Sadness Of Love Novels & Stories

Wala na akong nagawa kundi sabihin ang totoo. "Oo umiyak ako." Sagot ko tsaka inayos ang mga gamit na ginamit ko sa panggagamot kay Erroze. "Bakit?" Tanong nito. "Hindi ko kasi alam kung anong dapat kong gawin. Wala akong ideya kung anong kahahantungan nito kung mag-aaway lang ba kami ni Jaya o magsusumpaan na at magkakalimutan dahil sa kasal na 'to. Hindi ko 'din kasi matanggap sa sarili ko na buong buhay ko ay nandiyan si Jaya para sa akin sa hirap at ginhawa tapos ganito pa ang isusukli ko. Mahal na mahal ko si Jaya, Erroze. Kaya kong isakripisyo ang lahat para sa kanya. Siya na lang kasi ang nagsilbing ina, ama , kaibigan at kapatid ko. Lahat ng pagmamahal at pagpapahalaga ipinaramdam

A part of my self wanted to hug and wipe his tears but majority is holding me back. Umiling si Jeush at pinatakan ng halik ang aking kamay. "N-no, that's now true, Mabby. I love you ever since I promised to only marry you in the future." Lumuluhang aniya at mahinang pinisil ang aking kamay. "I may not know that it was you, but my heart only beat so wild when I'm with you. And no one can ever do that except you, Mabby." He confessed that made my heart bleeding in so much joy and sadness.

Inintay ko na bumagsak ako sa sahig pero imbis na matigas at malamig na sahig yung babagsakan ko ay bumagsak ako sa isang tao. Dahan dahan kong iminulat yung mata ko at nakita ko si Dan na nakatingin sa'kin habang mahigpit akong hawak-hawak sa bisig n'ya. Ewan pero parang huminto bigla yung oras at mga nangyayari sa paligid nung mag lock yung mga mata namin sa isa't isa. I think I'm fallin', fallin' in love with you~ ♫ ♪ ♩

mariin kong tugon sa kanya. Natigilan ako sa sunod niyang ginawa, nang lumapit siya sa akin. "Because I love you..," Nagulat ako sa sinabi niyang iyon at hindi nakapagsalita. "Hinanap kita dahil alam ko sa aking sarili na minahal kita. Iyong masasayang nangyari sa atin ay pinanghahawakan ko pa rin. Nilabanan ko ang aking pamilya para ikansela ang engagement namin ni Cara para saiyo at hinanap kita. Sa paghahanap ko saiyo ay bigla kong nalaman two years ago na may pamilya ka na. You have a child and a man beside you, you both happy together. I feel miserable to know about it, I even got sick for taking alcohol for a long time and got medical attention. For now, I'm healing. But now, I saw yo

Gayunpaman, bigla siyang nakaramdam ng lungkot para sa babae. Sa likod pala ng pagiging makulit at masayahin nito ay may nakatagong sakit—isang lungkot na marahil ay matagal nang kinikimkim, tinatakpan ng tawa at biro upang hindi mahalata. Para bang bawat ngiti ni Ezra ay may kapalit na pagod, bawat halakhak ay may kasamang pakiusap na huwag na siyang tanungin pa. At sa sandaling iyon, doon niya napagtantong hindi pala siya ang nag-iisang may dinadalang bigat. May mga sugat na hindi sumisigaw, ngunit mas masakit dahil tahimik lang itong nagdurugo

" Her bottom lip quivered, the same as a baby pushed past endurance. Her eyes became glacier blue under the sheen of water, constant, yet allowing the tears to flow without pause. In that moment, in seeing her own reflection she understood the depth of pain that had been sitting below her skin. I clenched my fist and jaw and tears started streaming again to my cheeks. The sadness drained through me rather than skating over my skin. It travelled through every cell to reach the ground. I filtered it yet strangely enough, I kept what was pure and it was the dirt that left. "Tapos ang iisang lalaki na pagasa ko na minahal ko ng sobra hindi pa magiging akin dahil na naman sa mga Dela Veja na 'ya

They are sad because my heart chose someone else. Napahawak ako nang mahigpit sa dibdib ko dahil sa bigat ng nararamdaman ko, parang dinadaganan ito ng isang bundok. Ang akala ko ay simula ng tunay na kalayaan... ito pala ang simula ng mas mahigpit pang pagkakulong. Ang liwanag na matagal kong hinintay ay nandito na, nakikita ko na ang lahat... pero parang wala ring silbi... dahil ang mga taong dapat ay masaya para sa akin, ay puno ng sama ng loob at takot dahil lang sa kung sino ang mahal ko. Tumulo ulit ang luha ko, mainit at walang tigil. Ang luha ng pagkalito, pagod, at matinding sakit. I finally have eyes to see... but everything I see right now is pain and disappointment.

Kapag gusto natin ang isang tao ay masasaktan at masasaktan talaga tayo kahit pa sabihing mababaw na rason lang ang meron tayo. Love possesses the ability to both mend and break every heart. When it mends, it signifies true love; otherwise, it becomes just another lesson to be learned. Nakita ko ang lungkot na dumaan sa kanyang mga mata pero nawala naman agad iyon. Ngumiti siya at napasinghap. Naawa ako sa kanya kasi nakikita ko ang sarili ko sa kanya, eh. Alam ko rin na lihim ko siyang nasasaktan tulad ng kung paano ako nasasaktan ni Faller.

“Maybe the wolf was in love with the moon and each month they cried out for a love it would never touch. And maybe I was destined to forever fall in love with people I couldn't have. I don’t even remember why I’m wasting all these tears on you…” Narinig niya na ang tinutugtog nitong piyesa. “Stranger to your love” ang title niyon. It was a beautiful piece, yet sad. She sang beautifully with eyes still closed. He could feel her heart breaking as she was singing the song. Sa malamyos na tinig nito ay para siyang inaanyayahan na lapitan ito. Nagmulat ng mga mata ang babae. Nagtama ang kanilang mga paningin. May namumuong luha sa mga mata nito. Tumigil ito sa pagtugtog.

Pero kami, ni minsan ay hindi kami naging masaya. I am still in love with Storm. Isa rin 'yon sa mga dahilan kung bakit hindi ako nakipag-divorce sa kanya kahit na wala na si lolo. I know that I am really selfish and that selfishness is the reason why my heart is filled with sadness now. Hindi nagbago ang pagmamahal ko kay Storm. I tried to unlove him but I just can't. Everyday, my feelings for him are growing and growing. Kaya nga tinatangap ko ang sakit na ito. Hindi pa rin ako nakikipaghiwalay sa kanya kahit masakit na. Para naman kahit sa papel lang ay akin sya.