Sad Post About Life Novels & Stories

But I have a feeling I will snap any moment. "Simple, because you are alive. It contradicts everything." Sagot naman nito na parang siguradong sigurado ito. "If the book could not tell accurately, maybe lots of information in it is not indeed real after all." Saad nito at pakiramdam ko ay nainsulto ako sa sinabi niya. Pagkatapos kong mabuwis ng buhay para lang maligtas ko si Cayden at mapatay ang impaktong yun ganito pa ang sasabihin ng ingratong lalaking ito?

Ayaw kong tapusin 'yon ng dahil sa mga masasamang nangyari. I don't fancy ending my life. This world is chock-full of failure, strifes, and defeats but this is also a paradise and utopia. I'm exhausted of everything and I don't aspire to unite more suicidal and lethal solicitudes to my mind and soul. I must fight because I knew I was in the cryptic part of my journey and I was sure that there was a light waiting for me at the edge and that light will explicate to me how good it is to live.

madamdamin nitong saad kaya napangiti na rin ako. "C'mon, magkuwento ka!" Usal ko at agad s'yang hinalikan sa pisngi. "I was seven-year-old that time noong mawala sila. They died because of the plane crashed. Nasaktan ako at sobrang nalungkot dahil nasanay ako noon na kasama ko sila.." he let out a heavy sigh. "Habang tumatagal ay pakiramdam ko.. may kulang na sa pagkatao ko. Punong-puno ako nang inggit sa puso ko noon, wife. Lalo na pagdating sa pamilya- pera, mamahaling mga kagamitan, pagkain, damit at mga alahas.. Oo, kaya kong bilhin ang mga 'yon. Pero- kahit kailan ay hindi no'n mapupunan ang lahat ng pangingulila na nararamdaman ko noon."

Nag-uumpisa ng umiyak si Hanna at siya din kahit maraming beses na niyang napanood ang video. “Patawad kung inilihim ko sa inyo ang sakit ko. Ayokong malungkot kayo dahil sa akin. Gusto kong masasayang sandali ang maiiwan ko sa inyong lahat kaya pinili kong labanan ang sakit ng mag-isa. Akala ko matapang ako, pero pagdating sa inyong mga mahal ko sa buhay. Duwag ako. Ayokong masaktan kayo sa pagkawala ko. Kaya pakiusap. Maikli ang buhay ng tao. Be happy. Mahal na mahal kita, kayo ng anak natin.”

saad ko dahil nakakatakot talaga at ang daming batang gusgusin na nagkalat sa kalsada. "Rosenda, relax, hindi ko naman alam na ngayon ka pa lang makakapunta dito sa Tondo, ganyan talaga ang mga tao dito," saad ni Uncle Wade. "Uncle, uwi na tayo ayoko na wag mo ako ipapa-salvage! parang awa mo na! Ayoko pang mamatay, hindi pa ako nagkaka-boyfriend, virgin pa ako, ang mahal mahal pa ng mga skincare ko at spoiled na spoiled pa ako kay Daddy," saad ko sa kanya.

He is damn serious! Gusto ko siyang sigawan at sabihin na lahat nang tao ay mawawala sa lugar na ito upang bumalik sa lugar kung saan sila unang namalagi. We should never be sorry for having a sad part in life. Ganoon naman talaga di ba? May parte sa buhay mo na nangangailangan ng kalungkutan para sa iba and that was death. "Maybe I'll call you later." Paos kong sambit.

Mabuti nalang at mukhang mababa lang ang bangin at hindi kataasan dahil narinig ko pa itong nagsalita. “Hays salamat naman at buhay pa siya.” Nakahawak sa dibdib na sabi ko. Nakahinga ako ng maluwag. Kung namatay kasi ito ay kasalanan ko na naman– “Yes, Saddie! Buhay pa ako—ahhh shiť! Pero muntik na akong mamatay dahil sayo!” Nasasaktang angil nito. Pareho kaming natigilan ng makakita ng liwanag sa dulo.

Sandra's POV SADYANG mapaglaro ang buhay. Kung minsan, may mga bagay na nangyayari sa atin at hindi natin naiintindihan kung bakit. May mga pagsubok na ibibigay sa atin na akala natin ay hindi natin malalagpasan, ngunit sa huli, magugulat ka na lang at masasabing, kinaya ko pala?

Lahat Ng tinatamasa at meron ako ngayon ay galing sa taong nagligtas sa akin. Sumagi na naman ulit sa isip ko Ang matandang lalaki. Haysss... Pumasok na ulit ako sa mansyon at pumunta sa kwarto ko para magpahinga. I lay down ony bed and covered my face with a pillow. “Tama si Dwayne,” Saad ko at nagbugtong hininga. “I belong to this Industry where killing is the way to survive, I belong to the world where life of others doesn't matter. The world is a living hell.” Saad ko at nagbugtong hininga ulit. Umayos Ako sa pagkakahiga.

tila nang hihinang saad nito. Walang tigil sa pagtulo ang luha ko mula sa nalaman ko " I'm sorry, I - damn!" " Sorry." bulong ko sapat lamang upang marinig nito. "Sorry? Ano pang magagawa ng sorry mo? Nasira na ang buhay ko ng dahil sayo! Namatay ang papa ko ng dahil sayo! Ang daming nawala sakin ng dahil sayo. kung hindi kita nakilala sana maayos ang buhay ko hindi sana naging ganito!" nang-gigil na sigaw nito.