Sad Post About Life Novels & Stories

Malamlam ang mga mata nito na nakatunghay sa kan'ya at maraming emosyon ang mababanaag sa mga mata nito ngunit hindi n'ya mabasa kung ano ang mga iyon. "I know you've been through a lot in life and in your past, baby and I'm so sorry for what happened. Hayaan mo akong palitan ng mga masasayang alaala ang lahat ng mga mapait at masalimuot na karanasan na pinagdaanan mo sa buhay. Hmmmm! Please allow me to be a part of your life, until forever, Nalie. I shouldn't do this by now pero hindi ko na kaya. Hindi ko na mapigilan pa ang sarili ko na gawin ang bagay na ito," masuyong sabi ni Adrian sa kan'ya.

"Nevertheless, money can't buy happiness nor can it buy life." "It's true." pag sang- ayon ko. Mayroon pala kaming common denominator ni Adrian. Iyon ay ang pagdaramdam dahil sa kamatayan, parehong masakit ang mawalan ng magulang, whether it's the mother or the father. Paano pa kung pareho?

“Mas gugustuhin kong basagin ang aking ulo sa mga pader ngayon at mamatay kaysa manatiling buhay ng isa pang araw!” Sinong mag-aakalang si Keith ay takot sa kamatayan? “Sa palagay mo ba nagsisisi ako dahil sa pinababang buhay ko sa limang taon? Syempre hindi! Matanda na ako, at ang limang taong iyon ay hindi mahalaga sa akin. Masama ang pakiramdam ko dahil nawala lang sa atin ang malaking pagkakataon!“ bulalas ni Keith.

So let me do the dishes in our kitchen sink Put you to bed when you've had too much to drink I could be the man who grows old with you I smile sadly as I ended my favorite song. Hindi naman talaga ako super sad today. Wala lang, it's just that I feel so sentimental when I woke up this morning. It's been week since that incident in his office. At first, I feel so sad that I won't be able to see him again but eventually naging okay din naman ako. Sabi nga nila wala namang permanente sa mundong ito so , this pain that I'm feeling right now, mawawala din ito.

I replied before going into the shower. If sadness could drown, I might be gone by now. God, why is this happening? Why just one man? Why?

nakakalimutan mo Yung problema mo, kumbaga chill lang. " I'm okay, don't mind me. ikaw ba mukhang sanay na sanay Kang uminom." Saad nito na nginitian ko lang. " Hindi Naman po masiyado pang pawala lang po Ng boredom sa Buhay sir." maikli Kung tugon sa kanya.

My hands are on my sides. I feel the sadness that started to wrap around my whole body, soul, and mind. I am blankly looking at the dark sky. Waiting for it to open and fetch me. Hoping life is as easy as that. Once you want to give up, just close your eyes and leave this f*cking atrocious world.

Kadalasan ay ayaw ko na pumapasok dito dahil pakiramdam ko ay unti-unti rin na nalalagot ang natitira ko na tapang para sa sarili ko. Hindi ko alam kung kailan matatapos ang sakit na nararamdaman ko o kung mawawala pa nga ba ito. Hindi ko alam kung may buhay pa ba na naghihintay para sa amin ng mga anak ko nang wala si Colton sa amin. I am slowly falling into the pit of despair and darkness. And I am drowning into my own sorrow and pain. And right now, I don’t even know how I can survive this.

Pero kahit anong gawin ko hindi ko kayang kalimutan. I live my life alone. Without anyone that I can cry on. Without someone comforting me. No thing at all. Just living with my own sadness. (TO BE CONTINUED...)

Clark" pagsagot nito "Trixie I'm sorry" saad ko pero hindi ko mapigilan na hindi mainis sa sarili ko dahil ako pa ang kailangang humingi ng sorry kahit ako yung sinaktan "I'm really sorry too clark hindi ko gustong mangyare yun I'm wrong because i hurt your feeling i made a wrong decision in my life and i prove that" saad nito "Mom told me that your trying to suicide" saad ko