Roses Quotes Novels & Stories

"Let's go.." I returned my attention back to the old lady. "Nice talking to you po." Naglakad ako papunta kay Isabel na bitbit ang dalawang bouquets of red roses. Wait, bakit dalawa? May iba pa ba syang pagbibigyan aside from her mother? Like Lola? But all the questions disappeared ng bigla akong abutan ni Isabel ng isang pirasong red rose. Yes alam ko isang rose lang ito pero it makes my heart swelled. 'Thank you." Medyo pabebe ko na salita na may kasamang paghawi ng aking buhok.

“Ikaw ‘tong ‘di makatwiran.” Pagkatapos no’n, nagsimulang sabihin ni Rose nang may nasaktan na ekspresyon, “999 na mga rosas ‘yon. Hindi pa ako nakakatanggap ng ganoon karami buong buhay ko! Hindi ako makapaniwala na tinapon mo lang ang mga ‘yon. Hindi mo man lang tinanong ang opinyon ko tungkol doon.” “Opinyon mo?”

Hindi na kinaya ng kanyang katawan kaya natumba siya at hindi na alam kung anong sumunod na nangyari. "PASENSYA NA IJO, HINDI KO SINASADYA NA SAKTAN KA. HUWAG MO NANG IBUNTON ANG POOT NA IYAN KAY ROSE WALA SIYANG KASALANAN DAHIL WALA SIYANG ALAM SA LAHAT LALONG LALO NA SA BUHAY MO."

sabay hagikhik sa sinabi niya. "The rose petals are lacy and delicate. Their beauty never lasts it stays hangga't hindi nalalanta but their thorns remain. Mahihirapan ka munang makamtam ang kagandahan ng bukaklak ng rosas hanggang ang mga tinik nito ay naroroon pa rin. You're just like that rose darling. Your thirteen now at lalo ka pang gumaganda anak how I wish I still be there to witness your graduation." ngumiti siya sa sinabi nito.

Nang natigil ako roon ay ginamit ko ang tangkay upang paulit-ulit na gumuguhit ng bilog, tinutukso siya ng kiliti bago iparamdam ang sakit. "Sabi nila, sumisimbolo ang pulang rosas para sa isang matinding pagmamahal. Ngunit para sa akin, sumisimbolo ito ng dugo't paghihirap. Alam mo bang kapag may namamatay noon, rosas ang madalas na itinatapon sa kabaong bago inililibing? Iyan rin ang gagagawin ko sa iyo. Sa inyo! Kaya nga lang... mauuna ang bulaklak bago ang iyong kamatayan." Ngumisi ako. Hanggang sa ang ngisi na iyon ay napapalitan ng nakakatakot na halakhak. Muntik na akong mapaluha dahil sa sobrang galak. Inamoy ko ulit ang rosas.

“Hindi mo kasalanan kung bakit ka iniwan. Hindi mo kasalanan kung bakit hindi ka pinili. Pero magiging kasalanan mo kung mananatili ka sa ganitong sitwasyon, habang unti-unti kang nauubos.” Nasa ilalim siya ng buwan, sa gitna ng hardin na siya mismo ang nagpatanim. Mga rosas na minsang simbolo ng pagmamahalan, ngayon ay tila mga palamuti na lamang sa isang mundong wala nang saysay sa kanya. Huminga siya nang malalim, pilit pinipigil ang panibagong bugso ng luha. Akala niya, ubos na. Akala niya, wala na siyang mailuluha pa. Pero hindi pala.

Talaga namang mai-in love ang sinumang Eba na aalayan ng sinumang Adan ng bulaklak ng rosas. Kaya naman pala lalo siyang nai-in love kay Enrico ay dahil sa mga rosas nito. Paano nga kaya kung ilang-ilang ang ibibigay sa kaniya o kaya naman ay sampaguita, santan, gumamela o bogainvilla? Magmumukha siguro siyang imaheng poon na ang kulang na lang ay ilagay sa altar at dasalan ng mga deboto!

Lily’s voice wavered, “But Rosy I never wanted this…” Rosy turned toward her sister, offering a bitter smile. “Oh, I know you didn’t, Lily. But sometimes, life doesn’t care what we want.” She paused for a moment, letting the words sink in. “And you, darling, are about to marry my fiancé. Isn’t that what you always wanted? To have everything I have?”

Nang marinig iyon ni Jon at Rose ay sinara nila ang kanilang mga bibig. Umiwas ng tingin si Rose, sabay bigla siyang nagsabi nang nakangiti, "Ms. Quinn, mabait ka at mabuti, kaya wag na nating pag-awayan ang ganito sa isang ordinaryong tao na kagaya ko. Oo, kasalanan ko yun. Hindi ako makatao sa pagpuntirya ko sa'yo sa ngayon. Sana ay maging maluwag ka at palampasin ako." Umarte pa siya na sinampal ang kanyang sarili ng ilang beses.

Kailangan niyang gumawa ng paraan para mawala ang pagiging mailap nito, at naisip niyang magandang simula ang pagbibigay ng mga bulaklak. Sa halip na tawagan agad ang flower shop, nagsabi si Kiara, "President Kaizan, mas maganda po siguro kung kayo mismo ang magbibigay ng mga rosas." "Bakit mo nasabi iyon?" tanong ni Kaizan. "Ang rosas po ay simbolo ng pagmamahal. Mas nakakakilig po kapag mismong galing sa taong mahal mo ang ibinibigay nito," paliwanag ni Kiara habang nakangiti.