Novel & Cerita Stubborn! สอนรัก

'ทำไม เรียนครูก็เป็นครูสิถามได้' 'ถ้าไม่บอกว่าเกลียด ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ คงคิดว่าตกหลุมรักฉันไปแล้ว' ได้แค่นึกในใจก่อนเอ่ยสิ่งตรงข้ามออกไป เพราะรู้ดีทุกครั้งที่เถียงกันเมื่อไหร่ พ่อเลี้ยงแพ้ก็จะหาเรื่องให้ฉันแพ้อีกจนได้

ควีนน์พูดออกมาอย่างเหม่อลอย “ความรักไม่ได้ทำให้เราเปลี่ยนหรอกค่ะ แต่เราต่างหากที่เปลี่ยนตัวเองเวลาที่มีความรัก”

“มันเป็นความจริง ทำไม ยอมรับไม่ได้รึไง” “แต่ปีแรกคุณก็ทำดีกับฉัน เหมือนว่าเรา...รักกัน” “มันก็ไม่ได้แย่อะไรนี่ ก็แค่ทำดีนิดหน่อย ฝืนใจบ้างแต่ก็พอรับไหว”

ทับทิมไม่ตอบเพราะเธอแสดงความรักต่อเขาทางร่างกายที่ยินยอมมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาไปตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องแล้วหากไม่รักไม่ชอบเธอไม่ทำแบบนี้แน่นอนและสินทรเองก็รู้ดี จากนั้นสินทรก็สอนบทรักให้แฟนสาวอย่างดุดันแสนหวานจนไฟรักลุกท่วมห้องนอนแล้วไปต่อในห้องน้ำจนร่างเล็กแทบห มดแรงก่อนเขาจะอาบน้ำให้เธออย่างอ่อนโยน

“ฟังนะข้าวปั้น ฉันก็ไม่อยากให้นิ่มอยู่ที่นี่หรืออยู่ใกล้เราสองคนนักหรอก ยังไงนิ่มก็เป็นลูกค้านิ่มชอบสร้างสถานการณ์ ฉันเชื่อนะว่าถ้าการที่เราได้รักกัน ไม่ทะเลาะกันคนแบบนิ่มนั่นแหละที่จะทุกข์เสียเอง” ก็จริงอย่างที่อาจารย์บอก ฉันรีบหันไปสวมกอดอาจารย์ไว้แน่น ฉันเองก็ผิดที่ใช้อารมณ์ มากเกินไปจากนี้ไปฉันจะมีสติให้มากกว่านี้

“ที่พูดไปไม่เข้าหูเลยใช่ไหม บอกว่าสติ มีสติหน่อยครู” “ฉันรักพี่แทน” “แต่พี่แทนไม่ได้รักครู พี่แทนรักไอ้บัว ชัดเจนไหมครับ เขาสองคนรักกัน รักกันมานานมาก พวกผมเป็นพยานได้”

“กูก็มาดูหน้ามึงไง โคตรกระจอกเลยนะมึงอะ ต้องเรียนวิชาง้อเมียจากกูแล้วมั่ง“ ”ความผิดกูแค่ไม่รู้ใจตัวเอง แต่ความผิดมึงคือยังลืมแฟนเก่าไม่ได้“

บทที่ 3.1 บทเรียนแรกของสองเรา เราจูบกันอย่างดูดดื่ม ไฉต๋าตงถือว่าเป็นบุคคลที่เรียนรู้ได้เร็วนัก ข้าแค่ทำให้เขาดูไม่กี่กระบวนท่า เขาก็สามารถจดจำและทำมันได้มากกว่าที่สอน รสจูบของเขาแม้ว่าอ่อนโยนหรือนุ่มนวลเพียงใด แต่มันสามารถช่วงชิงลมหายใจข้าอย่างง่ายดาย จนภายในกายข้ามันร้อนระอ ุไปหมด

จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ จ๊วบบบ ผมก้มลงไปจูบไอเดียเพื่อให้เธอเลิกกังวล พอเห็นว่าเธอกำลังเคลิ้มกับจูบที่ผมมอบให้ผมก็ค่อยๆ สอดใส่ท่อนเอ็นเข้าไปในร่องรักที่คับแน่นของไอเดียอย่างช้าๆ ผมพยายามเอาเข้าแต่มันก็เอาเข้าได้แค่หัวมันเพราะร่องรักของไอเดียทั้งแน่นทั้งฝืดแต่ในที่สุด ผมก็เอามันเข้าไปจนมิดด้าม

เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวแล้วคว้าข้อมือฉันไว้ ออกแรงบีบราวกับจะทำให้มันหัก ฉันอดทนต่อความเจ็บปวด กัดฟันพูดว่า “ใช่ เราจะแต่งงานกัน คุณอย่ามารบกวนเราอีกเลย” “ไม่! ผมไม่ยอม! อวิ๋นซาน เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด ผมผิดไปแล้ว ขอโอกาสให้ผมสักครั้งได้ไหม ผมจะไม่ทำร้ายคุณอีกแล้ว ผมจะก ลับไปเป็นจิ้นซิวเหยียนคนเดิมที่รักเดียวใจเดียวและมั่นคงต่อเธอคนเดียว!”