Reminiscing The Past Novels & Stories

“Are you remembering how we used to do it four years ago? Kasi ako, hinding-hindi ko makakalimutan.” Umawang ang mga labi ko. Tinitigan ko siya. At ngayon naman, ipapaalala niya sa akin ang nakaraan namin, para ano pa? Kung mas mahirap sa akin ngayon ang kasalukuyan namin?

Kanina pa siya hindi mapakali sa pagkakahiga, kaya naman pabaling-baling siya. Simula kaninang umaga ay hindi na nawala sa kanyang isipan ang binata. Samu’t saring mga bagay patungkol dito ang pumupuno sa kanyang utak. Ito na nga ba ang sinasabi niya! Na kahit anong klaseng practice pa ang gawin niya para mag-move on at kalimutan ito, kapag narinig niya ang pangalan nito o kahit ang makarinig siya ng balita patungkol dito, ay automatic na ibinabalik siya ng alaala sa nakaraan.

Bukod sa nangyaring aksidente, kailangan ko ring pagtuunan ng pansin ang kawalan ko ng memorya. Kailangan kong araw-araw na mag-ehersisyo at tingnan ang mga larawan na kuha sa loob ng apat na taon na maaaring makatulong sa mabilis na pagbalik ng mga alaala ko. So far, I already remembered a few necessary things regarding the past four years.

The memory still lingers in her like it was just yesterday. "Let's leave the painful memory where it belongs, it's all in the p-past now Tita," she said without conviction because there's still a part of her that wants to seek for something in their past, however she doesn't know where to start. Kapag binabalikan niya kase ang nakaraan nila parang mas lumalabo iyun at bukod doon wala namang masaya doon. All she saw was red, from the start until the end.

Siguro, kaya napansin ko agad siya kasi may kakaiba sa article patungkol sa kanya. "Past has a lot of unknown and unfinished stories, isn't it?" tanong na naman nung lalaki kaya muli akong napatingin sa kanya at ngumiti. "Pero may hindi dapat kinakalimutan para hindi mabago." Kasi hanggang ngayon, may mga taong gusto pa ring baguhin ang history. Well, they can't do that today. We will never forget. Never again.

"Paano?" Kasi kung ako ang tatanungin, ang tanging daan na nakikita ko ay ang pabalik kung saan ako nanggaling. No moving forward. Parang tinanggalan ako ng tsansang humakbang pasulong nang hindi siya kasama. "Let's not remember the past and live the 'now'." "Mas praktikal yon. Nahihirapan din akong alalahanin yung nakaraan kaya lang naaalala ko pa. It was so painful."

Bahagya nitong pinisil ang kanyang kamay. “You don’t have to remember your past now, Gail. It’s called past for a reason. You don’t have to recall them. Some of those memories will only hurt you.” Mariin niyang tinitigan ang kanyang mga mata nito. “How am I going to build my future if I couldn’t recall a single thing about my past?”

"It's in the past, Maxine." Mabilis akong bumaling sa kanya. "Wow, so you recall my name?" "You may call it valuable or not but memories were all just a part of every person's past," he said. "You can either forget it intentionally or not, that's no one's business but in your case....it's okay." "Tss. That's what they always said. It's okay. Nakakasawa 'yon." Hindi siya sumagot. Natawa ako sa sarili ko, halata namang hindi siya nakakarelateafter this, so I need to observe and watch."

Pagkatapos, lumitaw sa isipan niya ang imahe ng araw na iyon. Dahil matagal na siyang pulis, sinanay niya ang kanyang memorya na maging malakas. Marahil ay may makaligtaan siyang maliit na detalye sa eksena, pero nandoon na ang memorya sa isipan niya na parang isang makina o video recorder. Nang inalala niya ang memorya na ito, para bang nag-rewind siya ng isang video at pinanood ito ulit para alalahanin ang maraming detalye ng panahon na iyon.

Grandma patted my head slowly. "I also miss the time when your mom and dad send us your picture every time you win in a swimming competition, but our Princess we want the best for you, kaya siguro mas mabuting i-look back na lang natin ang pangyayari than doing it again. We can't afford if something will happen again like five years ago, that is why Grandma just put all the memories together so you can just look at it if you will miss it." She said trying to comfort me.