Sad Quotes About Self Novels & Stories

Kainis! 'Limot mo na siya self kaya umayos ka! Iyang pagiging marupok mo ang nagtulak sa iyo kaya ka nga napasabak sa buwis buhay na training eh tapos sa isang iglap, magiging marupok ka lang. Haysssst, isusumpa na talaga kita self' of course sa sariling isip ko lang iyun sinabi. Hindi po pwedeng iparinig sa iba dahil baka mapagkamalan akong baliw.

“Sorry. Kasalanan ko.” Hindi ko mapigilan na sisihin ang sarili ko sa pagkawala ni Pinter. Hindi man ako ang pumatay sa kaniya pero pakiramdam ako ang dahilan. Kung ako na lang sana ang nagbukas ng pinto buhay pa sana siya ngayon. Kung marunong lang sana akong mag-ayos ng sarili ko hindi na kailangang magtawag pa ng ibang tao para ayusan ko eh ‘di sana buhay pa ngayon si Pinter. Nakangiti pa rin sana siya ngayon at masayang binabati si Hugo gamit ang malandi nitong boses. Humiwalay sa pagkakayakap sa akin si Hugo at hinawakan ang balikat ko. “It’s not your fault, baby. Huwag mong sisihin ang sarili mo.”

Dumistansiya ako sa kanila at tumungo na sa dulong bahagi ng bahay. Pumikit ako. Gustong-gusto kong sabihin na huwag muna akong umalis, na gusto ko pa silang makasama. Ngunit narinig ko ang yabag nila at mahinang pagtawa. I don't belong here because I am too far. Nobody understands another's sorrow. There are times in life when one feels down and experiences stuff that makes them miserable. Some people even hide their sadness because of the fear of getting judged by people or getting mocked.

Alam kong wala akong karapatang mag react. "Hindi pa nga naging kayo over maka react. Na para bang may chance. So funny, self. Delulu ka na talaga." Mahina kong tinapik-tapik ang magkabilang pisngi. Binasa ko ng tubig ang aking mukha at napabuntong hininga. Bumaba ang tingin ko sa dibdib. "Karapatan mong masaktan? Arte mo masyado. Hindi bagay. Hinding-hindi mangyayari ang iniimagine mo. So please ha, huwag makapal ang mukha dahil masasaktan ka. Huwag umasa. Love yourself nalang. Keep your feelings to yourself." Parang timang kong kinausap ang sarili. Nanunubig ang mga mata, nagbabadya ang pagtulo ng luha.

Sasaktan ko na rin naman sarili ko eh, lubusin ko na rin para isahang sakit na. “We never broke up… She just forgot I ever existed,” he said, and I saw the sadness in his eyes. Nang marinig ko ‘yon, alam ko na sa sarili kong walang patutunguhan ang nararamdaman ko sa’yo. Ano kayang gagawin ko? Ang tuluyan kang layuan o hayaan ang sarili kong lumubog hanggang sa hindi ko na alam kung paano ko pa iaahon ang sarili ko.

Sabi nila hindi masamang tumakbo, kung talagang masakit na. Hindi masamang tumakbo hidndi naman ibig sabihin noon ay talo ka. Hindi masamang subukan, minsan makikita natin ang sarili natin na mag isa. Hidni ko makakalimutan ang paborito ko na pahina noon sa libro na ilang ulit ko ng binasa. "It is all you have lost, that set you free."

“Bakit ayaw mo ng picture? Ang ganda-ganda mo kaya. Lalo na kapag nakangiti ka.” Heather looked away to hide her blushing face. “Ayaw ko lang.” Nagkibit-balikat siya. “I have something to say…about your condition. Kanina pa kasi ako nababagabag eh.” “Hmm?” “Dapat hindi mo sinasanay ang sarili mong gawing alibi ang kondisyon mo. Dapat nga, dahil mas aware ka, mas pinipigilan mo ‘yon. Aside from being scare a bit earlier, I was also worried about you. Paano kung wala kang mapagbuntunan ng galit mo? Paano kung mag-isa ka lang? you might hurt yourself. Hurting others is bad but hurting yourself is the worst. Kaya kung may kaya man akong gawin para tulungan ka, do not hesitate to tell me. Kasi ay

Hindi na natigil ang pagtulo ng luha ko hanggang sa mapagtanto na humihikbi na ako. It's not very easy to get out of this self-killing and loathing mindset lalo na may mga pinagdaraanan ka. I kept everything to myself, kasi alam kong iyon ang mas nararapat. Hindi ako maka-usad-usad sa gusto kong gawin sa buhay lalo na sa sarili ko. It's a curse to feel everything so very deeply that it also hurts more. I'm having emotional issues. I'm miserable, too broken to handle. And I wish I was good enough. I look okay outside, but inside, I am struggling. I'm having a hard time coping up with this fucked up life up until this moment. I'm too much.

Mabuti nga at hanggang ngayon scholar pa rin ako. "Isang taon...isang taon na lang...kaya natin to self!" kausap ko ang aking sarili "... wag kang bibitaw lalaban tayo. Magtatapos ako, pagkatapos maghahanap ako ng magandang trabaho. Gagawa tayo ng bahay at lilibutin natin ang buong mundo. "O bakit? Bawal bang mangarap? Mas maganda yung may pangarap sa buhay kesa wala diba?

The memories of them make her sadder but it boosts up her confidence to not waste the sacrifices she already made. Nang maputol ang lapis ay humiga siya sa sahig, nasa kisame ang tingin. Nakakatulong talaga kay Eleuthera ang pagiging moody. Tinaas niya ang kamay sa ere, sa tutok ng bumbilya. "Cheers to heartache! Cheers to the pain we have! Cheers to all tears we waisted! Cheers to all the people who promised us but broke it! Yeah, cheers! Cheers mga ka-bitter! Cheers sa mga baliw na kagaya ko na sariling sikap! Cheers!" Umasal siya na may tinunggang bote. "Cheers to me. Cheers up, self." Her voice cracked again, this time because of a sore throat.