Sardonic Grin Novels & Stories

- Mas lalong nagsalubong ang kilay ko. "Tsk, im not. Tara na! Stop na"- patuloy padin itong tumatawa, hanggang sa makarating kami ng Sushi Bar. Ganyan po siya kasuportib! (Note the sarcasm). Nasa entrada palang maririnig, at makikita mo na ang malakas na tugtugin. Masakit sa matang disco light. Matapang na amoy ng alak at sigarilyo. Iba't ibang mukha ng tao. Palibhasa'y weekend, madaming tao ngayon dito.

As if he didn’t just walk out kanina like some cologne-scented Greek god and kiss me in front of his entire female staff. “Wala, 'no,” sagot ko, sarcastic. “Hindi sila obvious. Lalo na 'pag sinisiko ang isa’t isa sa tuwing dadaan ka.” He grinned. As in that smug, slow, alam-kong-gwapo-ako kind of grin. “Grabe sila. Buti pa ikaw, tahimik lang sa feelings mo.” Nagkibit-balikat ako. “Wala naman akong feelings, Sir.”

He lick his lower lip, muli niya akong tiningnan mula ulo hanggang paa. "Not bad." Muli akong napalunok ng wala sa oras. A playful grin appeared on his lips. "Hindi ako tumatanggi sa grasya." Saad niya, muli niya akong nilapitan at hinawakan sa braso. Hindi ko alam kung dahilan ba ng kalasingan o hindi. Parang may dumaan na ilang libong boltahi sa katawan ko ng hawakan niya ang braso ko.

Nakita ko ang maliit na ngiti nito na may kasamang bahagyang pagtaas ng kilay. Mas lumapit pa siya. Umangat ang kamay niya at komportableng humawak sa braso ni Gray kaya dun natuon ang tingin ko. “Hi, kumusta ka na?” anito habang nasa braso pa rin ang kamay. “It’s been a while.” may pagkasarkastikong sabi ni Lorraine at mahina pang natawa. Napatingin ako kay Gray. Bahagya nitong inilayo ang sarili kay Lorraine Saglit siyang lumingon sa akin pero mabilis na ibinalik ang tingin kay Lorraine na parang sinasaway niya ito.

I grinned casually. . c.m. louden

Adrian raised the corner of his lips, taunting Griffin. Imbes na sagutin ito ay malakas na hinampas ni Griffin ng dulo ng baril ang mukha nito. Sapol sa panga ang lalaki at agad na dumaloy ang dugo sa bunganga nito. But Adrian grinned like a deranged maniac, looking at Griffin without remorse.

Parang gusto kong sumingit at sabihing, “Kuya, hindi sipon at ubo ang talento para mahawa-hawa lang.” Pero wala akong masabi, lalo na at bigla na lang tumawa si Sir. ‘Yung tawa niya ay hindi masaya, kundi ‘yung tipong mas lalong delikado sa pandinig ng kahit sino na may ginawang hindi maganda sa kanya. That cold, sarcastic laugh that sends chills down your spine. Tumayo siya bigla. Tapos na ang eksena, clearly. Tumalikod na siya at tinungo ang pinto.

I sarcastically said with fake smile on my face. He knew what I'm talking. He fucking knew. I can see to his reaction. Humarap ako sa magulang niya. "Pasensya na po Mo.. Mrs. Larckstone and Mr.Larckstone for ruined your family bonding. I will gladly out of here so i won't totally ruin. Thanks!" May ngiti kong paalam. "Hija!" "Ate scar!" "Uyy scarr!"

Pipikit-pikit naman siyang tumango at awtomatikong ngumiti ang labi niya nang gawaran siya nito ng mabilis ngunit masarap na halik. "Sorry. Ang sarap mo kasi kaya hindi ko napigilan ang sarili kong paulit-ulit kang angkinin," he bit his lower lip. Tila nang-aakit. "Psh!" umirap siya. "Ang sabihin mo tigang ka lang talaga," pero mahina ring tumawa. He grinned. "Yeah. You could say that,"

Then, a silent smile formed on his lips. He sure looked like a beautiful picturesque, that lightens the dark. Aside from that exaggeration, mukha rin siyang isang karakter nang isang nobela, in which every sides of him, the lines of his face and even the way that he looks like when he smile, surely embarassed the sunset's infamous view. If anyone sees him smiling while his eyes closed, they will surely think of the image of Apollo, descending down the earth.