Novel & Cerita Scared Eyes In The Dark

Ngunit hindi lang iyon-I can see foreboding fear in his eyes. ** Nakasunod pa rin ang tingin ko sa kaniya. Bawat galaw niya ay hindi nakaligtas sa mga mata ko. Madilim ang ekspresyon nito at bahagyang nakakunot ang noo. His eyes narrowed as his jaw was clenching. Tila nanggigigil ito ngunit labis ang pagpipigil niya.

nanginginig kong sabi. I have been scared of the darkness since I was a kid. It started when my sister and brother locked me in the basement for an entire day. Takot na takot ako sa dilim, pero nakakayanan ko namang makatulog sa gabi kahit nakapatay ang ilaw. That’s how I started to appreciate the darkness. Pero tuwing nangyayari ito—bigla na lang namamatay ang ilaw, lalo na pagkatapos ng isang masamang pangyayari—hindi talaga ako mapakali. Natatakot talaga ako nang sobra. “Mi amor, close your eyes and take a deep breath, okay? Hindi kita bibitawan, nandito lang ako. Okay?!”

Masyado akong pamilyar sa tinig na iyon. Isa lang ang malinaw— Hindi pa tapos ang digmaan. Nang Tumingin siya sakin. Hindi ko makubli ang kaba sa dibdib ko. Her eyes was scared and annoyed. Bakit ganito ang buhay niya?

Kung sasama ako sa inyo that would be a suicide. Agad akong tumitig nang madiin sa babaeng hindi ko makita nang maayos ang kabuuhan ng mukha dahil sa may nakaharang dito na tela but I became afraid again the moment that her eyes turned red. Hindi nga talaga ako nanaginip! This is freaking real! I felt the sudden urge to run and my heart was whipped by fear again, those eyes are freaking scary!

Saad pa nito bago nag-simulang lumakad paalis Tanging yapak lang nito ang maririnig sa buong underground at nang mawala ito sa paningin ng mga mafia ay tila nabunutan ng tinik sa lalamunan ang mga ito. Lahat ay napabuntong hininga bago nag-simulang mag-bulungan. They almost forget to breath! "She's so scary." "Right, especially her eyes." “Her eyes is so damn scary, is she even a human?”

His presence screams power and his calmness seems dangerous. Habang naka tingin ako sa kanya ay naramdaman niya atang nakatitig ako sa kanya kaya lumingon siya saakin. His lifeless eyes met mine, we locked eyes and I felt shivers down to my spines and this is not good. That lifeless pair of cold brown eyes are like a syringe with anesthesia that injected throughout my body, now I feel numb! I can compare his eyes with a tranquility land, calm yet very dangerous.

It wasn’t just a nickname — it was surrender. “Gising ka na ba?” mahina niyang tanong. Slowly, Harrison opened his eyes. The same dark, stormy eyes — but now filled with something he never showed the world. Fear. “Sorry…” he muttered, his voice rough. “Did I scare you?” “Hindi…” sagot niya agad. “Pero gusto kong malaman… ano’ng nakita mo sa panaginip mo, Harrison?” Umiwas siya ng tingin. His jaw tightened; that wall was building up again.

Alam kong may tinatago siya, ramdam ko sa bawat galaw niya, pero sa ngayon, wala akong lakas para pilitin siya hangga’t hindi pa ako makabawi sa takot na dala ng panaginip ko. “You didn’t sleep at all, did you?” she asked, her voice quiet and gentle, parang ayaw niyang dagdagan ang bigat na nararamdaman ko. I shook my head. Couldn’t even close my eyes for more than a few seconds. Every time I tried, they appeared again right behind my eyelids. Tall, hooded figures with no faces, just pure darkness where their features should be. And that scream — that deep, vibrating sound that felt like it was shaking my bones from the inside out, parang gusto nitong bungkalin ang buong pagkatao ko.

Alam ko naman na hindi ko dapat yun sinabi dahil masasaktan siya lalo pa ngayon na masiyado siyang sensitive dahil sa pagbubuntis niya pero kasi hindi ko napigilan na mag burst out nalang dahil sa pagod at inis. But I saw her tears. I saw fear in her eyes. She was so scared, nakita ko yung takot sa mga mata niya katulad ng takot niya nung gabing tumakbo siya at tumakas mula sa akin. And I hate it, that's why I walk out.

Siya lang ata ang nakita kong nagpopropose ng kontrata sa tabi ng gate. “This. . . This contract is too heavy, Amalia. This is kinda. . . Uhm, nevermind.“ wika niya; malamig pa rin ang boses. Pinaglihi ba siya sa yelo at snow? Bakit ang cold niya? “Ano ka ba, Sir! Sabihin mo na, para ka namang others!“ medyo napalakas ata ang pagkakasigaw ko noon dahil maging ang mga kapitbahay namin ay nakatingin na sa akin.