Novel & Cerita Room To Room Chapter 1

Hindi ko na dinilat pa ang mata ko hanggang sa narinig ko ang pagsara ng pinto ng kwarto. //END OF CHAPTER 02//

Sobrang dikit. Tumingala ako sa kanya—at tiningnan niya ako pabalik. Napatingin siya sa labi ko. Napahinto ang hininga ko. Ding. Room 1123. Hindi niya binitawan ang kamay ko habang ina-unlock ang pinto. Ako ang unang pumasok. Warm and golden ang ilaw sa loob. Mahal ang amoy—leather, cedar, at 'yung distinct scent niya.

Sagot niya tsaka tumayo "I'll go to my room, mom/dad." "Sure, sure." Tumango siya bago pumunta ng kwarto. Nang makarating rito ay idinial niya ang number ni Dawn pero hindi ito sumagot Napabuntong hininga siya bago pabagsak na nahiga sa kama. "I'm going to miss you, Dawn." END OF CHAPTER 53:

Marahas akong napabuga ng mabigat na hininga bago pinasadahan ng mga daliri ang sariling buhok habang sinusuri sa isipan ang nilalaman ng kakaibang mensahe. "Putangina!" Naiinis kong bulong sa aking sarili tsaka napabalikwas ng bangon. Nanlalaki ang mga mata at nakaawang ang mga labing napatingin ako sa malaking itim na telebisyon sa aking harapan tsaka dali-daling pinalibot ang paningin sa loob ng kwarto. Aksidenteng dumapo ang mga mata ko sa pintuan ng silid, kung nasaan ako. "Room 193," wala sa sarili kong pagbabasa matapos kong pagmasdan ang karatula sa taas ng pintuan. .-. --- --- -- / --- -. . / -. .. -. . / ..-. --- ..- .-.

"Excuse me po ma'am pwede magtanong? Ano po yon miss? Saan ang kwarto ni Lorna Zamora? Kaano-ano niyo ang pasyente miss? Anak niya ako! Ah ganon ba. Sa room 19 nandon ang mama mo. Salamat po ma'am sige po. Agad kong hinanap ang kwarto ni mama!! Sa room 19,, 15 16 17 ah yon ang room 19.. Pumasok na ako sa loob at nakita ko si mama tulog na tulog. Ilang sandali pa nakita kong gumalaw ang kamay niya. Mama kumosta na po kayo?

Naganap ito kasabay ng chapter 28 RICHARD’S POV Nagsipila na ang mga kasamahan kong cadets sa reception area para malaman ang kani-kanilang mga room assignments. Pipila narin sana ako kaso nakaramdam ako pagka-ihi. Umalis muna ako saglit para pumunta sa C.R. Pagkatapos kong umihi ay bumalik ako sa reception at pumila. Hindi ko na makita si Ice. Siguro nasa kanyang room na siya.

Sinamahan ni Charlie si Claudia sa dormitoryo niya kasama sina Mrs. Lewis at Stephanie. Dahil ito ang unang araw ng enrollment ng mga freshmen, hindi pinigilan ng mga taong namamahala sa dormitoryo ang mga lalaki na pumasok sa dormitoryo ng babae. Naglakad silang apat papunta sa Room 301 sa third floor. Sa sandaling binuksan nila ang pinto, hindi mapigilang sabihin ni Stephanie, “Jusko, medyo kahanga-hanga ang dormitoryo na ito, hindi ba?”

Private elevator. Pagpasok namin, huminto siya sa doorway. Tumingin sa paligid. Floor-to-ceiling windows, black and gray palette, minimalist style. “Ang tahimik,” bulong niya. “This is home,” sagot ko. She walked slowly, then turned to me. “Where’s my room?” “Down the hall. Right side.” Tumingin siya saglit. Tumango. Pero hindi pa rin gumalaw. Ako ang unang lumapit sa minibar, nagbuhos ng tubig. Tahimik lang siya sa couch.

“He’s the only thing I never regretted.” The answer was so raw I didn’t know what to say. He opened a door near the end of the hallway. “This will be your room tonight.” I stepped inside. It was spacious, clean, and warm in a way hotel rooms never were. There were fresh sheets, a small lamp, and a glass of water on the bedside table. “Bathroom’s there. Door locks from inside. My room is across the hall. If you need anything, call me. If you don’t want to call me, Manang Rosa’s room is downstairs.”

paalis ng kuwarto ang kanyang asawa. may isang lalaking nakatayo sa harap ng pintuan ng mag asawa.... at yun ay ang ka room mate nila na si Nelson.... "hello.... excuse me..... may tao ba.... " ngunit hindi pa gaanong nakabukas na malalantad ang loob ng room... nag tataka lang si nelson kung bakit naiwan nakabukas ang pinto ,,,, baka may nakapasok ng ng unit nila.....