Reminiscing The Past Mga Nobela at Kwento

“Ano?” Hinawakan niya ang larawan naming dalawa. “Gusto ko lang maging tahimik ang buhay natin.” Tumingin ako sa kanya. “Me too.” “Then why does the past keep coming back?” Hindi ako nakasagot. Dahil marahil, may mga kasalanang kahit gaano mo kalayo takasan, may mga taong ayaw kang hayaang makalimot. Lumapit ako sa kanya.

Hindi maintindihan ni Lola kung bakit bigla- bigla siyang kukumustahin ng binata gayong sa nakalipas na isang taon ay puro kagaspangan ang naging pagtrato nito sa kanya. "Lola, tungkol sa nangyari noong araw na iyon," wika ng binata. "Kalimutan mo na iyon, Nathaniel. Matagal ko nang kinalimutan ang nangyaring iyon," tugon naman niya.

Why do I feel like I'm talking with a different person? "Hanggang ngayon kasi parang ang hirap lang tanggapin na memories nalang ang naging childhood ko. Even my teenage. Wala naman sanang problema because I had the perfect and happy memories from my past. Ang masakit lang ay dahil hindi ko na kasama ang mga magulang ko na naging parte ng lahat ng yun..." she said. I looked at her. Pero ganun pa rin siya. Nakangiti at nakatingin sa mga bata.

Pakiramdam ko pagkatapos nito ay hinding hindi na ako makakatakbo palayo. “I-It’s been 10 years, Magnus! I know you’ve moved on! Kaya… hindi mo na kailangan pang malaman ang dahilan! Let’s just be happy for what we become right now!” I told him. Natigilan ako nang iangat ng isa niyang kamay ang aking baba dahilan ng pagtatama ng aming mga mata. His gray eyes made my knees wobbled. It is the same eyes I used to stare at 10 years ago. I can’t believe I am staring it again, it’s just it’s different right now. Kung noon ay puno ng pagmamahal ang kanyang mga mata sa tuwing tumitingin sa akin, ngayon ay puno ito ng poot at galit.

Dagat pa rin ba ang naroon o mga ulap na? “It's already in the past now...” mahina niyang sabi. Parang pelikulang nagre-recap sa isip niya ang mga nangyari noon. Nararamdaman pa rin niya ang pamilyar na pakiramdam na idinulot sa kaniya ng pagkawala ng mama niya noon.

And it really helps me a lot, but maybe it's vague to happen again? Malabo ng mangyari ang lahat-lahat na nakasanayan namin noon. Making a good memories is easy but forgetting and moving on to from that memories is really hard, you can't easily forget everything especially when it's special and a treasure for you. Maybe I'll try to move on? But it doesn't mean I'll forget everything we created together. Magmomove-on lang ako pero hindi ko kakalimutan ang mga memories na napagdaanan na namin. I treasure's it all. Hanggang sa muli naming pagkikita.

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

She answered back, sounding bored. "I don't want that. In order for me not to reminisce anything, I refused to make such thing." "Why though? Aren't the memories a happy one? Bakit ayaw mong maalala? E, masaya naman ang mga yon." "I don't want to remember how it feels to be a happy so I wouldn't long for it." "Ang sabi naman ni Kuya Kingsley makakapaglaro pa kayo kahit na matanda na. Why don't you just do the things you did before so you would feel happy again?"

Mariin kong ipinikit ang aking mga mata bago ko hinilot ang aking sentido. What happened in the past should only stay at the past. It shouldn't have affect the present and the future, but why am I still stuck on it? Bakit hindi ko kayang ialis ang sarili ko sa nakaraan? Kahit na anong gawin ko ay lagi akong bumabalik dito, laging ipinapaalala sa akin ng nakaraang iyon na hindi ako p'wedeng maging masaya. Laging pinapaalala sa akin na kailangan kong ikulong ang sarili ko mula rito dahil.... I'm part of it already. Napahilamos ako ng mukha. Naging mabigat ang aking paghinga na tila ba sinasakal ako.

Pilit kong huwag alalahanin ang nakaraan pero kusa iyong bumabalik. Bahagya akong kumilos. Minulat nito ang kaniyang mga mata. Sinikap kong kumilos para lumayo sa kaniya nang kaunti. Hindi ko nagugustuhan ang naiisip at nararamdaman ko. Inaamin kong naaapektuhan pa rin ako pagdating sa kaniya but I'm still trying my best to forget the past.