Sakit Sa Leeg Mga Nobela at Kwento

Lumipad ako. Hindi ko alam kung gaano kataas. Ang alam ko lang—pagbagsak ko, may narinig akong parang may nabasag sa loob ko. Sakit. Hindi ordinaryong sakit. Hindi yung kaya mong tiisin.Ito yung sakit na nagdidilim ang paningin mo. Yung sakit na ninanakaw ang hininga mo. Bumagsak ako sa kalsada. Malamig. Matigas. Hindi ako makagalaw.

“Ano ang pakshet na ginawa sa iyong sofa? Mga bakal na bara at bato?” Ang aking ulo ay pakshet na kumikilabot sa tindi. Ang pag-uunat ay hindi nakatulong sa aking mga sumasakit na buto. Ang aking leeg ay naramdaman na parang may sumubok na baliin ito.

Habang papalapit siya ay nakita niya itong nanigas, parang kilala niya kung sino ang nasa likod niya. "Lorelei..." sabi niya. Nakita niya ang pag-igting ng mga balikat nito, at isang matalim na saksak ng sakit ang dumampi sa kanyang dibdib. Sinaktan niya siya. Dapat bang lumayo na lang siya bago pa siya magdulot ng sakit?

bumaba ang labi nito sa leeg niya dahilan para malasan niya ang dugo na galing sa labi nniyana kasalukuyang umaagos papasok sa bibig niya ang iba naman ay lumalabas. "ahhh clyde!". sigaw niya ng kagatin nito ng malakas ang leeg niya alam niyang magsusugat na naman yon. "Clyde!.ahhh masakit!" napasigaw siya ulit ng malakas nitong isagad ang pagkalalaki sa pagkababae niya kasabay non ay ang pagbayo nito ng malakas na siyang ikinanginig ng katawan niya ulit ramdam na ramdam niya ang halimaw nitong alaga na sumasagad sa kaibuturan niya.

Itinuro ni Leo ang kanyang tinatawag na sugat habang nakangiwi sa sakit. "Wala ka bang pakialam? Ang sakit talaga! Pakiramdam ko nabasag ang buto ko!" Itinulak ni William pataas ang kanyang salamin at pilit pinigilan ang sarili na mapairap. "Paano ka ba nasugatan?" Agad na nainis si Leo.

Saka mabilis na kumuha ng tissue pampunas. Tumango si Archie saka pinunasan ang labi, na napapangiwi pa dahil sa mapait na lasa sa bibig. "I'm fine, hindi niyo kailangan na kabahan." Kahit ang totoo ay iyon ang kanyang nararamdaman, ayaw niya lang ipakita upang hindi magpanic ang dalawa. "Namumutla kayo, Sir," anas ni Lea. "Dalhin na kaya namin kayo sa ospital."

Bakit siya ang naging kapalit? Sa kadiliman ng kanyang silid, sa katahimikan ng gabi ay ang impit na pag-iyak ni Leila at mga luhang nagpapaligsahan sa pagtulo. Kailan ba huhupa ang sakit na nararamdaman niya't maging manhid na lang? Ilang araw, gabi pa ba bago huminto ang mga luha niya? May gamot ba para malimot ang lahat ng nangyari at naranasan niya? May kasuotan bang kayang pagtakpan ang nangyaring pananamantala sa kanya?

Agad na kumalabog ang dibdib ko dahil sa napagtanto. Pinakiramdaman ko ang sarili ko kung may masakit sa akin – if my stomach hurts but no. I am fine. Ang masakit lang ay ang leeg ko dahil siguro sa hindi ako nakasandal habang wala akong malay! Iginaya ko ang mata ko sa paligid at kita kong nasa isang silid ako. Walang ibang gamit sa silid. Tanging ako lang at ang upuan kung saan ako nakaupo ngayon!

At sa lahat ng yon tanging ungol at impit na daing lang ang nagawa niyang isagot. Para siyang nakalutang sa ulap habang dinadama ang ginagawa nitong pagsba sa katawan niya. Hanggang sa naramdaman niya ang pag-iisa ng katawan nila. Mahigpit na napahawak siya sa leeg nito at impit na napasigaw dahil sa sakit. Sinakop nito ang labi niya, pinaliguan ng mumunting halik ang leeg niya hanggang sa mapalitan ang sakit ng nakakaliyong sarap na ngayon niya lang naranasan.

Ramdam niya ang paghapdi ng paa niya—sumugat na ang balat, at dumaloy na ang dugo pababa sa maputla niyang mga paa. Masakit. Sobra. Napatingala siya. Hinayaang tumama ang malamig na ulan sa mukha niya, sa buhok, sa bawat bahagi ng katawan. Para bang sinasadya niyang maramdaman ang sakit para hindi niya maramdaman ang ibang bagay. Ang pagmamahal niya kay Leo ang naging kasalanan niya. Ngayon, puro poot na lang ang natira.