روايات وقصص ضمن Runaway หนีไปก็ตายเปล่า

EPISODE 13 : เหนื่อยไหม? “It’s our instinct to chase what’s getting away, and to run away from what’s chasing us.” -The great Gatsby- (สัญชาตญาณของคนเราคือไล่ตามสิ่งที่กำลังหนีเรา และวิ่งหนีสิ่งที่กำลังไล่ตามเราอยู่)

“รีบสิ รีบอยากมีลูก กลัวเธอจะหนีไปอีก” “หนีให้ตาย ฉันก็ยังถูกคุณตามเจออยู่ตลอด ฉันจะหนีไปไหนรอด” “หึหึ คำว่าไม่รอดจริงๆ ต้องมีลูกด้วยกันเยอะๆ ต่างหาก รู้ไหม”

ถึงเสียงเพลงจะดัง แต่ผู้ชายข้างหลังก็ยังได้ยินคำถาม "ไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่เธอหนีไม่พ้นก็พอ" "..." วิ่งหนีก็เป็นวิธีที่โง่ แกล้งตายคือวิธีที่โง่กว่า เพราะฉะนั้นฉันต้องตายไปเลยถึงจะหนีเขาพ้น "อย่าเมาตอนที่ไม่มีฉันอยู่สิ"

“แล้วคุณเปลี่ยนชื่อนิยายนี้เป็นชื่ออะไรคะ” “ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก” จบบริบูรณ์

แม่นมหวังเลิกคิ้วสูง ถึงก่อนหน้านี้คุณหนูจะก้าวร้าว ดื้อรั้นและอวดดีแต่มั่นใจว่านางไม่มีความคิดเช่นนั้น "ตายแทนหรือเจ้าคะ คุณหนูหมายความว่าอย่างไร อย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะพักผ่อนมาก ๆ เถิด"

ใยไหมบอกด้วยความกังวล “หนีก่อน!!!! แกอยากตายหรือไง” มายด์รีบบอกเพื่อนด้วยความกลัวสุดขีด

ฉันกอดแขนคุณป๋าเอาไว้แน่น “ถ้าฉันลงจากรถแล้วเธอรีบหนีไป วิ่งให้เร็วที่สุด ถ้าได้ยินเสียงปืนก็ห้ามหันกลับมามอง เข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย” “ไม่!! หนูไม่เข้าใจ อึก~” ไอ้คนบ้า จะทิ้งฉันไว้แล้วเอาตัวเองไปเสี่ยงแบบนั้นได้ยังไงกัน ไม่คิดว่าฉันจะเป็นห่วงบ้างหรือไง

ฉันกอดแขนคุณป๋าเอาไว้แน่น “ถ้าฉันลงจากรถแล้วเธอรีบหนีไป วิ่งให้เร็วที่สุด ถ้าได้ยินเสียงปืนก็ห้ามหันกลับมามอง เข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย” “ไม่!! หนูไม่เข้าใจ อึก~” ไอ้คนบ้า จะทิ้งฉันไว้แล้วเอาตัวเองไปเสี่ยงแบบนั้นได้ยังไงกัน ไม่คิดว่าฉันจะเป็นห่วงบ้างหรือไง

แฮ่ก แฮ่ก ฉันวิ่งหนีอย่างสุดกำลังพร้อมกับหอบหายใจเหมือนคนกำลังจะตาย ชายใส่สูทชุดดำน่ากลัวก็ไม่เลิกตามมาแถมตอนนี้ใกล้จะถึงตัวฉันแล้วด้วย ฉันจึงตั้งท่าจะวิ่งต่อแต่ก็ต้องชะงัก “ อะ..โอ๊ยย!! ”

ชายฉกรรจ์สองคนตะโกนบอกเธอ “เหวอออ... อยู่ไม่ได้แล้ว มีหวังตายแน่!” เฉินวาวากล่าวพร้อมหันหลังกลับสับขาวิ่งยาวๆ รีบหนีออกไปจากหน้าโรงเตี๊ยมทันทีอย่างสุดชีวิต