Sacrifice Magulang Quotes Novels & Stories

Matigas kong pahayag habang malakas na nagtaas baba ang aking dibdib. “Nǐ…”(You…) nanggagalaiti na sambit ng aking Abuelo habang nakaturo sa akin ang isang daliri nito. Kita ko kung paanong pagpipigil sa sarili ang ginawa ni Zac upang huwag pagsalitaan ng hindi maganda ang matanda sa aming harapan dahil balik-baliktarin man ang mundo ay i-isang dugo lang ang na nanalaytay sa aming mga ugat.

CHAPTER 18 “Mahirap mawalan ng magulang, Athena kaya ikaw maswerte ka dahil kasama mo pa ang mga magulang mo kaya dapat pahalagahan mo sila. Hindi habambuhay ay nasa tabi mo sila na handa kang saluhin sa lahat ng mga pagkakamali mo. Kaya tatandaan mo na walang magulang ang nanaisin na mapahamak ang kanilang anak,” sabi pa ni Lucas sa kanyang asawa at saka siya bumuntong hininga. “Kung pwede ko nga lang talaga maibalik ang mga araw na kasama ko pa ang magulang ko ay gagawin ko talaga. Mahal na mahal ko sila at gustong gusto ko pa silang makasama kaso malabo na talagang mangyari yun,” malungkot pa na sabi niya.

"Napunta si Liwanag sa Pilipinas nang mag-isa. Hinarap niya ang mga pagsubok nang mag-isa. Tiyak na kaya ko rin itong harapin nang mag-isa. Ayokong may mamatay na naman nang dahil sa akin. Tulad ng isang pamilyang nagligtas sa 'kin para lang makatakas ako sa Salvacion." Hindi ko pa rin iyon nakakalimutan. Dalawang pamilya ang nadamay para lang mailigtas ako at hindi ko iyon sasayangin. "Ibabasura mo ang kanilang sakripisyo sa oras na ika'y bumalik doon," seryosong sabi niya.

nahihiya kong wika "Ano ka ba? Anong magulo? Para iyun lang, magulo na kaagad? Don't worry, huwag mo na silang isipin. Ayaw kong masira ang gabi natin dahil lang sa mga walang kwentang tao." nakangiting sagot niya Hindi ko na tuloy mapigilan ang mapangiti. At pagkatapos noon, pasimple ko nang tiningnan ang menu.

"Ikaw ang pinakamagandang bagay na nangyari sa buhay namin ni Sofia. Ang makita kang maligaya kasama si Vladimir at Vlady ay sapat na para sa akin. Huwag mong sayangin ang sakripisyong ito. Itayo mo ang mundong ipinangako mo kay Vlady. At tandaan mo... ang isang Cruz ay hindi sumusuko, pero ang isang magulang ay laging nagpapaubaya." Nagyakap ang mag-ama sa huling pagkakataon sa ilalim ng liwanag ng buwan ng Palawan. Isang sakripisyong huling ibibigay para sa isang kinabukasan na walang bahid ng dugo.

Sumugod ako para tanggalin ang scarf sa kanya at tinawag siyang g*ga na sinusubukang kunin ang lugar ng nanay ko. Akala ko papanig sa akin ang tatay ko pero isang malakas na sampal lang ang natanggap ko. Sinabi niya sa tonong walang malasakit, “Hindi ba scarf lang iyan? Pwedeng suotin ni Queenie kung gusto niya. Ang lakas naman ng loob mong hindi rumespeto sa nakatatanda sa’yo?” Sa sandaling iyon, bigla kong naintindihan ang kasabihang nakita ko online, “Sa bawat madrasta ay may kaakibat na padrasta*.”

“Mukhang malalim ang iyong iniisip. Gaano na ba kalala o gaano na ba karami ang nagawa mong sakripisyo para sa kanila? Dumating ka na rin ba sa puntong handa mong isakripisyo ang sarili mong kalayaan, dangal at konsensya para lang matawag na isang mabuting ama?” Tiningnan ni Mang Ilustrado ang kaniyang mga kamay. Bigla siyang naluha habang nanginginig ang mga ito. “Walang makakapantay sa sakripisyong ginawa ko para lang madugtungan ang buhay ng aking bunsong anak.” Mabilis niyang pinahid ang kaniyang mga luha.

mahaba niyang kwento Napabuntong hininga ako "Madaming tao sa loob at satingin ko, sila yung mga nauna kesa satin. Kailangan nila ng tulong natin" Hinawakan niya ang kamay ko "Gustuhin man nating tumulong, pero pano kung sino mismo ang tutulungan natin ang siyang ayaw magpatulong?"mahinahon nitong sagot "Sa nakikita ko kanina, isang napakalalim na rason ang mayroon siya para isakripisyo ang buhay niya"

Devi mockingly retorted. Dalia gritted her teeth while clenching her fist. "Anyway, fairly advice," Devi said and moved two steps in Dalia's direction. "Huwag mong sayangin ang pagsasakripisyo ng ama mo sa'yo, Dalia." "Sacrifice? W-what did you mean?"

Napahugot ng malalim na paghinga. “If not, that was really scary. That was actually a murder.” usal ni Magnus. “Yeah! At malaki ang magiging kasalanan natin sa sarili natin na nasa hinaharap na hindi na babalik sa kanila ang anak natin.” pasigunda ko naman. At pinakawalan ang malalim na paghingang naipon sa dibdib namin. Ilang sandali pa ay tumayo si Lucian at lumapit ito sa amin.