa excuse na even hindi ko maalala mom ko kailangan ko ipakita na nagdadalamhati ako."

Ilang taon na ang lumipas simula nang namatay siya pero hanggang ngayon ay nandito pa rin siya sa puso ko. How can I forget you, Warren Benitez? My first love.

Naitanong niya kasi kanina kung sino daw ang kasama ko sa bahay, ang sabi ko ay si tatay at ang dalawa kong kapatid. "Oh, I'm.... sorry to hear that. And I'm sorry for asking." hinging paumanhin ni tito, ngumiti ako sa kanila para ipakitang wala namang problema kahit na ang totoo ay bigla na namang bumalik sakin lahat lahat. Jist one mention of her name, or just one thing that will remind me of her, and everything will flash in my mind again. Evrything that I felt before will be recalled.

Hindi ko alam. Baka hindi naman para sa akin. Pero nang hawakan ko ang pendant, biglang bumalik ang isang alaala. Isang babae. Mahabang buhok. Nakaluhod sa harap ko. Hawak ang pendant. Ako, umiiyak. “Hindi ko gustong kalimutan.” At siya— si Mara. “Alam ko.” “Bakit kailangan?” “Because sometimes remembering can hurt more than forgetting.”

"I'm sorry. I can't remember all of you." Ngumiti ang nagpakilalang Kath sa'kin. "It's fine, Ava. Ang mahalaga ay gising ka na at maayos ang lagay mo. That's what more Important for now." Tumango 'yong April. "Yes, Ava! If you can't remember us, then we'll help you to get your memories back!"

But, why does she feel like something is missing? After what happened more than a year ago, she forced herself to go back to what she used to do. She forced herself to drown in things that would make her forget the past. She forced herself to focus her full attention on her first love, painting. She couldn't get everything back if it wasn't for her loved ones who were always there for her and supported her. Even though she went back to before, she still remembers everything, especially him.